บทที่ 410 ร้านหยุนจวงไม่สามารถยั่วยุได้

แน่นอนว่าในเมืองหลวง ย่อมไม่ขาดแคลนผู้มีอำนาจที่ตามกดขี่ ใครก็ตามที่ยังไม่ลืมตาและไม่ปฏิบัติตามกฎของร้านหยุนจวง เพียงเพื่อจะกลั่นแกล้งผู้อื่น มันจะจะจบลงอย่างน่าสังเวช การลงโทษหรือการลดตำแหน่งใด ๆ นั้นเบามาก และไม่ใช่เรื่องแปลกที่ทั้งครอบครัวจะถูกตัดสินลงโทษและเนรเทศ กล่าวโดยสรุปคือเบื้องหลังของการสร้างร้านหยุนจวงเป็นเรื่องยากมาก ใครก็ตามที่คิดจะมายั่วยุจะโชคร้าย

เหล่าสตรีที่ที่คุ้นเคยกันมารวมตัวกัน และพวกเขาก็คาดเดาว่าใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลังร้านหยุนจวง สตรีผู้รอบรู้ไม่ส่งเสียงใดๆ เพียงใช้มือชี้ขึ้น ทำให้ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง ในแวดวงชนชั้นสูง ณ เมืองหลวง ได้บรรลุข้อตกลงอย่างเงียบ ๆว่าไม่สามารถยั่วยุร้านหยุนจวงได้ แน่นอนและนั่นคือทั้งหมดสำหรับภายหลัง

หมิงโร่และซือห้าวเฉิน อยู่ที่หนานหรงนานเกินไปและจำเป็นต้องกลับไปที่ตงเหิงโดยเร็วที่สุด แต่ก่อนจะจากไป ของที่อู่ต่อเรือต้องจัดการให้เรียบร้อยก่อน

ก่อนหน้านี้ ไป่เชินนำพัซเซิลทรงกลมที่ทำโดยเจ้าช่างลู่ และ "มังกรสะบัดหาง" เพื่อขอพบใต้เท้าหยู เป็นผลให้เขาไม่ได้กลับจวนเลย คนใช้บอกได้เพียงว่าเจ้านายของเขายุ่งและไม่มีเวลามาพบแขก

ดังนั้น หมิงโร่และซือห้าวเฉินต้องออกไปข้างนอกด้วยตนเองเท่านั้น เหยียนเจาไป๋ก็ไปกับหมิงโร่ด้วย มีแผนว่าหากแผนของตนไม่ดีจริงๆ ตนจะใช้อำนาจของฮ่องเต้เพื่อกดขี่คน

รถม้าแล่นเข้าไปในหมู่บ้านชนบทของใต้เท้าหยู มีชาวนาทำงานอยู่ในทุ่งนา ดูเหมือนจะมีสวนผลไม้และบ่อปลาอยู่ไกลๆ ซึ่งดูงดงามและเป็นธรรมชาติที่สดชื่นมาก

รถม้าหยุดอยู่หน้าเรือ ไป่เชินพลางพูดว่า “ที่นี่ขอรับ”

กลุ่มคนลงจากรถม้า หมิงโร่เลิกคิ้วขึ้น ลานเล็กๆ แห่งนี้ล้อมรอบด้วยกำแพงไม้ไผ่ และประตูยังเป็นประตูไม้ที่บางมากอีกด้วย ดูเหมือนเรือนในไร่ธรรมดาๆ ไม่เหมือนจวนที่เจ้าหน้าที่ระดับสามอาศัยอยู่

ไป่เชินก้าวไปข้างหน้าและเคาะประตู คนใช้เปิดประตูออกมา และเห็นว่าเป็นไป่เชิน เขาจึงพูดว่า “ข้าขออภัยจริงๆขอรับ นายท่านยังยุ่งอยู่ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้มาพบแขก”

เหยียนเจาไป๋อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว: “นายท่านของเจ้ายุ่งอยู่กับอะไร?”

คนใช้ตัวน้อยไม่อยากพูดอะไร แต่เห็นเสื้อผ้าของคนนอกประตู... ดูไม่ง่ายเลยที่จะเข้าไปยุ่งวุ่นวาย เขาจึงต้องอธิบายอย่างอดทน: "เดือนที่แล้วเป็นวันเกิดนายท่านของข้า และลูกเขยรองส่งของเล่นของต่างเชื้อชาติมาให้ นายท่านเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องเพื่อศึกษาข้อมูล ... "

“อ่อ" หมิงโร่กล่าวว่า "ถ้าเช่นนั้นบอกเจ้านายของเจ้าด้วยว่าเรามีการศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับต่างเชื้อชาตินั่น สามารถพูดคุยกันได้หากต้องการ "

คนใช้ตัวน้อยเห็นว่านายของตนกำลังโกรธเคืองเพราะของเล่น : "ทุกท่านโปรดรอสักครู่ ข้าน้อยจะเข้าไปรายงานให้"

“ได้” หมิงโร่พยักหน้าอย่างสงบ

เหยียนเจาไป๋มองไปที่ หมิงโร่อย่างสงสัย: "เจ้ารู้ไหมว่าใต้เท้าหยูกำลังศึกษาอะไรอยู่?"

“ไม่รู้” หมิงโร่ส่ายหัว

“แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่า 'การวิจัยบางอย่าง' ... ” เหยียนเจาไป๋รู้สึกว่า จะต้องเป็นพ่อบัวลอยงาดำเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์พาไปทำให้เสียหายแน่

“ถ้าอย่างนั้นการวิจัยในสถานที่จริงยังไม่ใช่การวิจัยอีกหรือ” แฟนเล่น พัซเซิลเก่งมาก เขาน่าจะสามารถเรียนรู้และเข้าใจได้อย่าถ่องแท้นะ

“…” เหยียนเจาไป๋พูดไม่ออก

“เจ้าล่ะ” ซือห้าวเฉินใบหน้าดูหมดหนทางเช่นกัน

“ข้าเอาใจช่วยท่านไง ” หมิงโร่ชูนิ้วแสดงท่าทางเชียร์

“ได้” ซือห้าวเฉินยิ้มและพยักหน้า

เหยียนเจาไป๋ ผู้ซึ่งถูกยัดด้วยอาหารสุนัขอีกคำหนึ่ง หันไปมองสวนผลไม้ที่อยู่ห่างไกลออกไป

“เชิญทุกท่านเข้ามา” บ่านรับใช้รีบหันกลับมาเปิดประตูเชิญคนกลุ่มหนึ่งเข้าไปในจวน

ไป่เชินรู้สึกว่าถ้าเป็นพระชายา ไม่ว่าอย่างไร นางก็เข้ามาที่ประตูนี้อยู่ดี

ลานเรือนได้รับการจัดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มีไผ่เขียวสองสามต้นปลูกไว้ที่ทางเข้า มีสระน้ำเล็กๆ ข้างหน้า มีปลาคราฟอยู่ในนั้น และสะพานโค้งเล็กๆ บนสระน้ำ เดินข้ามสะพานหินไปจะมีสวนดอกไม้อยู่ทางซ้ายและมีศาลาไม้ไผ่อยู่ทางขวา