บทที่ 411 ส่งคนไปรับเจ้า

สุดท้ายแล้ว หมิงโร่ก็ต้องอาศัย ‘ความฉลาดเหนือคน’ ของตนเองและของเล่นพัฒนาสติปัญญาเดือนละหนึ่งชิ้นเป็นค่าตอบแทน เพื่อเชิญท่านหยูออกจากเขามาสร้างเรือรบ

ระหว่างที่เดินทางกลับ เหยียนเจาไป๋สอบถาม “น้องเก้า เจ้าเคยเห็นรูบิคจากที่ไหนมาก่อน?”

แน่นอนว่าอยู่ในราชวงศ์ข้า แต่บอกเจ้าไม่ได้ “เคยเห็นรูปนี้ในหนังสือเล่มหนึ่ง ด้านในอธิบายวิธีการกู้คืนไว้”

“แค่ดูหนังสือก็ทำเป็นเลยเหรอ...” เหยียนเจาไป๋ ก็เกิดความสงสัยในไอคิวของตนเองทันที

อย่าว่าแต่อ่านหนังสือเลย ขนาดเห็นหมิงโร่สอนผู้เฒ่าหยูกับตา ก็ยังไม่เป็นเลย

“ทักษะต้องอาศัยความชำนาญ พี่ห้าไม่เก่งในเรื่องพวกนี้ แต่ก็เก่งในเรื่องการค่ายกลการรบ”

หมิงโร่รู้สึกว่าเหยียนเจาไป๋เป็นหนุ่มมั่น ไม่อาจเห็นเขาถูกโจมตีได้

เหยียนเจาไป๋มองดูแล้วท่าทีสงบนิ่งแต่แท้จริงแล้วกำลังใช้ความคิดอย่างรอบคอบ

นั่นไม่ใช่สิ่งที่สามารถทำให้เขารู้สึกสบายใจได้

เรื่องต่างๆของอู่ต่อเรือรวมถึงช่างฝีมือ ไป๋เซินได้เตรียมการไว้แล้ว ตอนนี้สามารถเชิญเหลายวีโถวออกมาเป็น‘นายช่างใหญ่’ ของอู่ต่อเรือ เรียกได้ว่าเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้วแค่รอลงมือ

ในคืนนั้น ซือห้าวเฉินพาหมิงโร่ไปที่โกดังของอู่ต่อเรือ แล้วนำเหล็กหนานมู่ออกจากห้วงกาลเวลา ซือห้าวเฉินนำพิมพ์เขียวเรือรบให้ไป๋เซิน ให้พวกเขาพยายามสร้างเรือรบมาให้เหมือนกับพิมพ์เขียว

“กระหม่อมจะสร้างเรือรบอย่างสุดความสามารถ” ไป๋เซินรับพิมพ์เขียว แล้วเก็บอย่างระมัดระวัง

“ให้ยึดเรื่องที่อู่ต่อเรืองเป็นหลัก หากใต้เท้าไป๋ยุ่งเกินไป ก็ไม่ต้องขับเจี๋ยนหมิงซวนแล้ว” หมิงโร่คิดว่าการทำงานหาเงินเป็นเรื่องสำคัญ แต่ก็ต้องไม่กระทบต่องานหลัก

“ไม่ยุ่งไม่ยุ่ง หม่อมฉันให้เก้าแก่ซุนฝึกพ่อครัวแล้ว อีกประมาณสองเดือนก็ส่งตัวมาได้ ไม่กระทบต่อวันเปิดกิจการแน่นอน

ตอนนี้พ่อครัวที่ทดลองทำชานมของร้านหยุนจวง ถึงเวลานั้นก็น่าจะฝึกชำนาญแล้ว สามารถรับผิดชอบส่วนของขนมหวาน”

เท่าที่ไป๋เซินดู การสร้างเรือรบเป็นสิ่งสำคัญ แต่หาเงินก็เป็นเรื่องสำคัญเหมือนกัน เสบียง อาวุธเรือรบต่างต้องใช้เงินทองทั้งนั้น? ไป๋เซินมีลางสังหรณ์ ว่าเรือรบลำนี้จะอยู่ภายใต้การดูแลของเขาเป็นสิ่งที่ต้องใช้เงินเยอะมาก หากตอนนี้ยังไม่หาทางให้ทรัพย์สินเข้ามาและประหยัดการใช้เงิน เกรงว่าต่อไปจะไม่สามารถเติมเต็มหลุมขนาดใหญ่นี้ได้

“งั้นก็ทำตามที่ใต้เท้าไป๋เห็นชอบ แต่อย่าให้กระทบต่องานของท่านอ๋องก็พอ” ทุกครั้งที่เห็นสายตาโลภเงินของไป๋เซิน หมิงโร่รู้สึกรับรู้ถึงความตึงเครียดนั้น มักจะรู้สึกว่าจวนอ๋องจะขาดเสบียงในอีกไม่ช้านี้

“กระหม่อมเข้าใจ” ไป๋เซินรีบไปทำงานทันที นี่คือการเปิดร้านในตัวเมืองหนานหรง ไม่ได้ดีไปกว่าในตงเหิง

คนอยู่เบื้องหลังเต็มไปหมด แบบนี้ไม่ได้อะไรฟรีๆ ไม่ใช้สไตล์การทำงานของไป๋เซิน

พูดถึงผู้อยู่เบื้องหลังร้านหยุนจวง พวกขุนนางและนายพลทุกคนต่างพากันวุ่นวาย ต้องพูดถึงเมื่อสิบปีก่อนฮ่องเต้ เนื่องจากฮองเฮาเวินเต๋อถูกวางยาพิษทำให้อุปนิสัยไม่เบิกบานใจไม่สนใจอะไร จนทำให้ฮองเฮาเวินเต๋อสวรรคต ยิ่งทำให้อุปนิสัยของฮ่องเต้เข้าใจยากยิ่งขี้นอารมณ์ขึ้นๆลงๆ

จางอวี้สื่อเอาความตายมาประท้วง ฮ่องเต้ไม่เพียงไม่ให้คนห้าม ยังพูดว่างั้นก็เอาหัวกระแทกจนตายเลยจางอวี้สื่อเสแสร้งเพื่ออยากได้หน้า จางอวี้สื่อไม่ได้อยากตายจริงๆ สุดท้ายก็แกล้งเป็นลมไปแล้วเป็นลมไกลจากเสาหลักของรถฮ่องเต้

เหล่าขุนนางไม่รู้จะรับมือกับฮ่องเต้ที่ปล่อยวางอย่างไร ไม่มีวิธีไหนเลย

เหยียนยวน ข้าจะตั้งตัวเป็นกษัตริย์ของประเทศที่เสียเอกราชแล้ว ยังจะต้องละอายกะผีอะไรอีก

เมื่อจัดการธุระที่หนานหรงเรียบร้อยแล้ว หมิงโร่และซือห้าวเฉินต้องออกเดินทางกลับตงเหิง จือซู จือเฉ่า จี้เยว่ ทั้งสามกำลังยุ่งกับการจัดกระเป๋า เหยียนยวนให้หลิวกงกงส่งของมาให้หลายอย่าง

มีทั้งของกินของใช้ครบ นี้ถ้าหากเอาไปหมด ต้องใช้รถมาสามคันมาใส่ถึงจะหมด หมิงโร่รู้สึกพ่อผู้เอาเปรียบมี ‘ความรักของพ่อ’ ที่ยิ่งใหญ่นัก

หมิงโร่บอกว่าของเยอะเกินเอาไปไม่สะดวก เดียวค่อให้เรือส่งสินค้าของร้านหยุนจวงนำกลับไป แต่แท้จริงแล้วเอาของเหล่านี้ไว้ในห้วงเวลา พอมีเวลาค่อยนำออกมาจัดระเบียบ