บทที่ 412 เจ้ากลับมาแล้ว

ระหว่างที่จื่อซูและจี้เยว่ตัดเย็บชุดใหม่ และหมิงโร่กำลังครุ่นคิดว่าจะหาของขวัญที่ราคาไม่แพงและเหมาะสมกับฮ่องเต้นตานซู่ เรือก็ได้เดินทางมาเกือบครึ่งทาง

วันนี้ เรื่องใหญ่ได้เทียบท่าที่ท่าเรือแห่งหนึ่ง ต้องเตรียมอาหาร ผักผลไม้และน้ำดื่มเพิ่ม

หมิงโร่ได้ยินเสียงดังจากด้านนอกเหมือนกับตลาด จึงเดินออกจากห้องโดยสาร "ท่าเรือแห่งนี้ทำไมถึงคึกครื้นจัง?"

"ที่นี่คือท่าเรือที่เรือค้าต่างชาติเข้าเทียบท่า ที่ใกล้กับตงเหิงของเรา บริเวณท่าเทียบเรือยังมีลานจัดกิจกรรม ดังนั้นจะคึกคักกว่าท่าเรืออื่นมาก" กัปตันบนเรือรีบตอบ

ซือห้าวเฉินเห็นหมิงโร่สนใจ "เราขึ้นฝั่งไปดูกันไหม?"

"อ้อ" หมิงโร่รีบพยักหน้า

"ไปกันเถอะ" ซือห้าวเฉินยื่นมือ

หมิงโร่หยิบผ้าคลุมหน้ามาใส่ จากนั้นจึงยืนมือไปจับมือซือห้าวเฉิน และยังลืมที่จะเรียกน้องสิบห้าไปด้วย

ลานจัดกิจกรรมส่วนมากจะขายพืชที่เป็นอาหารและพวกผ้า งานพวกฝีมือประณีตจะมีค่อนข้างน้อย

หมิงโร่เห็นข้าวบาร์เลย์ที่ไม่ได้สีเปลือกจากที่ราบสูงวางเต็มตระกร้า ดวงตาเป็นประกาย นางดึงแขนเสื้อ ซือห้าวเฉิน "พืชแบบนี้ทนความเย็นสามารถเติบโตได้ดีในที่ดินที่แห้งแล้ง จึงเหมาะที่จะทำฟาร์มเกษตรในกองทัพซีเป่ย"

"ดี" ซือห้าวส่งสัญญาณมือ จากนั้นก็มีองครักษ์ลับไปซื้อ

หมิงโร่ได้ซื้อพริกไทยดำ เครื่องเทศจำพวกยี่หร่าไว้ไม่น้อย เดินมาที่แผงขายของแผงหนึ่ง เป็นแผงที่ขายพวกอาหารทะเลแห้ง หมิงโร่จึงซื้อกระเพาะปลา ปลิงทะเล และของแห้งที่เป็นเส้นไว้มากมาย และยังเหลือบเห็นเจ้าของร้านเลี้ยงปลามังกรทองสองตัวในหม้อไม้ใบใหญ่

หมิงโร่ชี้ไปยังปลาตัวใหญ่เกล็ดทอง "พ่อค้า ปลาตัวนี้ขายอย่างไร?"

"ตัวนี้....." พ่อค้ายิ้มแล้วพูด "บอกตามตรงว่า นี้คือของฝากที่คนส่งอาหารทะเลนำมาให้ บอกว่าถ้าเอาไปทานไม่อร่อย ให้เลี้ยงไว้ดู ฮูหยินซื้อของจากร้านเรามากมาย หากท่านต้องการปลาตัวนี้ ตัวหนึ่งขายให้สิบห้าตำลึงพอ"

หมิงโร่คิดๆ ดู ปลามังกรทองที่ท่านพ่อเคยเลี้ยง อย่างต่ำตัวหนึ่งก็ประมาณหนึ่งแสนเหรียญ นี้ฟังดูแล้วก็ไม่แพง "ข้าเอาทั้งสองตัว"

"ได้ ข้าน้อยจะให้คนไปส่งของบนเรือท่าน!" เถ้าแก่ก็อยากรีบๆ ขายไป เพราะเขาขายพวกปลาแห้ง เลี้ยงปลาไม่เป็น อยู่หากตายไป ก็ได้แต่เอากลับไปต้มกินเท่านั้น

หมิงโร่ดีใจมาก ให้สิบห้าเป็นคนนำทาง

ซือห้าวเฉินรู้ว่านังหนูชอบเลี้ยงสัตว์เล็กพวกที่มีขนนุ่มไม่พอ นี่ยังชอบเลี้ยงปลาอีกเหรอ "กลับจวนไปข้าจะสร้างบ่อให้เจ้าเลี้ยงปลา"

"ปลาแบบนี้ต้องเลี้ยงไว้ในตู้ปลา ดังนั้น เจ้าหาตู้ปลาที่ขนาดใหญ่หน่อยก็พอ" หมิงโร่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ขอที่สวยๆ หากราคาไม่เกินยี่สิบตำลึงยิ่งดี"

"นี้เจ้าต้องการทำอะไร?" ซือห้าวเฉินรู้จักพระยาชาน้อยของเขาเป็นอย่างดี ว่าเป็นคนโลภเงิน แต่ก็ไม่เคยสนใจว่าของแต่ละอย่างเงินต้องเท่าไหร่

"นี่ก็ใกล้เทศกาลโซว่หนิงแล้ว" หมิงโร่ไม่ได้รู้สึกเสียอะไรกับการเตรียมของขวัญมูลค่าไม่เกินห้าสิบตำลึงให้กับฮ่องเต้ตานซู่เลย ปีก่อนยังไม่ต้องเสียเงินสักบาท

"ฟู่" ฉือห้าวเฉินรู้สึกตลกกับความตระหนี่ของนังหนู

"ฮึๆ ถึงแม้ของเบาแต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ดี นี้คือปลามังกรทองเลยนะ ความหมายดีขนาดไหน" หมิงโร่พูดอวดปลามังกรทอง

"อ้อ ไม่เลวจริงๆ" ซือห้าวเฉินสงสัยว่า หากไม่เจอปลาเป็นๆ ตัวนี้ หมิงโร่คงจะคิดชื่อให้กับปลาแห้ง แล้วนำมาห่อเป็นของขวัญให้กับฮ่องเต้ตานซู่

เพื่อรับประกันว่าปลามังกรทองสามารถมีชีวิตรอดจนถึงวันที่ให้ของขวัญกับฮ่องเต้ตานซู่ หมิงโร่ใส่น้ำบาดาลลงในอ่างไม้ที่ใช้เลี้ยงปลา แล้วสั่งให้จื่อเฉ่าหาปลากุ้งตัวเล็กมาเป็นอาหารให้กับปลามังกรทอง

พวกหมิงโร่กลับถึงเมืองหลวง น่าจะเป็นปลายฤดูใบไม้ร่วง