บทที่ 414 ใช้แทนกระดานอิฐ

"ไม่ต้องเตรียมการอะไรเป็นพิเศษ" ซือห้าวเฉินสั่ง

"ข้าน้อยเข้าใจแล้ว" พ่อบ้านโจวได้ข้อมูลแล้ว ก็รู้ว่าตัวเองต้องทำอย่างไร

หมิงโร่ได้กลั่นยาเม็ดบำรุงร่างกายให้กับท่านปู่และท่านย่า แล้วนำยาใส่ขวด แล้วเขียนวิธีการใช้ติดที่ขวด

ขณะที่เตรียมยา หมิงโร่นึกขึ้นได้ว่าซือห้าวเฉินบอกว่า องค์ไท่ซ่างฮวางจะออกจากเมืองหลวง จึงเก็บยาทิพย์โชน ยาเสว่หรงไว้ป้องกันตัว ใช้กล่องผ้าบรรจุ พรุ่งนี้ให้ซือห้าวเฉินนำไปให้องค์ไท่ซ่างฮวาง

เช้าวันรุ่งขึ้น ซือห้าวเฉินดึงตัวหมิงโร่ออกจากผ้าห่ม

หมิงโร่ขยี้ตาง่วงนอน "ยังมืดอยู่เลย เจ้าเรียกข้าทำไม?"

"เจ้าจะเตรียมยาให้องค์ไท่ซ่างฮวางไม่ใช่เหรอ?" ซือห้าวเฉินใส่เสื้อผ้าไปด้วย และไม่ลืมที่จะหยิบเสื้อผ้าหมิงโร่มาด้วย

"ใช่แล้ว กล่องนี้แหละ" หมิงโร่ชี้กล่องผ้าที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง นางยังไม่ตื่น เห็นซือห้าวเฉินหยิบเสื้อผ้านางมาให้ ใส่มันเหมือนหุ่นยนต์

"เจ้าเอาไปให้เอง" ซือห้าวเฉินเปลี่ยนเสื้อผ้า มัดผมแล้วมวยขึ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นปักด้วยปิ่นเงิน

หมิงโร่ก้มหัวมองดูชุดคลุมสีขาวบนร่างตนเอง แล้วบิดผมขึ้นครึ่งหัว แล้วรัดด้วยแถบคาดศีรษะหุ้มด้วยไพลิน ดูแล้วเหมือนเด็กหนุ่มที่หล่อเหลา

ทั้งสองใช้ทางลับออกนอกเมือง พบองค์ไท่ซ่างฮวางที่ศาลานอกเมืองประมาณสิบลี้ พระอาทิตย์กำลังขึ้นพอดี

หมิงโร่นำกล่องยาที่เตรียมไว้ให้ไท่ซ่างฮวาง "วิธีใช้ ปริมาณ และโรคที่ใช้ เขียนติดไว้ที่ข้างขวดแล้ว"

"นั่งหนูช่างใส่ใจยิ่งนัก" องค์ไท่ซ่างฮวางเอามือเข้าไปคลำกระเป๋าแขนเสื้อ แล้วคลำอีกรอบหนึ่ง จากนั้นจึงตบที่หน้าผากตนเอง แล้วพูดกับไห่กงกงว่า "เจ้าไห่จือ เจ้าไปที่รถม้า แล้วเอาป้ายที่ข้าใช้หนุนขาโต๊ะมา"

"......." หมิงโร่กำลังคิด องค์ไท่ซ่างฮวางคงไม่คิดจะเอาป้ายที่หนุนขาโต๊ะนั่นมาให้นางนะ

ไห่กงกงปีนขึ้นไปบนรถม้า แล้วดึงป้ายออกมาอย่างรวดเร็ว "องค์ไท่ซ่างฮวาง"

องค์ไท่ซ่างฮวางรับป้ายสีทองระยิบระยับแล้วโยนให้หมิงโร่ "ต่อไปหากใครกล้ารังแกเจ้า ก็ใช้ป้ายนี้ทุบหัวพวกเขา ทุบตายข้ารับผิดชอบเอง"

หมิงโร่รับป้ายอย่างไม่รู้ตัว ของหนักก็ตกอยู่ในมือ ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ดูจากลักษณะแล้วเป็นทอง มีมูลค่ามากอยู่

"พอแล้ว ข้าต้องรีบเดินทาง อยู่ในวังมาหลายเดือนแล้ว กระดูกแข็งหมด" องค์ไท่ซ่างฮวางพลิกตัวขึ้นหลังม้า จากใช้แส้ตี แล้วส่งเสียง"จ๊ะ"

องค์ไท่ซ่างฮวางขี้ม้าวิ่งเสียงกรับกรับออกไปไกลแล้ว ไห่กงกงจึงทำความเคารพซือห้าวเฉินและหมิงโร่ แล้วบังคับรถม้าตามองไท่ซ่างฮวางไป "ท่านรอก่อน กระหม่อมยังไม่ได้เตรียมตัวเลย!"

หมิงโร่ดูนายและบ่าวหลอกล่อกันไกลออกไปทุกที จนกระทั่งรถม้าลับตาไป ถึงก้มหน้าลงพิจารณา'อาวุธสังหาร' ที่องไท่ซ่างฮวงเพิ่งให้นางมาอย่างละเอียด—ด้านหน้าป้ายทองแกะสลักมังกรทองที่เหมือนจริงสองตัว ตรงกลางสลักคำว่า องค์ไท่ซ่างฮวาง ส่วนด้านหลังเป็นลายมังกร ตรงกลางสลักคำว่า ป้ายอภัยโทษตาย

มุมปากหมิงโร่กระตุก นี่คือ'ป้ายอภัยโทษตาย' ในตำนานจริงๆ เหรอ ถูกองค์ไท่ซ่างฮวางใช้เป็นกระดานอิฐเสียแล้ว เขาใช้รองขาโต๊ะก็แล้วไป นี่ยังให้นางเพื่อเอาไปทุบหัวคนอื่น ช่างเป็นรางวัลที่ยอดเยี่ยมของการเดินทางกลับบ้านครั้งนี้จริง........

จากหนังสือที่หมิงโร่เคยอ่าน ปกติแล้วคนที่ได้รับ 'ป้ายอภัยโทษตาย' ก็ต้องตายด้วยน้ำมือของฮ่องเต้—ของแบบนี้สิ่งที่ฮ่องเต้มอบให้ สำหรับขุนนางที่ทำความดีที่ได้รางวัลอยู่ตลอดจนไม่รู้จะให้อะไรแล้ว จึงได้มอบป้ายแบบนี้ให้ สถานการณ์ใช้ได้เพียงช่วงหนึ่ง กล่าวคือผู้ที่ทำความดีมากจนเกินไป ทำให้กษัตริย์สงสัย

หมิงโร่นำป้ายทองโยนเข้าไปใน 'กระเป๋าแขนเสื้อ' แล้วอธิษฐานอย่างเงียบๆ ว่าชาตินี้คงไม่ต้องใช้ของเล่นแบบนี้

ทั้งสองขี่มากลับมาถึงประตูเมือง ประตูเพิ่งเปิด ถึงแม้ซือห้าวเฉินจะใส่หน้ากาก ยื่นป้ายจวนหยุนชินอ๋องให้ทหารที่คุ้มครองประตูเมืองดู แล้วจึงพาหมิงโร่เข้าขบวนเข้าประตูเมือง