บทที่ 421ไปจวนราชครู

“ไปแล้วนะ องค์ชายหวางมารับอาจารย์ปู่ไปตั้งแต่ยังไม่ห้าโมงเลย” หนานซิงเห็นอาจารย์กระตุกมุมปากจึงถามว่า “อาจารย์ หน้าของท่านกระตุก ไม่ใช่ว่าเป็นโรงลมชักแล้วเหรอ”

เสิ่นซงยกมือตบกระบาลหนานซิง “ข้าไม่เป็นอะไร เจ้านั่นแห่งเป็นลมชัก ครอบครัวเจ้าทุกคนเป็นลมชัก!”

หนานซิงลูกหัวไปมา แล้วพูดตามตรงว่า “ข้าเป็นเด็กกำพร้า ก็มีท่านนี่แหล่ะที่เป็นครอบครัวของข้า!”

เสิ่นซงคิดว่า หากยังเถียงกับเด็กบ้านี้ต่อไป ตนเองคงจะเป็นลมชักจริงๆ จึงตบกระบาลเขาอีกครั้ง เสียงโกรธฮึๆ แล้วพูดว่า “รีบๆ เก็บสมุนไพรเจ้าไป!”

“อ้อ” หนายซิงแยกประเภทของสมุนไพรที่ตากแห้ง

หมิงโร่หาคนทำงานแทนได้แล้ว จึงอารมณ์ดี กลับจวนไปก็พาจื่อเฉ่า จื่อซู จี้เลยว่า เข้าครัว ทำขนมหวาน ขนมไส้หมูสับ คุกกี้ถั่ว ขนมสาหร่าย เตรียมทั้งหมดให้พร้อม

วันรุ่งขึ้น เห็นซวินยี่และชูซานถือกล่องมาคนล่ะใบซือห้าวเฉินคิดว่าภรรยาจะพักแรมที่ไหนช่วงหนึ่งเสียอีก

“เจ้าจะไปที่ไหนกัน?” ซือห้าวเฉินขวางนังหนูที่กำลังรีบร้อนขึ้นรถม้า

“ไปจวนราชครูไง” หมิงโร่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “นี่ข้าไม่ได้บอกเจ้าเหรอ?”

“ไม่ได้บอก” ซือห้าวเฉินส่ายหน้ายืนยัน

”เมื่อวานเจ้าก็ได้ทานขนมสดใหม่ไปมากมาย ยังบอกว่าขนมสาหร่ายแห้งอร่อยมากอยู่เลย…….

“แล้วอย่างไง?” สองเรื่องนี้เกี่ยวข้องกันไหม?

“ข้าบอกว่าจะส่งไปให้ศิษย์พี่ชิมบ้าง” ความจำซือห้าวเฉินดีมากไม่ใช่เหรอ? ทำไมเหมือนความจำเสื่อมเลย

สิ่งที่หมิงรอพูด ซือห้าวเฉินจำได้ เพียงแต่ว่า เขาคิดว่าเหมือนเมื่อก่อน ให้คนไปส่งของที่จวนราชครู ไม่คิดว่านังหนูจะไปส่งด้วยตนเอง

“อ้อ ไปซิ” ซือห้าเฉินก็ขึ้นรถม้า

“เจ้าไม่ขี่ม้าเหรอ?”

สองวันนี้ ซือห้าวเฉินขี่ม้า ส่งนางถึงที่ ถึงไปทำธุระของตนเอง หมิงโร่คิดว่าจะเป็นเหมือนเดิม—ส่งแฟนสาวทำงาน รับแฟนสาวกลับบ้าน นานๆ ครั้งไปทานข้าวเดินตลาดด้วยกัน

“ข้ายังไม่เคยไปจวนราชครูเลย” ซือห้าวเฉินพูดอย่างมีเหตุผล

“อ้อๆ” หมิงโร่คิดว่าเหตุผลนี้ฟังขึ้น จากนิสัยของศิษย์พี่แล้ว คงไม่ให้ใครเข้าจวนง่ายๆ ราชครูพักอยู่ที่เรือนเล็ก ฟังดูแล้วช่างลึกลับ

รถม้าจอดที่หน้าบ้านจวนราชครู เจ๋อหลานที่เฝ้าอยู่หน้าประตูรีบมาต้อนรับ นำทางหมิงโร่และซือห้าวเฉินเข้าจวนราชครู

รูปแบบของจวนราชครู วางฮวงจุ้ยที่ดีมาก เข้าประตูจวนมาก็พบป่าไผ่ที่คดเคี้ยวไปตามทาง พอผ่านประตูหินก็พ้นป่าไผ่ แล้วเจอทะเลสาบ ตรงกลางมีเกาะเล็กๆและบนเกาะมีห้องสองห้อง ไม่รู้ว่าต้องเรียกกระท่อมมุงใบจากหรือว่าศาลามุงใบจากดี รอบๆ เป็นไม้ไผ่สาน ลมพัดเย็นสบาย จะว่าเป็นศาลา หรือว่ากำแพงมี่มีประตูมีหน้าต่าง

“ข้าจะไปพายเรือมา” เจ๋อหลานตบหัวตนเอง “เวลาปกติไม่มีคนใช่เรือ ข้านำไปเก็บไว้ที่โรงเก็บเรือแล้ว

“ปกติพวกเจ้าไม่ขึ้นเกาะเหรอ?” หมิงโร่สงสัย

“ไปอยู่” เจ๋อหรานจะหาคนไปเอาเรือออกมา ก็เห็นหยุนชินอ๋องพาพระชายา พริบตาเดียวก็ขึ้นไปอยู่บนเกาะ

เจ๋อหรานรีบตามไป กำลังภายในเขาสู้หยุนชินอ๋องไม่ได้ ต้องหยุดพักตรงเสาเข็ม

เห็นเจ๋อหรานเหยียบผิวน้ำเป็นครั้งคราว หมิงโร่มองด้วยสายตาที่แปลกประหลาด เห็นว่าใต้ผิวน้ำลึกลงไปประมาณครึ่งฟุตมีเสาไม้เจ็ดเสาตอกอยู่ เป็นรูปดาวไถ่