บทที่ 422 ให้ลูกศิษย์เจ้ากิน

จวินเช่อผลักจิ้งจอกเงินออกไป มันก็กลับมาติดตัวอีก ทำซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่รู้จักเบื่อ

จวินเช่ออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว วันธรรมซวงเจียงก็อยู่ติดกับเขาทั้งหมด แต่พอถูกผลักแล้ว มันก็จะหยุดประมาณครึ่งชั่วโมง ก็ไม่ถึงว่ารบกวนเขาเกินไป

เขาหยิบจิ้งจอกเงินขึ้นมาแล้วกดที่หัวของมัน “ปกติมันไม่เป็นแบบนี้ น่าจะเป็นเพราะสมองถูกกระแทก”

หมิงโร่เห็นศิษย์พี่หมดปัญญา จึงยื่นมือเข้าช่วย “มาให้ข้าดูหน่อยซิ”

“ข้าจับมันไว้ สัตว์ร้ายตัวน้อยนี้มันกัดคน” จวินเช่อพูดจบ จิ้งจอกเงินก็แยกเขี้ยวอันแหลมคมของมัน ภัยกำลังคุกคาม—เจ้ากล้าสัมผัสจิ้งจอกอย่างข้า จิ้งจกอย่างข้าก็จะกัดมือเจ้าให้ขาด

ซือห้าวเฉินจับข้อมือหมิงโร่ “ไม่ต้องจับมัน” จิ้งจอกเงินยังไม่ได้แสดงความยิ่งใหญ่ของมัน ก็ได้ยินซือห้าวเฉินพูดว่า “อยากตายหรือไง!”

จิ้งจอกเงินโกรธขึ้นมาทันที มันโกรธจริงๆ ขนบนตัวของมันและขนที่หางตั้งขึ้นกลายเป็นตัวกลมทันที

“ฮ่าๆ ลุคนี้ก็ดูดีนะ” หมิงโร่ตั้งใจหยิบถุงมือแพทย์แบบใช้แล้วทิ้งมาสวมไว้ “ให้ขาดูหน่อยซิ”

จวินเช่อยังกลัวว่าซวงเจียงจะทำร้ายศิษย์น้อง แต่ศิษย์น้องส่ายหัว แสดงว่าไม่เป็นไร

ซือห้าวเฉินพูดเสียงเยือกเย็น “หากเจ้ากล้าทำร้ายคน ข้าจะตบเจ้าให้ตาย”

จิ้งจอกเงินตัวแข็งทื่อทันที และมันไม่กล้าเคลื่อนไหว มันสัมผัสได้ว่า ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ขู่มันเฉยๆ หากยากให้มันตาย เขาก็จะทำให้มันตายได้จริงๆ คนนี้เป็นใครกัน พูดแล้วทำให้จิ้งจอกของท่านชายต้องหลบไปเลย.....

“แค่จิ้งจอกตัวเล็กๆ จะมีใจคิดร้ายอะไรกัน ก็แค่อยากใกล้ชิดกับผู้ชายหล่อๆ แค่นั้นเอง หมิงโร่เปิดระบบการแพทย์ ตรวจร่างกายให้จิ้งจอก เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ม่สิ่งผิดปกติอะไร

จิ้งจอกเงินเหมือนจะอกหัก ใช่แล้ว มันจะมีความคิดร้ายได้อย่างไรกัน ก็แค่อยากนอนอยู่บนตักของท่านชาย จิ้งจอกเงินผ่อนคลาย แล้วใช้หัวถูกับมือหมิงโร่

“ไปเล่นอยู่ทางโน้นนะ ไม่มีใครแย่งผู้ชายเจ้าไปหรอก ข้ามีสามีแล้ว” หมิงโร่วางจิ้งจอกเงินลง

“เจ้าคิดว่ามันเป็นจิ้งจอกตัวเมีย จะมีความคิดซับซ้อนได้อย่างไรกัน” จวินเช่อรู้สึกว่ามันน่าขัน

แต่เรื่องมันก็เป็นเรื่องเหลือเชื่อมาก เหมือนกับถูกจิ้งจอกที่ชอบทำตัวเหมือนกับกาว เมื่อได้ยินคำพูดหมิงโร่ จึงเดินไปอย่างสง่า เดินไปหมอบลงที่ร่มเงาดอกไม้ หันหัวไปอีกข้างหนึ่ง ท่าทางของมันเย่อหยิ่งมาก

“.......” จวินเช่อรู้สึกเขินอาย ผลักจานเชอร์รี่ไปวางตรงหน้าหมิงโร่ “เฮ้ ลูกเชอร์รี่อร่อยมาก หากเจ้าชอบ เดียวจะให้เจ๋อหรานไปเก็บมา ให้เจ้าเอากลับไปที่จวน”

“ศิษย์พี่จวนนี้เป็นดินแดนแห่งพีช ฤดูกาลนี้ยังมีเชอร์รี่อีก” หมิงโร่รู้สึกว่ามันน่าทึ่ง

“เขาหนานมีถ้ำน้ำแข็ง ทำให้บริเวณรอบๆ มีอากาศเย็นกว่าที่อื่นมา ผลไม้ที่ปลูกก็จะสุกช้ากว่าที่อื่น เวลาทานจะหวานมาก”

“ข้าขอไปดูได้ไหม?” เชอร์รี่นี้แม้ไม่อวบและฉ่ำเหมือนเชอร์รี่ในภพก่อน แต่มันดีกว่าเชอร์รี่พื้นเมืองมาก เอากิ่งมาปลูกในห้วงกาลเวลาก็ดีเหมือนกัน ไม่ใช่เรื่องใหญ่ก็ปลูกบริเวณพุน้ำแข็ง แล้วจำลองอุณภูมิที่เย็นกว่า

“ได้” จวินเช่อสั่งให้เจ๋อหรานไปเอาเสื้อกันหน้าตัวใหญ่มา เอามาให้หมิงโร่และซือห้าวเฉินก่อน เดินไปตามทางที่เรียบ ขึ้นไปบนเขา

เดินไปได้ไม่นาน หมิงโร่สัมผัสได้ว่าอากาศเย็นลงเล็กน้อย ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเป็นฤดูใบไม้ร่วง เวลานี้ของทกวันจะเป็นเวลาที่ร้อนที่สุด พอพวกเขาปีนไปถึงครึ่งทาง เหงื่อหมิงโร่ไปออกเลย ลมพัดมาช้าทำให้รู้สึกเย็นสบายสดชื่น ไม่ไกลจากถ้าน้ำแข็ง มีศาลาเล็กหลังหนึ่ง

จวินเช่อพาพวกเขาเดินไป แล้วนั่งตรงกลางศาลา “พวกเรารอเจ๋อหรานไปเอาเสื้อมาก่อน”

“ผลไม้ดกมาก” นอกศาลามีต้นเชอร์รี่สองต้น ต้นมะปรางหนึ่งต้น ต้นแพร์สามต้น