บทที่ 423 พูดมาก็ไม่มีใครเชื่อ

จวินเช่อได้ค้นหาอีกรอบ จากนั้นเขาเทขวดและเหยือออกมาหลายประเภท “พวกนี้คือเมล็ดพันธุ์ที่เกิดมาจากเขาหิมะ สวยงามมาก แต่ข้าลองปลูกแล้ว มันไม่งอกออกมา เจ้าเอาไปซิ”

“ได้” หมิงโร่ถือกองเมล็ดพันธุ์ ‘ไม่รู้ว่าเป็นพันธุ์อะไร’ ทำให้มั่นใจยิ่งขึ้นว่าศิษย์พี่เพื่อเก็บเมล็ดพันธุ์ที่เขาหิมะ

หิมะแกะสลักพวกนี้เหมือกับมีชีวิตจริง เช่นเดียวกับคริสตัลที่สวยงาม หมิงโร่ค่อยชื่นชมที่ละชิ้น รู้สึกเหมือนกับว่าไปเยี่ยมชมหอศิลป์

“ศิษย์พี่ น้ำแข็งแกะสลักพวกนี้ให้ช่างฝีมือมาทำเหรอ?” คนที่สามารถทำโครงการใหญ่ได้ ต้องเป็นคนที่มีฝีมือน่าอัศจรรย์ จะได้ให้เขามาช่วยนางทำชุดน้ำชาคริสตัล ถ้าได้ก็ทันที่จะเอามาเป็นของขวัญปีใหม่

“ในนี้เย็นมาก ช่างฝีมือธรรมดาอยู่ได้ไม่นาน” จวินเช่อหาตาข่าย จากนั้นจับปลาเป็นจากบ่อน้ำเข็งมาหนึ่งตัว “ข้าแกะสลักเอง ตอนว่างๆ”

“.......” ศิษย์พี่ยังเป็นอาจารย์แกะสลักอีกด้วย แผนการเมื่อกี้ล่มไปเลย นางต้องการมอบเป็นของขวัญจริงๆ ไม่ใช่ว่าจะเอาหินมาก้อนหนึ่งและให้ศิษย์พี่แกะสลักเอง.....

“พวกเราออกจากนี้กันเถอะ ในนี้หนาวมาก เดียวจะแข็งก่อน” จวินเช่อดึงใบธูปฤาษีออกจากบ่อน้ำแข็ง แล้วแทงเจ้าไปในเหงือกปลาที่อยู่ในมือ

“ได้” หมิงโร่ สวมชุดคลุมจนสัตว์อยู่จึงไม่รู้สึกหนาวเกินไป แต่เมื่อเห็นเสื้อผ้าบางๆ ของซือห้าวเฉินและรุ่นพี่

ทั้งสามเดินออกจากถ้ำน้ำแข็ง จวินเช่อยื่นปลาเทราต์ในมือให้เจ๋อหราน เอาไปทำเป็นอาหารมื้อกลางวัน

“ขอรับ” เจ๋อหรานเตรียมของหวานและน้ำชาไว้ที่ศาลานอกถ้ำน้ำแข็ง “ศาลานี้เหมาะสำหรบคลายร้อนในฤดูร้อน”

“มันทำขึ้นเพื่อคลายร้อย” จวินเช่อก็นั่งลง แล้วรินน้ำชาขิงร้อนให้ซือห้าวเฉินและหมิงโร่

“สามี พาข้าไปเก็บผลไม้ ดีไหม?” หมิงโร่ดื่มน้ำชาหมดไปหนึ่งจอก แล้วดึงแขนเสื้อซือห้าวเฉิน

“ได้” ซือห้าวเฉินมือหนึ่งจับตะกร้าไม้ไผ่ มือหนึ่งโอบพระชายา และใช้วิชาตัวเบาแตะบนต้นเชอร์รี่ เมื่อแสงสอดส่องผลไม้บนยอด มองแล้วสีแดงเต็มอิ่มมาก หมิงโร่มือไม้ไว้ แค่แป๊บเดียวก็เก็บเชอร์รี่ได้หนึ่งตะกร้า ยังขอกิ่งจากจวินเช่อมาหนึ่งกิ่ง บอกว่าจะนำไปใส่แจกัน

หมิงโร่รู้สึกว่าจวนของศิษย์พี่มีอะไรสนุกมากมาย แต่ละที่แตกต่างกัน เหมือนกับว่าเดินเล่นในอยู่ในวนอุทยาน

ตอนที่เจ๋อหรานมารายงานว่ามื้อกลางวันเตรียมเสร็จแล้ว ก็เห็นเชอร์รี่หนึ่งตะกร้าและมะปรางหนึ่งตะกร้าวางอยู่ใต้ต้นไม้ ผลไม้บนต้นเบาบางลง เหมือนกับโกดังที่ถูกรื้อ

“มีอะไรเหรอ?” จวินเช่อจ้องมองเจ๋อหรานที่ตกตะลึงอยู่

“ทาน....ทานอาหารกลางวันได้แล้ว.....” เจ๋อหรานรีบตอบ

“ได้” จวินเช่อพยักหน้า แล้วชี้ไปยังตะกร้าใบใหญ่สองใบแล้วพูดว่า “พวกนี้ยกไปไว้ที่ประตูบ้านก่อน เดียวจะเอาก

ลับไปที่จวนอ๋อง”

“ขอรับ” เจ๋อหรานรับคำสั่ง

“เจ๋อหรานอย่ารู้สึกเสียดายนะ ของพวกนี้หากไม่เก็บมันก็จะหล่นลงมา เดียวข้านำกลับไปแล้วทำเป็นขนมและแยม สามารถเก็บไว้ได้นานกว่า”

ต้องยอมรับว่า ขนมหวานและของกินที่พระชายาหยุนชินอ๋องอร่อยมาก ตนเองกินไปเยอะแล้ว ไม่มีอะไรน่าแปลกใจ

เดี๋ยวก่อน นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญเลย!

ประเด็นสำคัญคือ เขาไม่ได้เสียดายและว่าปวดแขนและปวดขา

ศิษย์น้องของท่านชายคนนี้ เตรียมของแต่ละครั้งหนักมา พวกเขายกจนขาสั่น

“พวกเรากลับไปทานมื้อกลางวันกัน” จวินเช่อกวาดมือเชิญ แล้วพาศิษย์น้องและน้องเขยเดินกลับไป เหลือเพียงเจ๋อหรานที่วุ่นวายอยู่ข้างหลัง