บทที่ 424 ครีมทาหน้าที่หายาก

เมื่อกลับถึงจวน หมิงโร่เลือกผลไม้ที่ดูดีบางส่วน แล้วส่งไปที่จวนกั๋วกง ส่วนที่เหลือจะทำแยมเชอร์รี่และแยมมะปราง แล้วแบ่งไปให้แต่ละบ้าน จากนั้นก็ส่งแยมเชอร์รี่ พายเชอร์รี่ และเค้กเชอร์รี่ไปให้จวนกั๋วกง จวนราชครู จวนรุ่ยเจ๋อชินอ๋อง

ท่านชายเห้อฟื้นตัวได้ดีหลังรับการผ่าตัด นอนพักที่โรงยาอยู่เจ็ดวัน ก็ให้คนใช้มารับกลับไป เสิ่นซงนับตั๋วเงินแล้วยิ้มหน้าบาน ท่านชายเห้อไม่เพียงแค่จ่ายค่ารักษาเท่านั้น ยังให้ของรางวัลขอบคุณด้วย

ท่านชายเห้อยังพูดว่า บ้านเข้าอยู่ไกลจากเมืองหลวง ไม่สะดวกที่จะยกของรางวัลมา ให้ตั๋วเงินแทนต้องขอโทษด้วยที่เสียมารยาท

เสิ่นซงชอบ ‘การเสียมารยาท’ แบบนี้มาก

ใกล้ถึงวันประสูติของฮ่องเต้ตานซู่แล้ว ในเมืองหลวงจึงมีคนพลุกพล่านมากกว่าปกติ ร้านหยุนจวงยุ่งมาก—เพราะฮูหยินและคุณหนูแต่ละจวนมาซื้อเสื้อและเครื่องประดับ ยังมีซื้อพวกเครื่องสำอาง แต่ส่วนมากจะมานัดหมายแต่งหน้าเพื่อไปงานพิธีโซว่หนิง

“ฮูหยินเกา ต้องขอโทษด้วย วันพิธีโซว่หนิง ตารางนัดหมายเต็มหมดแล้ว” เถ้าแก่อู๋เปิดสมุดบันทึกการนัดหมาย “ช่วงเช้าประมาณตีห้าถึงเจ็ดโมงยังว่างอยู่สองท่าน ท่านจะจองไหม?”

ขณะที่ฮูหยินเกายังลังเลอยู่ ก็ได้ยินเสียงฮูหยินท่านหนึ่งพูดว่า “ข้าจองสองท่านเลย”

ฮูหยินเกาหันหน้ามาด้วยความไม่พอใจ พอเห็นคนที่มาเป็นฮูหยินใต้เท้าจ๋อเสี้ยง จึงเปลี่ยนสีหน้ายิ้มแย้มทันที “สวัสดีฮูหยินใต้เท้าจ๋อเสี้ยง”

“สวัสดีฮูหยินเกา” ฮูหยินใต้เท้าจ๋อเสี้ยงคุยกับฮูหยินเกาไม่กี่คำ ก็ไม่ลืมที่จะให้สาวรับใช้จ่ายเงินมัดจำ จองไว้ก่อน

อยู่ต่อหน้าฮูหยินใต้เท้าจ๋อเสี้ยง ถึงแม้ฮูหยินเกาจะไม่พอใจขนาดไหนก็ต้องเก็บไว้ในใจ ไม่กล้าแสดงออกมาแม้แต่น้อย จ๋อเสี้ยงไม่เพียงแต่มีตำแหน่งที่สูงกว่านายท่านของตนเอง ช่วงนี้ยังได้ยินข่าว ว่าฮ่องเต้จะให้องค์รัชทายาทแต่งงานกับลูกสาวคนโตของตระกูลจ๋อในงานเลี้ยง ในช่วงเวลาสำคัญนี้ แน่นอนว่าไม่กล้าทำให้ฮูหยินใต้เท้าจ๋อเสี้ยงขุ่นเคืองใจ

ต้องทำหน้ายิ้มแย้มและส่งฮูหยินใต้เท้าจ๋อเสี้ยงไปร้านหยุนจวง เกาฮูหยินจึงบอกกับเถ้าแก่อู๋ว่า “งั้นก็เลื่อนไปข้างหน้าหน่อย ดูว่ายังมีช่างแต่หน้าว่างไหม?”

“ฮูหยินเกา หากแต่หน้าเช้าไป พอถึงเวลาไปงานเลี้ยงหน้าตาก็จางไป จะไม่สวยนะ” เถ้าแก่อู๋พูด

“ก็ใช่นะ” ฮูหยินเกาพยักหน้า หันหลังเดินขึ้นชั้นบนหาเสื้อและเครื่องประดับให้ลูกสาว

องค์หญิงหนิงผิงจึงตัวหมิงโร่ออกจากรถมาอย่างเร่งรีบ “พี่สะใภ้เก้า เดียวท่านเห็นอะไรที่ชอบให้บอกข้า ข้ามีบัตรสมาชิกเพชร สามารถแลกเงินสดได้”

“ข้าเห็นว่าปกติท่านไม่ชอบเสื้อผ้าและเครื่องประดับ แต่ทำไมถึงสมาชิกระดับเพชรล่ะ” หมิงโร่ยิ้มและพูดติดตลก

“ข้าไม่ชอบไอ่พวกที่เดียวก็มีผ้าบางๆ ทางนี้ ด้านโน้นก็ยังมีผ้าซาติ เวลาเดินส่งเสียงติงตังหมือนกับเสื้อผ้าที่ใส่ไปล่าสัตว์” องค์หญิงหนิงผิงเดินขึ้นชั้นบนไปแล้วพูดไปว่า “ร้านหยุนจวนมีเสื้อผ้าหลายแบบ ยกเว้นพวกที่มีเสียงติงตัง ยังมีเสื้อผ้าในวังที่เรียบง่ายและเรียบร้อย ชุดขี้ม้าก็สวย ข้าชอบอยู่แล้ว”

หลังจากเถ้าแก่อู๋ต้อนรับฮูหยินเกาแล้ว กำลังจะเดินลงไป ก็พบกับพวกหมิงโร่

เถ้าเก่อู๋กำลังจะทักทายหมิงโร่ แต่เห็นหมิงโร่ส่ายหัว จึงเดินเข้าไปสวัสดีอย่างคล่องแคล่ว “ถวายพระพรพระชายาหยุนชินอ๋อง และองค์หญิงหนิงผิง

“ไม่ต้องมากพิธี” หมิงโร่โบกมือ

เถ้าแก่อู๋ได้พาคนอีกสองคนขึ้นชั้นบน “ไม่ทราบว่าองค์หญิงและพระชายาอยากได้อะไร ตอนนี้ที่ร้านมีเครื่องประดับมาใหม่ทำคริสตัลหลากสีอยู่หนึ่งล็อต ข้าน้อยจะไปเอามาให้ทั้งสองดู?”

“พี่สะใภ้เก้า พวกเราไปดูกัน ข้าชอบเครื่องประดับคริสตัล” องค์หญิงหนิงผิงมีความสุขมากยิ่งขึ้น

เครื่องประดับใหม่รอบที่แล้ว มีแต่พวกดอกลูกปัด แหวน กิ๊บติดผม ต่างหูฯลฯ