บทที่ 425 เจ้าคุยกับเสด็จพ่อเอง

“นี่เสด็จอาจะไม่ให้อภัยข้าใช่ไปม? องค์หญิงแปดแกล้งพุดเสียงต่ำ

หมิงโร่อดไม่ได้จะบ่นในใจ เจ้าไม่รักษาภาพลักษณ์เอง? เป็นราชาอยู่ดีๆ ไม่ดีเหรอ ทำไมถึงเป็นคนมีจิตใจมืดมนและมีความคิดเสื่อม?

หมิงโร่ไม่อยากรบกับองค์หญิงแปด แล้วถูกมองว่ากำลังแสดงละคร “ไม่ต้องสนใจข้า ตามใจเจ้า”

หมิงโร่พาองค์หญิงหนิงผิงเดินมาอีกด้านหนึ่ง องค์หญิงหนิงผิงพูดเสียงเบาๆ ว่า “ไม่ว่านางจะให้อะไรก็ไม่ต้องจับต้อง พระชายาผิงอ๋องดูแล้วไม่น่าไว้วางใจ”

“ได้ ข้าจะจำไว้” หมิงโร่ยิ้มแล้วรับปาก

หมิงโร่เห็นว่าตอนที่เหยียนหมิงยู่มาตรวจอาการนั้นมีทัศนคติที่ดี วางแผนไว้ว่าจะเรียกเก็บเงินค่ารักษาค่ายาแล้วรักษาหน้าให้นาง แต่ตอนนี้ หมิงโร่อยากจะตบตนเองที่เป็นคนไร้เดียงสา แล้วบอกกับตนเอง ‘อย่าสร้างปัญหาเลย มันไม่คุ้ม’

“พี่สะใภ้เก้า พวกเราไปดื่มชาที่เจี่ยนหมิงซวนกัน ตอนนี้เล่าเรื่องเทพธิดานางฟ้า น่าสนใจนะ” แววตาพระชายาผิงอ๋องที่มองพี่สะใภ้เก้าไม่ดุร้ายเท่าไหร่ แต่คำพูดนอบน้อมถ่อมตนนั้น ทำให้คนอื่นตัวสั่น

ไปเดินเที่ยวตลาดกับองค์หญิงหนิงผิง ดื่มชาช่วงบ่าย หมิงโร่กลับไปถึงจวนก็พระอาทิตย์ตกดินพอดี

หมิงโร่ลงจากรถ ก็เห็นคนยกของเข้าจวน คนที่ยืนดูอยู่ข้าง นอกจากพ่อบ้านโจวแล้ว ยังมีฉางซาน

“ฉางซาน ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่?”

“รายงานองค์หญิงเก้า ข้ากับท่านอ๋องมาอวยพรวันเกิดของฮ่องเต้ตงเหิง” ฉางซานทำความเคารพให้หมิงโร่ อย่างนอบน้อม

พ่อบ้านโจวให้เด็กหนุ่มที่ยกของหยุดทำงาน แล้วเปิดประตูกลางให้พระชายา และนำทางพระชายาเข้าจวน

“อันนี้อะไรอีก?” หมิงโร่ชี้ไปที่กล่องแต่ละใบ

“นี่คือของขวัญเล็กๆน้อยๆที่ฮ่องเต้และท่านอ๋องเขียนมาให้องค์หญิง”

“มากขนาดนั้นเลย?” คนที่ไม่รู้อาจคิดว่านางกำลังจะย้ายบ้าน

“ไม่มากๆ” ฉางซานพูดอย่างมีเลศนัย ฮ่องเต้ยังยากให้ท่านอ๋องเอามาเยอะกว่านี้

เนื่องจากเป็นของชิ้นใหญ่ จะทำให้รถม้าและเรือไปไม่เร็ว พวกเขาเกือบมาไม่ทันวันคล้ายวันเกิดของฮ่องเต้ตงเหิงแล้ว

“พี่ห้าล่ะ?” หมิงโร่ถาม

“ท่านอ๋องอยู่ที่จวนแล้ว ให้กระหม่อมช่วยพ่อบ้านโจวขนของ” ฉางซานตอบ

“อ้อ” หมิงโร่เดินไปหาพี่ห้าอย่างมีความสุข มาถึงตำหนักเจียอาน มีเพียงซือห้าวเฉิน “พี่ห้าล่ะ?”

“ไปที่คุกใต้ดินแล้ว” ซือห้าวเฉินดึงตัวหมิงโร่มานั่งข้างๆ แล้วพูดน้ำเสียงกระด้าง “เที่ยวเสร็จแล้วเหรอ?”

“ก็....ก็ดีนะ” หมิงโร่กระตุกมุมปาก ข้าแค่ไปเดินตลาดกับเพื่อนรัก องค์หยุนชินองค์ทำตัวเหมือนกับถูกทอดทิ้งอย่างไม่แยแส ต้องทำถึงขนาดนี้เลย!

“พี่ห้าไปคุกใต้ดินทำไมเหรอ?” ซือห้าวเฉินคงไม่ได้ฉวยโอกาสที่นางไม่อยู่ แล้วทำอะไรกับพี่ห้านะ

“ไปสอบสวนหญิงรับใช้” ซือห้าวเฉินตอบ

ณ คุกใต้ดินที่มืดมิด มีเงาสีขาวเทาขนดตัวอยู่ที่มุมห้อง ข้างๆ มือมีกระจกแตกละเอียดตกอยู่

องครักษ์ลับเปิดประตูคุก นางได้ยินเสียง จู่ก็ตกใจ แล้วลูกแก้มด้วยความตื่นตระหนก ทำไมตนเองถึงหลับไป แก่ขึ้นมาอีกแล้วใช่ไหม! ควานหากกระจกในกองฟาง แล้วส่องดูหน้าตัวเอง