บทที่ 427 หักขา

ผิงอ๋องอยากสานสัมพันธ์กับเหยียนเจาไป๋ เลยกล่าวหยั่งเชิงไปว่า “นึกถึงเมื่อก่อนที่ข้ากับอ๋องฉุนเคยร่ำสุราร่วมกันที่หนานหรง ไม่ทราบว่าอ๋องฉุนจะมีเวลาว่างอีกเมื่อใด ให้ข้าได้มีโอกาสต้อนรับท่านให้ดีที่สุด อีกอย่างหมิงยู่น่าจะคิดถึงท่านด้วยเช่นกัน”

“ข้าไม่ว่าง!” ผิงอ๋องช่างเป็นคนกล้าหาญนัก ยกเลิกงานแต่งงานกับน้องสาวของเขายังไม่พอ ยังกล้ามีหน้ามาเชิญเขาดื่มสุราอีก คนที่ไม่รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิดเช่นนี้ควรโดนตัดขาเสียให้เข็ด

หมิงโร่พยายามควบคุมอารมณ์ตนเองไม่ให้กลอกตาอย่างหัวเสีย เพราะนางรู้สึกว่าองค์ชายสามนับวันก็ยิ่งทำตัวไม่เข้าตามากขึ้นเรื่อยๆ หากพี่ห้ายังไว้หน้าเหยียนหมิงยู่อยู่ แต่ท่านพาผู้หญิงคนอื่นมาเดินเล่นกินข้าวแบบนี้ แล้วพบกับพี่ชายภรรยาซึ่งๆ หน้าแบบนี้ ท่านยังจะมีหน้ามาเชิญเขาไปดื่มสุราด้วยกันอีกหรือ ไม่ถูกต่อยหน้าก็ดีแค่ไหนแล้ว……

เหยียนเจาไป๋จับมือหมิงโร่ “ไป พี่จะพาเจ้าไปลอยโคมไฟลอยน้ำ”

“เจ้าค่ะ” หมิงโร่ตอบรับอย่างเชื่อฟังเพราะกลัวว่าหากเดินช้าไปกว่านี้แม้แต่ก้าวเดียว พี่ห้าของตนจะฟาดงวงฟาดงากับองค์ชายสามอยู่ที่นี่ ทำลายโรงเตี๊ยมของไท่ซ่างหวงเป็นเรื่องที่ไม่ดีเท่าไหร่นัก เพราะไท่ซ่างหวงให้ของดีๆ แก่นางมาตั้งมากมาย

ผิงอ๋องจ้องแผ่นหลังของคนทั้งสาม เขากำหมัดแน่นเอาไว้ข้างกายก่อนจะคลายออก ดูท่าความสัมพันธ์ระหว่างเหยียนเจาไป๋กับเหยียนหมิงยู่คงจะไม่ดีเท่าไหร่นัก ตอนนั้นที่เขาขอหมิงโร่แต่งงาน ท่าทางของเหยียนเจาไป๋ยังไม่เย็นชาเช่นนี้! สีหน้าของผิงอ๋องผ่อนคลายลง และเชิญธิดาสนมของเฉิงเสี้ยงฝ่ายขวาเข้าไปในห้องอาหารอย่างอบอุ่น

เมื่อทั้งสามคนออกมาจากภัตตาคารเรืองรองแล้วก็ยังไม่ทันได้นั่งรถม้า แต่เดินช้าๆ ไปยังตลาดตะวันออก

ซือห้าวเฉินจับมือหมิงโร่เอาไว้ข้างหนึ่ง แต่เป็นเพราะแขนเสื้อค่อนข้างกว้าง จึงทำให้มองไม่ออก หมิงโร่จึงได้แต่แอบอมยิ้ม

“น้องเก้ายิ้มอะไร” เหยียนเจาไป๋ถามขึ้น

อันที่จริงซือห้าวเฉินเองก็อยากรู้เช่นกัน แต่จิตใต้สำนึกลึกๆ ของเขาคิดว่าจะต้องเป็นคำตอบที่เขาไม่อยากฟังอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงไม่กล้าเอ่ยถาม

หมิงโร่แกว่งมือทั้งสองที่ถูกจูงแล้วยิ้มพลางกล่าว “พวกเราเดินไปกันแบบนี้เหมือนพ่อแม่จูงลูกไปเดินเล่นตลาดหรือไม่”

เหยียนเจาไป๋รู้สึกว่านับวันน้องสาวก็ยิ่งไม่ไว้หน้าพี่ชายมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว จึงหันไปสบตาซือห้าวเฉิน ก่อนจะปล่อยมือของน้องสาวตัวเองลง

“ฮ่า” หมิงโร่ขำ พี่ห้าดูจะยังไม่ค่อยสนิทสนมกับสามีของนางเท่าไหร่

เหยียนเจาไป๋ถอนใจ แต่ก็ไม่ได้ถามว่าหัวเราะอะไร ตอนนี้น้องเก้าแปลกพิกลไปมาก จะต้องเป็นเพราะบัวลอยงาดำแน่ๆ แต่ว่าเป็นแบบนี้ก็ดี น้องเก้าของเขาไม่ว่าจะเป็นแบบนั้นก็น่ารักทั้งนั้น

พลบค่ำ ณ ศาลาใจกลางทะเลสาบของจวนผิงอ๋อง ชายชุดดำคนหนึ่งกำลังรายงานแก่ผิงอ๋องถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในแต่ละจวนของพระนครในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา สุดท้ายจึงรายงานเรื่องจวนหยุนชินอ๋อง “วันนี้อ๋องฉุนแห่งกรุงหนานหรงเข้ามายังพระนครเพื่ออวยพรแก่ฝ่าบาท และได้นอนพักที่โรงเตี๊ยมเรือนทักษิณ หลังจากนั้น อ๋องฉุนก็นำของขวัญมากมายออกมา แล้วนำไปที่จวนหยุนชินอ๋อง……”

“ของขวัญมากมายเป็นจำนวนเท่าไหร่” สายตาของผิงอ๋องจ้องเขม็งไปที่บ่าวที่กำลังรายงาน

“บรรจุอยู่ในรถม้าหกคันขอรับ ข้าน้อยเห็นทหารรับใช้ของจวนหยุนชินอ๋องกำลังขนย้ายอยู่ไกลๆ พอเดาได้ว่าน่าจะหนักมากทีเดียว แต่จวนหยุนชินอ๋องเป็นจวนที่เข้มงวดมาตลอด แถมคนรับใช้ในจวนยังปากหนักมากด้วย ดังนั้นเป็นของขวัญอะไร จึงไม่สามารถสืบได้ขอรับ”

“ออกไปเถิด” ผิงอ๋องกล่าวเสียงเข้ม

“ขอรับ” ชายชุดดำรับคำสั่งแล้วออกไป

ผิงอ๋องอยู่ที่ศาลาใจกลางทะเลสาบเป็นเวลานาน ที่นี่คือสถานที่ที่เขาโปรดปราณมากที่สุด รอบด้านมีแต่น้ำและไร้สิ่งกีดขวาง จึงยากที่จะมีใครแอบฟังเอาได้ง่ายๆ

ผิงอ๋องเดินไปตามสะพานจิ่วฉืออู่มุ่งหน้าไปยังฝั่งทะเลสาบ แววตาของเขาหรี่เล็กลง ดูท่าแล้วเหยียนหมิงยู่น่าจะไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่นัก……หรือว่าถึงเวลาที่เขาควรจะเปลี่ยนฉายาเสียที?

ผิงอ๋องกำลังครุ่นคิดแผนการพลางเดินไปเรื่อยๆ ทันใดนั้นหัวเข่าของเขาก็อ่อนลง แล้วตกลงไปในทะเลสาบทันที

องครักษ์ที่อยู่บนฝั่งเมื่อเห็นผิงอ๋องตกลงไปในน้ำก็รีบกระโดดตามลงไปช่วยในทะเลสาบทันที ท่านอ๋องว่ายน้ำเป็น ทำไมพอตกลงไปแล้วถึงได้จมเร็วนัก!? พวกเขาตามท่านอ๋องลงไปแทบจะทันทีแต่กลับคว้าแม้กระทั่งชายเสื้อของท่านอ๋องเอาไว้ไม่ทัน

องครักษ์โผล่หัวขึ้นมาเหนือน้ำ และสั่งให้คนรีบไปหาไข่มุกราตรีมาเพิ่ม ก่อนจะมุดดำลงไปใต้น้ำอีกครั้ง เพื่อหาท่านอ๋องต่อไป……

วันต่อมา หมิงโร่ไปเข้าพบจวนจิ้งกั๋วกงกับเหยียนเจาไป๋ กั๋วกงเป็นคนอัธยาศัยดี สามารถสนทนาได้ทั้งกับเหยียนเจาไป๋และแม่ทัพน้อยคนอื่นๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยความเป็นกันเอง

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังจะลากลับ ฉุนยี่ก็ถือกระบอกไผ่อันเล็กเข้ามา “นายท่าน นี่คือจดหมายที่ส่งมาถึงที่จวนอ๋องขอรับ”

หมิงโร่เปิดกระบอกไม้ไผ่จิ๋วดู แล้วหยิบกระดาษด้านในออกมาจึงเห็นว่าเป็นลายมือของศิษย์น้องที่นางคุ้นเคยดี นี่คือมาเพื่อทำธุรกิจหรือ เฮ้อ ผิงอ๋องนี่ช่างโชคร้ายจริงๆ แถมขาของเขาก็หักไปแล้วด้วย……

“พี่ห้า เดี๋ยวน้องต้องกลับไปรักษาผู้ป่วยที่โรงยา เดี๋ยวน้องจะไปส่งท่านกลับก่อน”