บทที่ 428 โหดร้ายใจดำ

“อาจารย์อกำลังใส่ยาให้ผิงอ๋องอยู่ด้านหลังขอรับ” หนานซิงหยักไหล่ เรื่องนี้ตนก็ทำได้ แต่ท่านอ๋องนั่นจะให้อาจารย์ทำให้อย่างเดียว อันที่จริงแล้วหลายปีมานี้ เขาเป็นคนที่ใส่ยาและทำแผลให้คนไข้ มือของเขาเบากว่ามืออาจารย์มาก

หมิงโร่ก้าวเข้าไปในห้องด้านหลัง องครักษ์ของจวนผิงอ๋องเป็นผู้ที่มีสายตาเฉียบขาด เพียงรายงานด้านในแต่ไม่ได้ขัดขวาง

“อาจารย์” เมื่อเสิ่นซงเห็นหมิงโร่เข้ามาก็โล่งใจ

หมิงโร่มองผิงอ๋องที่นอนอยู่บนเตียงรักษา ศีรษะของเขาพันผ้าฝ้ายเอาไว้ ตาด้านซ้ายเขียวคล้ำ ปากมุมขวาของเขาแตก ขาซ้ายตรงทื่อ น่าจะเป็นเพราะเอาไม้กระดานมาทาบเอาไว้ สภาพของผิงอ๋องราวกับคนพิการที่ตกลงมาจากที่สูง เห็นแล้วน่าสลดใจจนไม่มีผู้ใดอยากมอง

“ข้าน้อยคารวะผิงอ๋อง” หมิงโร่ก้าวเข้ามาทำความเคารพ

“ไม่ต้องมากพิธี” ผิงอ๋องกล่าวอย่างไร้พลัง “หมอหมิงช่วยดูขาของข้าหน่อย ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะรักษาหาย”

“ข้าน้อยขอตรวจดูก่อนขอรับ” หมิงโร่ใช้ระบบการแพทย์ โดยเริ่มจากการเอ๊กซเรย์ก่อน

เฮ้อ ถ้าอยู่ในยุคปัจจุบัน หมิงโร่คงคิดว่าขาของผิงอ๋องถูกเครื่องบดถนนทับ กระดูกถึงแหลกขนาดนี้

“ทูลผิงอ๋อง อาการบาดเจ็บที่ขาของท่านนั้นสาหัสมาก หลังจากผ่าตัดแล้วต้องใช้เวลารักษาอย่างน้อยสามเดือนถึงจะเริ่มกลับมาเคลื่อนไหวได้” หมิงโร่กล่าว

“พรุ่งนี้ข้าต้องไปร่วมงานเลี้ยง หมอหมิงพอจะมีวิธีบ้างหรือไม่” ผิงอ๋องขมวดคิ้วแน่น เขาปวดจนแทบจะตายอยู่แล้ว

“ไม่มีวิธีขอรับ” หมิงโร่แทบจะกรอกตาไปถึงด้านหลัง อาการบาดเจ็บของท่านแทบจะเป็นคนพิการไปแล้ว ยังคิดจะไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์อีกหรือ

“......” ผิงอ๋องคิดไม่ถึงว่าหมอหมิงจะปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยแบบนี้

“จากอาการของท่านตอนนี้ หลังจากทำการรักษาไปแล้วสามเดือน หากเดินได้แล้วไม่ล้มก็นับว่าโชคดีมากแล้ว ตอนนี้ห้ามเคลื่อนไหว หากท่านมีสถานที่ที่จะต้องไปจริงๆ ข้าจะสั่งยาระงับความปวดให้ท่าน หลังจากท่านกินเข้าไปแล้ว ก็ค่อยให้คนอุ้มไป……” แน่นอนว่าความเห็นนี้ของหมิงโร่เป็นความเห็นที่ไม่ได้ช่วยอะไร เพราะอย่างไรคนที่เจ็บก็ไม่ใช่นาง

คำพูดของหมิงโร่ที่กล่าวออกมานั้นน่าโมโหนัก แต่ผิงอ๋องเจ็บเสียจนไม่มีอารมณ์จะโกรธอีกแล้ว “เอายาระงับความปวดมาให้ข้าใช้ก่อน”

“ขอรับ” หมิงโร่สั่งจ่ายยาแล้วเรียกหนานซิงเข้ามาให้เขาช่วยเอายาไปต้ม

หลังจากผิงอ๋องกินยาเข้าไปแล้วก็รู้สึกดีขึ้นมาก หมิงโร่ถึงเริ่มถามขึ้นอีกว่า “ผิงอ๋องตกลงมาจากที่สูงใช่หรือไม่”

“ใช่ เมื่อวานข้าไม่ทันระวังตกลงไปในทะเลสาบที่จวน” ผิงอ๋องจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานไม่ค่อยได้มากนัก

ความทรงจำของเขาหยุดอยู่ตอนที่ขาอ่อนแล้วตกลงไปในทะเลสาบ จากนั้นเขาก็รู้สึกเจ็บหัวและหมดสติไป เมื่อตื่นขึ้นมา เขาก็นอนอยู่บนเตียงของตนเองแล้ว แม้ว่าหมอหลวงจะรักษาเบื้องต้นไปแล้ว แต่ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ผิงอ๋องจึงไม่ปล่อยให้เสียเวลา สั่งให้คนนำตัวเขามาส่งรักษาที่โรงยาแห่งนี้

หมิงโร่เคยรักษาคนไข้ที่ตกน้ำมาแล้วหลายคน อาการบาดเจ็บแบบนี้ จะเป็นคนที่ตกจากหน้าผาลงทะเล แต่ว่าไม่เคยมีใครที่ตกทะเลสาบแล้วมีสภาพเช่นนี้ แต่นางเป็นหมอไม่ใช่สายสืบ ดังนั้นหน้าที่ในการสืบคดีจึงไม่ใช่หน้าที่ของนาง

หลังจากนั้นหมิงโร่จึงสรุปค่ารักษาและแผนการรักษาทั้งหมด ค่ารักษาทั้งหมดเป็นเงินหนึ่งแสนตำลึง โดยจะเริ่มทำการผ่าตัดในวันมะรืน พรุ่งนี้นางต้องไปร่วมงานฉลองวันเกิดฮ่องเต้ตานซู่กับสามี จึงไม่มีเวลาผ่าตัด

เหยียนเจาไป๋ได้ยินค่ารักษาที่น้องเก้าเรียกก็ตกใจจนเข่าแทบทรุด นี่มันโหดร้ายเกินไปหรือไม่ แต่ตอนที่ผิงอ๋องได้ยินค่ารักษากลับมีสีหน้านิ่งสงบ ไม่มีอาการต่อต้านแต่อย่างใด เหยียนเจาไป๋ลูบจมูก หรือว่าเขาจะยากจนเกินไป?

แต่เห็นแก่เงินแสนตำลึง ก่อนที่หมิงโร่จะไปก็ได้สั่งให้เหล่าเสิ่นไปหาโสมห้าสิบปี ตลอดสองวันหลังจากนี้จะต้องหันออกเป็นสามท่อนแล้วต้มยาให้ผิงอ๋องดื่ม

“จะต้องบำรุงร่างกายให้ผิงอ๋องก่อน เตรียมพร้อมสำหรับการผ่าตัดในวันมะรืน” หมิงโร่ส่งผลการวินิจฉัยให้เหล่าเสิ่น

“ศิษย์น้องจำเอาไว้” เสิ่นซงพยักหน้าแต่ในใจกลับคิดว่า หากใช้โสมร้อยปีผลลัพธ์จะไม่ดีกว่าหรือ หรือว่าจริงๆ แล้วผิงอ๋องไม่จำเป็นต้องบำรุงร่างกายก่อน ตอนตรวจชีพจรดูก็พบว่าเป็นเช่นนั้น

ระหว่างทางที่กลับจวน เหยียนเจาไป๋ก็เริ่มบ่น “น้องเก้า ศิษย์น้องของเจ้าแก่ไปหน่อยหรือไม่”