บทที่ 432 มาเยี่ยมข้าหรือ

หลังจากที่หมิงโร่ผ่าตัดเสร็จแล้ว ก็พยายามขยับมือเพื่อคลายอาการปวดเมื่อยจึงรู้สึกปวดจนต้องกัดฟัน

แม้ว่าจะรู้แต่แรกแล้วว่าซือห้าวเฉินไม่ใช่คนที่อ่อนโยนนุ่มนวลอะไร แต่ในความคิดของหมิงโร่ สามีของนางอย่างไรเสียก็คือบุรุษผู้มีคุณธรรม อย่างแย่ที่สุดก็แค่เป็นคนเย็นชาราวภูเขาน้ำแข็ง แต่เมื่อวานเย็นนางเพิ่งค้นพบว่าทั้งหมดเป็นเรื่องหลอกลวง!

เพื่อให้นางยอมโอนอ่อนทำเรื่องน่าอายร่วมกับเขา เขายอมใช้ทุกลูกไม้ไม่ว่าจะเป็นชายดุดัน ขี้อ้อน ขี้โกง ทำให้หมิงโร่รับมือไม่ไหว แต่บทสรุปของเรื่องนี้ แม้ว่าทั้งสองจะไม่ได้ไปถึงขั้นสุดท้าย แต่ก็ได้สำรวจจุดกำเนิดของสิ่งมีชีวิตกันไปเรียบร้อยแล้ว

หมิงโร่พยายามโยนภาพที่คิดแล้วทำให้ต้องหน้าแดงออกไปสมอง แล้วเอามือลูบใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตน

“เจ้านาย อยากทานอะไรเป็นอาหารกลางวันดีหรือขอรับ เดี๋ยวบ่าวจะไปเตรียมให้” อะยวนยกผลไม้และของว่างเข้ามา

“ข้าอยากพักผ่อนสักหน่อย ไมต้องเตรียมอาหารกลางวันก็ได้” หมิงโร่รินน้ำชาให้ตัวเองหนึ่งถ้วยแล้วค่อยๆ ดื่ม “เจ้าช่วยทำขนมถั่วแดงหลากสีเหมือนอย่างคราวก่อนให้ข้ากินหน่อย”

“เจ้านายชอบขนมถั่วแดงหรือ อย่างนั้นบ่าวจะไปทำขนมแป้งนึ่งไส้งาดำน้ำตาลแดงให้ท่านลองชิมดู” เมื่ออะยวนเห็นว่าเจ้านายชอบอาหารที่ตัวเองทำให้กินก็ดีใจ

“ดี ไปทำสิ” หมิงโร่กลับเข้าไปในห้องนอน แล้วปิดประตูใส่กลอน จากนั้นเข้าไปในห้วงกาลเวลา

หมิงโร่มุ่งหน้าไปที่ตาบ่อน้ำพุเย็นเพื่อดูว่าต้นไม้ที่มาจากเขาหิมะนั้นโตบ้างหรือไม่ หญ้าระฆังเงินโตขึ้นหนึ่งไม้บรรทัดแล้ว ดูท่าทางแล้วจะน่าจะเติบโตได้ดี ส่วนต้นไม้อื่นๆ ก็เป็นเพียงแค่ต้นอ่อนเท่านั้น ส่วนบางต้นไม่ปรากฏความเปลี่ยนแต่อย่างใด

ดูท่าแล้วเมล็ดดอกไม้ที่ศิษย์พี่พูดถึงในครั้งที่แล้วคงจะยังไม่งอก ไม่ใช่เป็นเพราะว่าสิ่งแวดล้อมหรือตัวเมล็ดที่มีปัญหา แต่อาจจะเป็นเพราะพืชพรรณพวกนี้เติบโตช้าด้วยตัวมันเองอยู่แล้ว ขนาดในห้วงกาลเวลายังโตช้าขนาดนี้ หากไปเติบโตข้างนอกคงจะช้ายิ่งกว่านี้แน่

หมิงโร่ใช้น้ำจากบ่อในการรดน้ำต้นไม้ที่หายากเหล่านี้ จากนั้นจึงเด็ดผลอิงเถามาแล้วกินไประหว่างเดิน เมื่อมาถึงสวนเล็กๆ ก็จะเห็นเพียงยู่เฉินเฉ่าที่ถูกปลูกเอาไว้ก่อนหน้านี้มีดอกตูมงอกออกมาและตั้งท่าราวกับว่ากำลังจะบาน

หลิงหลงจอมตะกละ ได้บินมาเกาะบนใบไม้ที่มีลักษณะคล้ายรังนกเพื่อรอกินของอร่อยที่กำลังจะสุก

“เจ้าอย่ากินหมดนะ ข้าต้องการส่วนหนึ่งเอาไปใช้กำจัดพิษให้ลี่ยี่” เมื่อหมิงโร่นึกขึ้นได้ว่าช่วงนี้เจ้าตัวน้อยมักจะกินอะไรหมดภายในคำเดียว ก็คิดว่าการจะแงะยากำจัดพิษที่จะให้เสียนอ๋อง(อ๋องผู้มีคุณธรรม)ออกมาจากซอกฟันของมันนั้นเป็นเรื่องยาก

หลิงหลงกระดิกหนวดเล็กๆ ของมันเอง : หม่าม๊าไม่ต้องห่วง ข้าจะเก็บละอองดอกไม้ไว้ให้เจ้าทึ่มนั่น

“เป็นเด็กดีนะ” หมิงโร่เอามือลูบหัวน้อยๆ ของหลิงหลง

เจ้าขาวเองก็วิ่งออกมาด้านนอกแล้วใช้ศีรษะที่มีขนนุ่มฟูถูเอวหมิงโร่

“องค์ชายเสือขาวเป็นอะไรไป” หมิงโร่ลูบหัวเสือสองครั้ง เจ้าขาวใช้หัวดุนหมิงโร่ไปบริเวณบ่อน้ำ “เข้าใจแล้ว อยากกินน้ำใช่ไหม”

หมิงโร่ตักน้ำขึ้นมาสองถังแล้วเทแบ่งใส่ถาดไม้สองถาด เจ้าขาวกินน้ำในถาดไม้ โม่อิ๋งก็วิ่งออกมาเช่นกันแล้วกินน้ำจากถาดไม้อีกใบ

หมิงโร่ตักน้ำในบ่อป้อนให้เจ้าแดงและเจ้าขาวกินด้วย จากนั้นจึงรดน้ำผักและแตงในสวนผักด้วยน้ำในบ่อ

แตงโมที่ซือห้าวเฉินปลูกเริ่มปรากฏเถาวัลย์งอกออกมาพันแตงโมงห้าหกลูกเอาไว้ คืนนี้จะได้สอนหยุนชินอ๋องให้รู้ไว้ว่า แตงโมไม่ใช้ไม้ยืนต้น

เมื่อทำงานเสร็จเรียบร้อย หมิงโร่ถึงจะกลับไปยังห้องกลั่นยา แล้วเริ่มปรุงส่วนผสมของยาที่สามารถขจัดพิษกู่ได้ หมิงโร่นำสมุนไพรยาทั้งหมดมาตวงทีละอย่าง แล้วใช้ครกหินบด สมุนไพรพวกนี้ไม่จำเป็นต้องบดให้ละเอียดนัก มิเช่นนั้นแล้วเวลาเอาไปใส่ในถุงหอมจะละลายและซึมออกมาได้ง่าย

เมื่อจัดการตัวยาพวกนี้เรียบร้อยแล้ว มือของหมิงโร่ก็แดงก่ำจากการบด สองวันนี้มือของนางได้รับการลงโทษอย่างหนักเชียว! หมิงโร่จึงตักน้ำจากบ่อขึ้นมาเพื่อใช้สำหรับรักษามือของนาง

หลิงหลงใช้ขาบางๆ ของมันหอบเอาตัวยาดอกไม้มาสองเม็ด : หม่าม๊า หนูเอาละลองเกสรมาแล้ว

แม้ว่าจะมีตัวยาดอกไม้เพียงแค่สองเม็ด แต่ว่ายู่เฉินเฉ่าเติบโตได้เป็นอย่างดีในห้วงกาลเวลา ดอกไม้ที่บานก็มักจะมีขนาดใหญ่ มีตัวยาดอกไม้เพียงสองเม็ดก็เพียงพอที่จะกำจัดของลี่ยี่ได้แล้ว

“เอาล่ะ” หมิงโร่หยิบขวดเล็กๆ ออกมาเพื่อใช้เก็บยาเข้าไปแล้วเอาไปไว้ในห้องยาระบบ “ครั้งหน้าหากดอกของยู่เฉินเฉ่าบานอีก ช่วยเก็บไว้ให้ข้ามากหน่อยนะ”

หลิงหลงพยักหน้าอย่างว่าง่าย : ได้เลย