บทที่ 434 เกิดตัวพิษกลางหุบเขา

“ใต้เท้า คงมาได้เท่านี้แล้วขอรับ”

ชายชุดดำสัมผัสบรรยากาศโดยรอบ “คุ้มกันข้าไปส่งตรงเขาด้านนั้น”

“ขอรับ”

เช้าวันต่อมา หมิงโร่นอนหลับและตื่นขึ้นมาเอง นางลุกขึ้นมานั่งอยู่ในผ้าห่มแล้วบิดขี้เกียจ

จือซูและจี้เสว่ยกอ่างอาบน้ำและอุปกรณ์สำหรับล้างหน้าแปรงฟันเข้าไปในห้องด้านใน

“ตอนนี้ยามใดแล้ว” หมิงโร่รวบผมยาวสลวยของตนโดยนั่งอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง

“ตอนนี้ใกล้ถึงยามซื่อ(9โมงถึง 11 โมง)แล้วเจ้าค่ะ” จี่เสว่ใช้ผ้าผืนใหญ่บังหน้าอกของพระชายาเอาไว้ ส่วนจือซูยกอ่างทองเหลืองเข้ามา

หมิงโร่ล้างหน้าไปพลางครุ่นคิด วันนี้ตื่นสายคงไม่ได้ไปโรงยาเช้านี้ ตอนนี้ขอทำถุงหอมกับสาวใช้ของตนให้เสร็จก่อน ตอนบ่ายค่อยไปดูขาที่มีมูลค่าหลักแสนตำลึงทีเดียว

จี้เสว่เก็บของที่ใช้ในการอาบน้ำออกไป ส่วนจือซูใช้หวีหยกเตรียมจะเกล้าผมให้พระชายา “วันนี้พระชายาอยากทำผมทรงอะไรหรือเจ้าคะ”

“ทรงลู่ฮั๋วเซิ่งที่ร้านหยุนจวงทำให้ท่านย่าดู เจ้าทำเป็นหรือไม่” หมิงโร่รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ทำผมทรงใหม่ๆ

“ขอบ่าวนึกก่อนนะเจ้าคะ ทรงผมของนางแบบค่อนข้างจะคล้ายกับทรงเหิรโพยมแต่ด้านหลังสูงกว่าหน่อย……” จือซูพยายามนึกถึงผมทรงนั้น

“นึกไม่ออกก็ไม่เป็นไร ทำทรงอะไรก็ได้” หมิงโร่เองก็แค่นึกสนุกขึ้นมาชั่วขณะ

“เดี๋ยวๆๆ บ่าวรู้แล้วว่าต้องก้าวอย่างไร” นี่เป็นทรงผมแรกที่พระชายาบอกว่าอยากก้าว อีกอย่างผมทรงนี้ก็ไม่ได้ยากอะไร ต่อให้ยากนางก็จะต้องเกล้าผมให้พระชายาให้ได้

ต้องกล่าวว่าจือซูเป็นคนที่มีพรสวรรค์ด้านการเกล้าผมมาก ไม่เพียงเกล้าผมแบบที่หมิงโร่ต้องการได้เท่านั้นแต่ยังปล่อยปอยผมเล็กๆ ออกมาข้างแก้มทั้งสองด้านตามแบบที่นางชอบอีกด้วย

“อืม สวยมาก” หมิงโร่ยกมือขึ้นจับผมของตัวเอง

“เป็นเพราะพระชายาสวยอยู่แล้วด้วยเจ้าค่ะ ทำผมทรงอะไรก็สวยทั้งนั้น” จือซูยังเลือกไข่มุกดอกไม้ที่ทำจากไข่มุกสีม่วงมาประดับไว้ที่ผมของพระชายาด้วย และด้านข้างยังเสียบระย้าทองเอาไว้

“พอแล้วๆ ไม่ต้องประดับแล้ว” หมิงโร่สงสัยว่า หากนางไม่บอกให้หยุด จือซูน่าจะเอาเครื่องประดับเกือบครึ่งติดไว้บนศีรษะของนาง

“ใส่ต่างหูก็พอแล้ว” จือซูเลือกต่างหูที่ทำจากไข่มุกสีม่วงเข้ากันใส่ให้หมิงโร่

จี้เสว่พิจารณาเครื่องประดับของวันนี้แล้วเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดกระโปรงสีม่วงอ่อนออกมาเพื่อเปลี่ยนให้พระชายา

แม้ว่าจะเป็นการแต่งตัวที่เรียบง่าย แต่ก็ต้องใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วโมงกว่าจะแต่งเสร็จ หมิงโร่หิวจนท้องแบน เมื่อเห็นเครื่องประดับที่เจิดจรัสสง่าสงามก็อดทอดถอนใจไม่ได้ว่าความสวยนั้นจำเป็นต้องใช้เวลาและความตั้งใจจริงๆ

หมิงโร่มาถึงโถงบุหงาเล็ก จือเฉ่ายกอาหารเช้าออกมาเตรียมแล้ว ข้าวต้มหมูสับที่หอมและนุ่มละมุนบวกกับปาท่องโก๋ตัวเล็กเหลืองกรอบ และยังมีอาหารที่ปราณีตอีกสองอย่างรวมทั้งเกี๊ยวที่ทำเป็นรูปลูกหมู

หมิงโร่กินข้าวต้มรองท้องไปก่อน จากนั้นค่อยกินปาท่องโก๋ตัวเล็กต่อไปอีกหนึ่งตัว

หลังจากที่เพิ่งจะกัดเกี๊ยวเข้าไปได้คำเดียวก็เห็นศือห้าวเฉินเดินเข้ามาจากด้านนอก เช้าตรู่ขนาดนี้ แต่กลับดูเหนื่อยล้า

หมิงโร่กะพริบตาปริบๆ “ท่านจะกินด้วยกันหรือไม่”

“ไม่ล่ะ เจ้าก็กินดีๆ ล่ะ” ซือห้าวเฉินนั่งลงด้านข้างหมิงโร่ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากแขนเสื้อเพื่อเช็ดข้าวที่เลอะอยู่ตรงมุมปากของหมิงโร่

“อ่อ” หมิงโร่หันไปพูดกับจือเฉ่า “ช่วยรินน้ำชาโสมให้ท่านอ๋องที”