บทที่ 441 เกิดปีมาร์มอตเหรอไง

“เอ่อ……” ขณะที่หมิงโร่ตามเข้ามาในถ้ำที่ไม่ต่างกันเลย รู้สึกเคอะเขินจนเกาปลายจมูก “ข้ายังต้องสร้างไอพิษอีก ยุ่งมาก”

“ได้” ซือห้าวเฉินกระตุกมุมปากยิ้มเล็กน้อย “เอาหมากกระดานนี้ขึ้นรถม้าไปเล่นกันต่อ”

“เจ้าช่างร้ายนัก！” หมิงโร่อยากกระโจนเข้าไปกัดซือห้าวเฉินสักหนึ่งที

“ฮ่า ๆ” ซือห้าวเฉินเก็บหมากกระดานใส่ในกระดานเดินหมาก

“มีอะไรน่าขำ！” หมิงโร่ทำแก้มตุ่ย

“เห็นโร่เอ๋อร์ของข้าน่ารักอย่างนี้เลยมีความสุข！” ซือห้าวเฉินจิ้มไปที่แก้มของหมิงโร่

“คนกะล่อน” หมิงโร่เอามือไพล่หลังเดินออกจากถ้ำอย่างกับเป็นผู้สูงศักดิ์อย่างนั้น

หมิงโร่สร้างไอพิษขึ้นที่ปากทางเข้าหุบเขาแล้วก็ขึ้นรถม้าไปกับซือห้าวเฉิน ไม่เร่งไม่รีบมุ่งหน้าไปยังพระนคร

แม้ว่าหมิงโร่จะเอาตำรับยาถอนไอพิษให้หมอสวีแล้ว แต่ตัวยาของทหารขาดแคลน คาดว่าคงทำยาเม็ดออกมาได้ไม่เท่าไหร่： “ข้าจะให้โรงยาพระหนึ่งส่งตัวยาไปที่ค่ายทหารอีกหน่อยก็แล้วกัน？”

“ไม่ต้อง เอาตำรับยาไว้ให้เพื่อป้องกันคนหลงเข้าไปในไอพิษ จะได้ช่วยชีวิตได้ทันการ” ซือห้าวเฉินกดศีรษะน้อย ๆ ของหมิงโร่ลงที่หัวไหล่เขา “เพื่อขนย้ายหยก ฉินโม่จึงทำเส้นทางลับที่กลางหุบเขา ตอนนี้กองทัพใหญ่เข้าสู่หุบเขาแล้ว ไม่ต้องใช้เส้นทางเข้าอย่างเมื่อก่อนแล้ว”

“อ้อ เส้นทางลับของตำหนักอ๋องฉินโม่ก็ให้คนขุดขึ้นเหมือนกันหรือ？” หมิงโร่ถามเรื่อยเปื่อย

“ส่วนใหญ่ใช่ แต่ว่า เดิมตำหนักอ๋องก็มีทางลับอยู่ 2 ทาง ทางหนึ่งไปยังนอกวังหลวง อีกทางไปยังวังหลวง”

“ฉินโม่เป็นตัวนิ่มเหรอ？” นึกถึงฉินโม่ที่หมกมุ่นอยู่แต่เรื่องเดียว หมิงโร่ส่ายหน้าพัลวัน “มองแล้วยิ่งเหมือนตัวมาร์มอต……”

“มาร์มอตหน้าตาเป็นยังไง？” ซือห้าวเฉินสงสัยในศัพท์คำใหม่ของชายาน้อย ดูจะสนใจมากเป็นพิเศษ

“ข้าจะวาดให้เจ้าดู” แม้รถม้าจะโคลงเคลง แต่หมิงโร่ก็ยังวาดอีโมจิ ‘มาร์มอตบ้าคลั่ง’ ออกมาได้อย่างดี

“ฮ่า ๆ” แม้ว่าหน้าตาฉินโม่จะไม่เหมือนมาร์มอต แต่สีหน้าอย่างนี้เหมือนกับถอดวิญญาณออกมาเลย เหมือนตอนฉินโม่ถูกลงโทษยังไงยังงั้น “ตัวนี้ดูแล้วเหมือนกระรอกยักษ์ ทางที่ราบทุ่งหญ้าตะวันตกเฉียงเหนือมีอยู่ไม่น้อย คนท้องถิ่นจะจับเอามาย่างกิน”

“สัตว์ชนิดนี้ชอบใช้ชีวิตในที่ราบทุ่งหญ้าไม่ก็ทุ่งหญ้าบนภูเขา แต่กินไม่ได้ เพราะบนตัวของมันอาจมีไวรัสร้าย รุนแรงกว่าโรคระบาดทั่วไป อัตราการตายสูงเป็นอันตรายอย่างยิ่ง” นึกถึงโรคระบาดที่แพร่ไปทั่วยุโรปในบทเรียน ตัวหมิงโร่ก็หนาวสะท้านขึ้นมา “โดยเฉพาะเมื่อเจอซากของสัตว์ตัวนี้ ห้ามสัมผัสเด็ดขาด ทางที่ดีให้เผาทิ้งซะ ”

เห็นสีหน้าซีดเซียวของชายาน้อย ซือห้าวเฉินจึงลูบหลังของนางเบา ๆ： “ข้ารู้แล้ว ข้าจะมีคำสั่งห้ามไม่ให้ทหารในค่ายจับตัวมาร์มอต”

“อืม ๆ” หมิงโร่พยักหน้าหงึก ๆ “ข้าไม่ได้คิดจะทำให้เจ้าตกใจ แต่มันอันตรายจริง ๆ”

“ข้าเชื่อเจ้า”

หมิงโร่อ้าปากหาว ซือห้าวเฉินดึงแม่หนูเข้าสู่อ้อมอก： “ง่วงแล้วก็นอนซะ”

ตอนที่รถม้ากลับถึงตำหนักอ๋องฟ้าก็มืดแล้ว ด้านหน้าตำหนักอ๋องแขวนโคมไฟ เห็นรถพระที่นั่งหยุดอยู่ที่หน้าประตูตำหนักแต่ไกล ๆ