บทที่ 444 ถูกทุบด้วยกำปั้นสักทียังดีเสียกว่า

“อืม” ซือห้าวเฉินรู้ว่าตอนเช้าหมิงโร่จะไปจวนกั๋วกงกับโรงยาพระหนึ่ง ก่อนมื้อเที่ยงน่าจะไม่ว่างเลย จึงตัดสินใจไปรับพระชายาหลังเที่ยงเพื่อไปดูเรือรบด้วยกัน

ซือห้าวเฉินถามถึงเรื่องโรงต่อเรืออีกหน่อยก็ให้ไป๋เชินรีบทำเรื่องค้าชาอิฐกับตระกูลจูขึ้นมา ทางที่ดีในฤดูใบไม้ผลิปีหน้าต้องสร้างสนามม้าได้

“ท่านอ๋องโปรดวางใจ กระหม่อมได้ส่งเถ้าแก่ที่เป็นลูกน้องของกระหม่อมไปเจรจาแล้ว บัดนี้ตกลงความร่วมมือเบื้องต้นกันได้แล้ว ว่าแต่ การเร่งรัดไม่ใช่การค้าที่ดี แม้พวกเราจะใจร้อน แต่ก็ไม่ควรแสดงออกทางสีหน้า ไม่อย่างนั้นจะเสียโอกาส” ไป๋เชินเป็นพ่อค้าเก่า บีบความคิดของอีกฝ่ายไว้แน่น

“ดีมาก” ซือห้าวเฉินไม่มีเรื่องอื่นจะถามไป๋เชินแล้ว จึงมองไปที่ฉินโม่สื่อว่าถึงตาเขาแล้ว

ฉินโม่ถูกมองจนเสียขวัญ ที่เขาเดินตามไป๋เชินมายังห้องหนังสือก็เพื่อฟังเรื่องตื่นเต้นเร้าใจ ไม่ได้มีเรื่องจะรายงาน แต่ว่ากันตามจริง จะถูกท่านอ๋องตีตาย？

ฉินโม่กัดฟันรายงานอะไรเสียหน่อยย่อมดีกว่าไม่รายงานเลย： “คือว่า...หลังจากอ๋องหลี่กลับจวนก็ไม่ออกจากจวนอีกเลย เมื่อวานรัชทายาทไปยังจวนอำมาตย์ฝ่ายขวาวางของหมั้นด้วยตัวเอง”

“แล้วยังไง？” ซือห้าวเฉินจะดูไม่ออกเลยหรือว่า สองเรื่องนี้ที่ฉินโม่รายงานไปเรื่อยก็เพื่อถูไถเขาไปเท่านั้น

“หา？” ฉินโม่มองไป๋เชินเพื่อขอความช่วยเหลือ ก็กราบทูลรายงานไง ‘แล้วยังไง’ ที่ท่านอ๋องว่าหมายความว่าอะไร？

ไป๋เชินไม่อยากแม้แต่จะเหลือบตาให้ สมองไม่ดีแล้วยังจะเล่นแง่กับท่านอ๋อง

สู้ถูกทุบด้วยกำปั้นสักทีให้รู้กันไปเลยดีกว่า

ไป๋เชินยิ้มเล็กน้อยเผยให้เห็นฟันขาวในปาก： “ท่านอ๋องถามเจ้าว่า สองเรื่องนี้มีเลศนัยยังไง”

ฉินโม่คิดอยู่สักพัก： “ไม่……ไม่มีเลศนัยเลย”

“แล้วเจ้าจะรายงานข้าทำไม？ ให้ข้าไปเยี่ยมอ๋องหลี่？ หรือจะให้ข้าป่าวประกาศเรื่องรัชทายาทจะอภิเษก？”

“……” ฉินโม่กะพริบตาปริบ ๆ ปรากฏว่าการรายงานเรื่อยเปื่อยเหล่านี้ใช้การไม่ได้……

ไป๋เชินขุ่นเคืองฉินโม่ก็หน้าดำคร่ำเครียดมาตลอด……จะยอมอ่อนให้หรือไม่ คนอื่นก็ดูไม่ออก

“ไปวิ่งรอบลานฝึกยุทธหนึ่งร้อยรอบ” ซือห้าวเฉินเอ่ยปากขึ้นลอย ๆ

“ขอรับ” ฉินโม่รู้สึกว่าการลงโทษด้วยการวิ่งรอบสบายกว่าการถูกทุบ

“ให้หยินโม่เฝ้าดูเขาวิ่ง” ซือห้าวเฉินยกน้ำชาที่อยู่ตรงหน้าขึ้นจิบ

ฉินโม่เข่าอ่อนจนจะล้มหัวคะมำ： “ท่านอ๋อง……”

“เร็วเข้าเถอะ เริ่มวิ่งตอนนี้อาจจะทันไปดูเรือรบตอนบ่ายได้” ไป๋เชินคารวะเสร็จก็เดินออกจากห้องหนังสือก่อน

ถูกหยินโม่ไล่ให้วิ่งหนึ่งร้อยรอบไม่ขาดใจตายก็ดีแล้ว แล้วจะไปดูเรือรบได้ยังไง！

“เหล่าเฮย รอข้าด้วยสิ” ฉินโม่ปรึกษากับไป๋เชิน “ท่านช่วยดูหยินโม่หน่อยสิ”

“ไม่ดู” ไป๋เชินก้าวเท้าเหมือนเหาะ

หลังจากนั้นไม่นานที่ลานฝึกยุทธ ทหารในจวนและองครักษ์ที่กำลังฝึกซ้อมต้องตะลึงอ้าปากค้าง ไต้เท้าฉินสวมชุดเกราะ แบกท่อนไม้ที่พวกเขาใช้ฝึกซ้อมร่างกายวิ่งอยู่ข้างหน้าอย่างบ้างคลั่ง โดยมีสุนัขสีดำขนมันวาวตัวหนึ่งวิ่งไล่ตามอยู่ข้างหลัง

ตอนไป๋เชินเดินผ่านลานฝึกยุทธก็เหลียวดูด้วยความสนใจอยู่พักหนึ่ง

ฉินโม่วิ่งไปร้องตะโกนไป： “เหล่าเฮย ให้เจ้าลูกหมาป่านี่หยุดพักทีแล้วข้าจะวิ่งของข้าเอง”

：

：