บทที่ 445 น่ากลัวจนลนลาน

“ได้ ๆๆ นำตำรับยาไปเตรียมตัวยาก่อน อีกสองวันท่านลุงสามของเจ้าจะไปชายแดนพอดี ตัวนำยาที่โร่เอ๋อร์ทำเสร็จ ลุงสามของเจ้าเอาไปก็แล้วกัน” เจ้าป้าได้ยินว่ามียาผงสามารถไล่พิษได้ก็ดีใจ

“ข้าจะทำให้เสร็จโดยเร็ว ไม่ถ่วงกำหนดการของท่านลุงสามแน่” หมิงโร่เขียนตำรับยาให้เจ้าป้าใหญ่ “ข้าจะไปเลือกตัวยาที่โรงยาทำตัวนำยาเดี๋ยวนี้”

“กินมื้อเที่ยงก่อนแล้วค่อยไป ไม่ต้องรีบในเวลานี้” ฮูหยินเฒ่าซูเอ่ย

หมิงโร่โบกมือไปมา： “เดิมทีข้าก็คิดจะไปโรงยาอยู่แล้ว ไว้คราวหน้าค่อยกินข้าวเป็นเพื่อนท่านยายแล้วกัน”

“ถนนหนทางเส้นนั้นจะช้าหน่อย เพราะใกล้ฤดูหนาวแล้ว ผู้คนรถราเต็มทางไปหมด” ผู้เฒ่าซูกำชับอีกครั้ง

“ข้าทราบแล้ว” หมิงโร่กุลีกุจอรับคำ

หมิงโร่มาถึงโรงยาพระหนึ่ง กลับเข้าหลังบ้านเปลี่ยนเป็นชุดผู้ชายก่อน จากนั้นก็มือไพล่หลังเดินแกว่งไกวไปด้านหน้า

“อาจารย์ปู่” หนานซิงเห็นหมิงโร่ก็รีบรุดหน้ามาทำความเคารพ

“อืม หนานซิงเจ้าช่วยข้าจัดยาตามตำรับยานี้ที” หมิงโร่ยืนตำรับยาให้หนานซิง “ชั่งเสร็จแล้วให้ฝนเป็นผง ไม่ต้องละเอียดมาก เอาไว้ใช้ใส่ถุงกำยาน”

“ได้เลย” หนานซิงรับตำรับยามาดู ปริมาณอยู่ที่สองจินสองเหลี่ยง ไปเอากุญแจคลังเก็บยาจากอาจารย์มาได้ก็ตรงไปชั่งยาในคลังยา

เสิ่นชงเอากุญแจให้หนานซิง ก็รีบร้อนมาหาหมิงโร่ตรงหน้า： “อาจารย์……”

“ท่านมาจนได้นะ……” หมิงโร่เลียนแบบน้ำเสียงของเสิ่นชง

“หึ ฮ่า ๆ” เสิ่นชงร่าเริงเองชอบใจ “อาจารย์ทราบได้อย่างไรว่าข้าจะพูดเช่นนี้”

“ขอเพียงข้ามา สิบเที่ยวมีแปดเที่ยวที่เจ้าพูดประโยคนี้” หมิงโร่มองไปยังห้องผู้ป่วยแวบหนึ่ง “คนผู้นั้นไม่เป็นไรใช่มั๊ย？”

“ฟื้นตัวขึ้นเยอะแล้ว เมื่อวานตอนเปลี่ยนยาดูแล้วว่าไม่สาหัสแล้ว ข้าแนะนำให้กลับจวนไปพักฟื้น เจ็ดวันให้หลังก็มาตัดไหมออกได้ แต่อ๋องผิงจะรอท่านมาตรวจให้ได้จึงจะยอมกลับไป” อ๋องผิงจอมมารยาแบบนี้ ถ้าไม่เห็นแก่ ‘เงินหนึ่งแสนตำลึง’ ก็ไม่อยากไปรับใช้เลยจริง ๆ

“ก็ได้ อาจารย์จะส่งเขากลับไปเอง” หมิงโร่ยังคงมือไพล่หลังไว้ เดินไปยังห้องผู้ป่วยที่องค์ชายสามอยู่

เสิ่นชงเกาคางตัวเอง ทำไมคำพูดของอาจารย์ฟังดูแล้วน่ากลัวจนลนลานอย่างนี้

เสิ่นชงรีบเดินตามไป： “อาจารย์ ท่านรอข้าด้วย”

หมิงโร่ตรวจดูขาให้องค์ชายสาม แล้วก็จ่ายตำรับยากระตุ้นการสมานกระดูก ให้เขากินยาตามตำรับยาก่อน เจ็ดวันให้หลังก็ตัดไหมออกได้

“หมอหมิง ผงเอ็นมังกรที่ท่านจ่ายให้ข้าครั้งก่อน ครั้งนี้ใช้ได้อีกมั๊ย？” ยังมีงานอีกมากรอให้เขาทำ นอนเอนบนพำนักอย่างนี้จนไม่ได้ไปไหน จิตใจเป็นกังวลจริง ๆ

“ใช้น่ะก็ใช้ได้ แต่อ๋องผิงก็รู้ดีว่า แผลที่เอ็นกระดูกฟื้นตัวช้าอยู่แล้ว ผลที่ตามมาจากการรักษาอย่างรวดเร็วคือหน้าฝนหน้าหนาวจะเจ็บปวดบริเวณบาดแผล อีกทั้ง พออายุมากขึ้นความเจ็บปวดก็ยิ่งชัดมากขึ้น ข้าน้อยแนะนำให้ท่านค่อย ๆ รักษา จะได้ไม่ลำบากเมื่ออายุมากขึ้น” แม้ว่าการหาเงินเป็นสิ่งสำคัญ แต่ในฐานะเป็นหมอก็ต้องบอกผลดีผลร้ายให้ชัดเจน

“ข้าขอคิดดูก่อน” ซือเจว๋นวด ๆ ขมับ

“ท่านค่อย ๆ คิดดู ข้าน้อยไม่รบกวนผิงอ๋องท่านพักผ่อนแล้ว”

หมิงโร่ออกจากห้องผู้ป่วย ก็เห็นศิษย์เก่าเดินเตร็ดเตร่วนไปมาอยู่ในสวน： “เจ้ากำลังฝึกเป็นลอกโม่ยาหรือ？”

“อาจารย์ ท่านรีบไปดูฮูหยินจูเร็วเข้า เกรงว่านางจะแท้งแล้ว”

หมิงโร่รู้สึกสงสัย เดิมทีนายท่านจูมีบุตรยาก ฮูหยินจูตั้งครรภ์ครั้งนี้ สองผัวเมียปกป้องอย่างกับแก้วตาอย่างนั้น ตามหลักการแล้วไม่ควรจะเกิดเรื่องจึงจะถูกสิ

หมิงโร่เดินตามเสิ่นชงไปยังโถงด้านหลัง สีหน้าของฮูหยินจูซีดเซียวซบลงอ้อมอกของนายท่านจู นายท่านจูปลอบประโลมนามเบา ๆ ว่า： “น้องหญิงเจ้าอดทนอีกหน่อย เดี๋ยวหมอก็มาถึงแล้ว”

พอนายท่านจูเงยหน้าขึ้นเห็นหมิงโร่เดินเข้ามาก็รีบเอ่ยว่า： “หมอหมิง ท่านรีบมาดูฮูหยินของข้าที”