บทที่ 446 นี่มันโชคชะตาเลวร้ายอะไร

หมิงโร่เข้าไปในห้องคนไข้ ให้ทุกคนออกไป เหลือไว้เพียงอะยวนที่อยู่ข้าง ๆ จากนั้น หลังจากพยายามชะลอทุกการกระทำอย่างสุดความสามารถ ฉีดยารักษาครรภ์ให้ฮูหยินจู เดิมทีอะยวนก็ฉลาดหลักแหลม เข้าใจถึงความหมายของนายหญิง อยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบเชียบจดบันทึกทุกขั้นตอนของนายหญิง

หมิงโร่ฉีดยาให้ฮูหยินจู อะยวนก็รีบไปจัดชุดให้นาง

“ฮูหยินจูพยายามพักผ่อน และต้องระวังการควบคุมอารมณ์ มิเช่นนั้นเกรงว่าเด็กในครรภ์จะไม่สามารถรักษาไว้ได้” เมื่อหมิงโร่พูดจบก็พาอะยวนออกจากห้องผู้ป่วย

ฮูหยินจูราวกับสูญเสียความรู้สึก เพียงแค่นอนบนเตียง มองหลังคาอย่างเลื่อนลอย จิตใจไม่ดีนัก

นายท่านจูไม่รู้จักกับหมิงโร่ที่อยู่ในเสื้อผ้าสตรีนัก จึงทำได้เพียงกัดฟันถามสถานการณ์ : “ท่าน...หมอ ฮูหยินของข้าเป็นเช่นไร ?”

“อาการของนางไม่ดีนัก ในตอนค่ำอีกหน่อยจะต้องฉีดยาเพิ่มให้” หมิงโร่พูดต่อ “พวกเจ้าพยายามปลอบใจสักหน่อย ตอนนี้นางกลัดกลุ้มใจมากเกินไป ไม่สะดวกต่อการรักษาครรภ์เป็นอย่างมาก”

“ได้ ๆ” นายท่านจูพูดและตอบรับ ท่าทางเคารพและตั้งใจเป็นอย่างมาก

หมิงโร่พาอะยวนกลับมายังด้านหลังร้าน ให้เหล่าเสิ่นนำหุ่นจำลองร่างกายที่ก่อนหน้านี้เขาใช้เรียนฝังเข็มมา เหล่าเสิ่นยังถือว่าได้ความ คลุมหุ่นจำลองนั้นไว้ เพียงแต่ ข้างในเป็นสภาวะสุญญากาศ จนกระทั่งหมิงโร่เลิกชายเสื้อขึ้น ปรากฏให้เห็นสะโพกของหุ่นจำลอง

วินาทีนั้นอะยวนใช้มือปิดตา : “เฮ้ย !”

หมิงโร่ทำได้เพียงใช้ผ้าคลุมทั้งตัวของหุ่นจำลอง ตัดรูบนผ้า เผยตำแหน่งที่สำคัญในการฝังเข็ม : “ตอนนี้เจ้าคิดว่ามันเป็นผู้หญิงก็พอ”

“อ้อ” อะยวนไร้คำพูดมองบนฟ้า ถ้าหากเพียงเริ่มนายหญิงก็คลุมไว้อย่างมิดชิด นางก็สามารถ ‘ถือว่าเป็น’ ได้ ทว่าเมื่อครู่นางได้เห็นหมดแล้ว...

หมิงโร่ก็ไม่ได้เอาใจใส่มากนัก สอนอะยวนทีละขั้นตอนเรียนการฉีดยาเข้ากล้ามเนื้อ หลังจากนั้นก็ดูอะยวนฝึกบนหุ่นจำลองนั่น อะยวนทำเพียงไม่กี่ครั้งก็ช่ำชองมาก หมิงโร่พอใจเป็นอย่างมาก

“ในส่วนนี้สามารถฉีดยาได้ทั้งหมด ตำแหน่งอีกข้างที่ตรงกันก็ได้เช่นกัน ตอนนี้เจ้ายืนยันตำแหน่งอีกข้างดู” หมิงโร่กล่าว

อะยวนทำตาม ‘วิธีจุตภาค’ ที่นายหญิงสอนเมื่อครู่ ไม่นานนักก็หาตำแหน่งที่ฉีดยาอีกข้างเจอ

“ดีมาก” หมิงโร่พยักหน้า “ในตอนพลบค่ำ เจ้าเป็นคนฉีดยาให้ฮูหยินจู”

“ครับ” อะยวนมั่นใจว่าตนเองเชี่ยวชาญ ‘วิธีการฝังเข็ม’ นี้อย่างสมบูรณ์

หมิงโร่นำยาและเข็มฉีดยาที่จำเป็นทั้งหมดมา สำลีก้านไอโอโดเฟอร์ต่างมอบไว้ให้ : “ของเหล่านี้ใช้ได้เพียงครั้งเดียว หลังจากใช้เสร็จให้แยกออกมา รอข้าจัดการ”

“บ่าวจำได้แล้ว” อะยวนพยักหน้า

“เจ้าไปพักสักครู่เถอะ”

“นี่ไม่ใช่งานหนักอะไร บ่าวไม่จำเป็นต้องพัก” อะยวนออกไปและเดินเข้าครัวทันที ไปช่วยเจ้าป้าจ้าวและจือซูทำกับข้าว

“พี่หญิงจื่อซู ข้าทำเอง ระวังเสื้อผ้าเจ้าจะเปื้อน ที่นายหญิงให้ข้าเรียน ข้าเรียนรู้หมดแล้ว” อะยวนผูกผ้ากันเปื้อนคาดเอว และไปหหยิบตะหลิวในมือของจือซู

“ไม่เป็นอะไร ตอนที่ข้าอยู่ในจวนก็เป็นผู้ช่วยแม่นมต่งกับจือเฉ่า” การทำกับข้าวของจือซูถึงแม้จะไม่เท่าจือเฉ่า แต่ก็ผ่านหูผ่านตามาบ้างปีกว่า ก็เลียนแบบได้ใกล้เคียงอยู่

ในจวนคนกินข้าวเยอะ เจ้าป้าจ้าวโดยปกติก็จะทำอาหารสองอย่างจานเนื้อและจานผัก หมั่นโถวข้าวสวยก็เพียงพอ ก่อนหน้าที่เถ้าแก่จะมา นางทำด้วยฝีมือละเอียดมากขึ้นส่งไป แต่เถ้าแก่บอกว่าไม่ต้องยุ่งยาก พวกเขากินอะไร ก็ให้นางกินเหมือนกัน

เจ้าป้าจ้าวคิดอะไรแต่ทำไม่ได้ตามที่คิด เถ้าแก่ของพวกเขาเป็นพระชายานี่ สุดท้ายตัดสินใจว่านอกจากอาหารสองอย่างจานเนื้อและจานผักแล้ว ก็เพิ่มกับข้าวผัดสองอย่าง และซุปหนึ่งถ้วย เช่นนี้ถึงจะดูเหมือนรูปแบบการรับประทานอาหารของครอบครัวผู้มีชาติตระกูล เถ้าแก่ไม่ใช่คนจู้จี้ พวกนางไม่สามารถทำเมินเฉย ไม่รู้จักชั่วดีได้

เหยียนเจาไป๋อยู่ในตำหนักอ๋องรู้สึกเบื่อหน่าย จึงออกมาเดินเตร่ เดินไปเดินมารู้สึกคุณเคยบริเวณรอบ ๆ อย่างประหลาด ได้กลิ่นยุยาอ่อน ๆ เงยหน้าขึ้นก็เห็นป้ายของ ‘โรงยาพระหนึ่ง’ ต้องขอบคุณชื่อของโรงยานี้ที่ ‘จำง่าย’ เหยียนเจาไป๋จำได้ทันทีว่านี่คือโรงยาที่เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์เปิด

หนานซิงทำตามคำสั่งของอาจารย์ ซื้อห่านย่างกลับมาเพิ่ม เพื่อฉลองอ๋องผิงกลับตำหนัก ท่านอ๋องนั่นไม่อยู่โรงยา หนานซิงก็ดีใจเป็นอย่างมาก—ในที่สุดเข้าก็ย้ายที่ของสมุนไพรที่ตากไว้แล้ว อ๋องผิงนั่นกินที่เสียจริง ทุกคนต่างหวังให้เขารีบกลับไป