บทที่ 447 ถือว่าเสมอกันเป็นอย่างไร

“อ้อ เช่นนั้นข้าไปหาอาจารย์แล้ว” หนานซิงยังคิดว่าตอนกลางวันมีแขกคนสำคัญ จะต้องเพิ่มกับข้าว

“ไปเถอะ” หมิงโร่ยาผงบรรจุเรียบร้อย ให้ซือห้าวเฉินช่วยนางย้ายลงมาที่ระเบียงทางเดินก่อน ไม่สามารถตากแดดได้

ตุ่มอันหนักหน่วงเมื่ออยู่ในมือของซือห้าวเฉินก็ราวกับไร้ซึ่งน้ำหนัก ถือไปได้อย่างสบายมาก

เหยียนเจาไป๋ดื่มชาอยู่เงียบ ๆ ถึงแม้พ่อบัวลอยงาดำจะเย็นชากับคนอื่นยิ่งนัก แต่สำหรับเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ยังถือว่าดี

อาหารกลางวันจานเนื้อสองจานผักสองอาหารสี่อย่าง อะยวนย่างหมูแฮมซุปเยื่อไผ่ ประกอบกับห่านย่าง เนื้อซอส ไก่ตุ๋นเต๋อโจว ปลาตัวเล็กทอด ที่หนานซิงซื้อกลับมา อาหารดูก็หลากหลายมาก

หมิงโร่ตักซุปให้ท่านพี่ห้าและแฟนหนุ่ม : “วันนี้เพราะบุญวาสนาของทั้งสองท่าน เหล่าเสิ่นจึงไม่เสียดายเพิ่มอาหารมากมายเช่นนี้”

“เช่นนั้นเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ก็กินให้เยอะหน่อย” เหยียนเจาไป๋มองดูห่านย่างหนังเป็นประกายเนื้อนุ่ม คีบหนึ่งชิ้นวางในชามหมิงโร่

“ของคุณท่านพี่ห้า” หมิงโร่ก้มหัวลงกินข้าว

“อีกประเดี๋ยวไม่มีเรื่องอื่นให้ทำแล้ว พวกเราก็จะไปดูเรือรบ” ซือห้าวเฉินคีบลูกชิ้นไข่มุกให้หมิงโร่

“อ้อ ดีเลย” หมิงโร่ได้นำเรื่องการฉีดยารักษาครรภ์ให้ฮูหยินจู สอนให้อะยวนเรียบร้อย ไม่ได้มีธุระอื่นอะไร

หลังจากทั้งสามรับประทานอาหารกลางวันแล้ว พักผ่อนสักครู่ ก็ไปยังสถานที่ตั้งค่ายของกองทัพราชนาวี หลังจากออกมาจากเมือง ทัศนียภาพโดยรอบเปลี่ยนเป็นเงียบเหงาเล็กน้อย ให้ความรู้สึกของต้นฤดูหนาวมากขึ้น

ซือห้าวเฉินดึงหมิงโร่จากข้างหน้าต่างมาอยู่ข้างกาย ปิดหน้าต่างตามใจชอบ : “ระวังลมพัดอีกสักครู่จะปวดหัว”

“อ้อ” หมิงโร่พิงอยู่บนตู้รถ รู้สึกเบื่อเล็กน้อย “อีกนานไหมจึงจะถึง ?”

“อีกประมาณสองชั่วยาม” ซือห้าวเฉินตอบ “อยากเล่นหมากรุกหรือไม่ ?”

“เจ้าเล่นกับท่านพี่ห้าเถอะ ข้าจะนอนสักครู่” หมิงโร่หลับตาเอนตัวบนหมอนผิง ราวกับว่าข้าหลับไปแล้ว ใครก็อย่าได้รบกวนการนอนของข้า

ซือห้าวเฉินหยิบกระดานหมากรุกและชุดหมากรุกออกจากชั้นล่าง เหยียนเจาไป๋เลือกสีขาว ซือห้าวเฉินถือสีดำ

หมิงโร่ลืมตาครู่หนึ่ง พูดกับเหยียนเจาไป๋ : “ท่านพี่ห้าสู้เขา !”

“ได้” เหยียนเจาไป๋ตอบรับด้วยอมยิ้มมุมปาก

“ข้าล่ะ ?” ซือห้าวเฉินมองภรรยาที่หลับตาอีกครั้ง ยื่นมือไปหยิงเสื้อคลุมคลุมไว้บนตัวนาง

“เจ้าไม่ต้องให้กำลังใจแล้ว”

ท่านพี่ห้าสามารถทำให้ซือห้าวเฉินแพ้ย่อยยับดีที่สุด สามารถเหี้ยมโหดกับเขาได้ร้อยครั้งพันครั้งดีที่สุด ให้ซือห้าวเฉินได้เข้าใจและซาบซึ้งในความ ‘สนุก’ ของการแพ้หมากรุก เอาใจเขามาใส่ใจเรา วันหลังจะได้ไม่ต้องชวนตนเองเล่นหมากรุก

เดิมทีหมิงโร่เพียงอยากจะหลบหนีการเล่นหมากรุกกับซือห้าวเฉิน คิดไม่ถึงว่ารถม้าที่แกว่งไปมา ช่วยให้หลับดีเสียจริง ไม่นานนักก็หลับสนิท

ในตอนที่หมิงโร่ตื่นขึ้น พบว่าซือห้าวเฉินและเหยียนเจาไป๋ยังคงเล่นหมากรุก หมิงโร่ขยี้ตา พบว่าแสงในตู้รถมืดลงเล็กน้อย

“ตื่นแล้ว ? อยากจะดื่มชาร้อนสักแก้วไหม ?” ซือห้าวเฉินเอียงหัวมองไปทางหมิงโร่

“ข้าทำเอง” หมิงโร่เอาเสื้อคลุมของซือห้าวเฉินวางไว้ข้าง ๆ เทชากุมไว้ในมือ “เมื่อครู่ใครชนะ ?”

“หนึ่งกระดานยังไม่จบ” นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เหยียนเจาไป๋เล่นหมากรุกกับเพื่อนร่วมงาน นานขนาดนี้ยังมิรู้แพ้รู้ชนะ

“จุ๊จุ๊” หมิงโร่จุ๊ปากอย่างชื่นชม “ท่านทั้งสองนี่อารมณ์สุนทรีย์จริง”

“ถึงอย่างไรกินก็คือกิน” ซือห้าวเฉินได้พบคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ รู้สึกเต็มที่มาก