บทที่ 451 เปิดเผย หรือ ปิดบัง

เขาสองคนเพิ่งเดินออกมาจากสวนหย่อม ก็เห็นใบหน้าแข็งทื่อของพ่อบ้านซือที่มุ่งเดินตรงไปข้างหน้า และยังมีป้าแม่บ้านท่าทางคล่องแคล่วเดินตามหลังอีกสองคน

ขุนนางผู้ชายนั้นเดินจนจะถึงหลังเรือนแล้ว ปกติแล้วแม่นมอูต้องชี้มือชี้ไม้สั่งการ แต่สองวันมานี้ขุนนางแต่ละกรมนั้นต่างผลักกันเข้ามา เมื่อวานมีกรมควบคุมตรวจตรา และราชกรมอาญาตำแหน่งอะไรสักอย่างเข้ามาสอบถาม วันนี้ก็มีจวนจิงจ้าวและวัดต้าหลี่ ผู้ที่ยืนอยู่ข้างหน้านี้ไม่ได้สวมชุดราชการแต่ท่าทีดูภูมิฐาน ตำแหน่งน่าจะสูงกว่าคนก่อนๆ

ตอนนี้แม่นมอูไม่มีเรี่ยวแรงที่จะมาดูแลเรื่องพวกนี้แล้ว เรื่องช่วยงานนายหญิงนั้นสำคัญกว่า

หลิงหลงรู้สึกได้ว่าบนตัวแม่นมอูนั้นมีหนอนกู่อยู่ ทำให้มันตื่นเต้นขึ้นมากะทันหัน: ห๊า? มีเนื้อให้กินแน่!

หมิงโร่ดึงแขนเสื้อของซือห้าวเฉินลงมาอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง เพื่อเตือนให้เขารู้ว่าคนพวกนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล

ซือห้าวเฉินถึงแม้จะไม่รู้ว่าบนกายของแม่นมอูนั้นมีหนอนพิษกู่ แต่เขาดูสีหน้าพ่อบ้านซือออกว่าไม่ปกติ ถึงแม้ว่าพวกเขา

จะเพิ่งพบหน้ากัน แต่เขาเห็นสิ่งผิดปกติคือพ่อบ้านซือนั้นไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าตัวเอง โดยปกติแล้ว เป็นไปไม่ได้ว่าพ่อบ้านซือนั้นจะไม่ทักทายเขา ตอนนี้ท่าทางเขาเหมือนท่อนไม้ น่าจะต้องมีปัญหาบางอย่างแน่นอน

ผู้คนทั้งสองฝั่งนั้นแทบจะชนตัวกันและเดินผ่านกันไป ระหว่างนั้น ซือห้าวเฉินเรียก: “ชือหว้าง”

พ่อบ้านซือท่าทีเสมือนไม่ได้ยินเสียงหยุนชินอ๋องเรียก ยังคงเดินตรงดิ่งไปข้างหน้า ชูอีรีบเอาดาบที่ยังไม่ถอดฟักขวางทางเดินพ่อบ้านซือเอาไว้

หลังจากถูกขวางทาง พ่อบ้านซือนั้นท่าทีตกใจ ใช้แรงทั้งหมดของตนนั้นผลักดาบนั้นออกไป

เมื่อชูอีเห็นนายหญิงส่งสัญญาณมือ เขารีบทุบไปที่ไหลพ่อบ้านซือจนสลบไป

ตอนนี้แม่นมอูนั้นตกใจยิ่งนัก: “ท่านผู้นี้ เหตุใดต้องลงมือทำร้ายคนด้วย!”

“ท่านอ๋องเรียกพ่อบ้านซือ แต่เขาทำท่าหูทวนลมเมินเฉยต่อราชวงศ์ ต้องได้รับโทษหนัก จวนซือของพวกเจ้ายังไงก็ต้องมีความผิดไปด้วย” หมิงโร่ค่อยๆพูดขึ้น “พวกเจ้าจะเปิดเผยหรือจะเก็บเป็นความลับ?”

แววตาซือห้าวเฉินประกายยิ้ม บทลงโทษที่ว่านั้นยังพอรับได้ แต่ว่า ‘เปิดเผย’ หรือว่า ‘ปิดบัง’ มันคืออะไรกัน?

แม่นมอูกับยายแก่อีกคนหนึ่งเมื่อได้ยินคำของท่านอ๋องแล้ว รีบคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตา

นางรีบพูดอย่างมีคารมคมคาย: “พวกข้ามีตาหามีแววไม่ เพราะไม่เคยเห็นท่านอ๋องมาก่อนเลยเสียมารยาทไป……”

“ถึงแม้เจ้าจะไม่เคยพบท่านอ๋อง แต่การพบเจอแขกนั้นไม่มีการแสดงมารยาท นี่เป็นธรรมเนียมของจวนซือรึ? พ่อบ้านซือเห็น

อยู่แล้วว่าเป็นท่านอ๋องแต่ไม่แสดงความเคารพ โทษยิ่งหนักขึ้นไปอีก” หมิงโร่พูดย้ำอีก “ยังไม่ไปเรียกนายหญิงที่ดูแลมาอีกรึ ให้มาชี้แจงเรื่องที่เกิดขึ้นกับท่านอ๋อง!”

แม่นมอูรีบรายงาน: “ท่านองครักษ์ มีเรื่องที่ท่านยังไม่ทราบ นายหญิงของพวกข้านั้นถูกโจรจับไป ตอนนี้ไม่มีใครที่สามารถตัดสินใจแทนได้”

“เจ้า……แน่ใจ……รึ?” เสียงหมิงโร่นั้นเบามาก แม่นมอูกลับรู้สึกว่าทุกคำพูดนั้นมันทุบตีเข้าไปในใจนาง ทำให้นางใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก

แม่นมอูพยายามข่มความชั่วร้ายของตนไว้ ปากก็พูดอย่างอ้อนวอนว่า: “ขอให้ท่านอ๋องโปรดตรวจสอบ!ขอท่านอ๋องจงให้อภัย!”

“ทว่าไม่มีใครมาเป็นตัวแทน จะ ‘ปิดบัง’ไปก็ไม่ได้” สายตาหมิงโร่นั้นประกายความเจ้าเล่ห์ “เซ่าชิงแห่งวัดต้าหลี่กำลังจัดการเรื่องคดีอยู่ในเรือน ชูอี เจ้าไปถามใต้เท้าฉู่ว่าเรื่องนี้เขาจะรับไว้หรือไม่ ถ้าเขาไม่รับเรื่องก็ให้ไปร้องทุกข์ที่ราชกรม ‘ดูหมิ่นราชวงศ์’นั้นเรื่องใหญ่ ต้องทำลายล้างตระกูลเป็นแน่ ตอนนี้ ‘เจ้าตระกูล’ไม่รู้หายตัวไปไหน ต้องจัดการยึดทรัพย์บ้านก่อน ก่อนที่พวกคนใช้จะหอบทรัพย์สินหนีไปเสียก่อนและไม่เหลืออะไรเลย……”