บทที่ 457 ร้อยเล่ห์เพทุบาย

ซือห้าวเฉินยัดถุงผ้าเล็กๆ ที่บรรจุขนมทานเล่นอยู่ในนั้นเข้าไปในกระเป๋าแขนเสื้อด้วยความระมัดระวัง มีของว่างพวกนี้เป็นของปลอบประโลม การว่าราชการที่น่าเบื่อก็ย่อมไม่ทำให้หงุดหงิดใจอีกต่อไปแล้ว

ฮ่องเต้ตานซู่เห็นว่าซือห้าวเฉินมาว่าราชการเช้า ก็เลยปวดศีรษะด้วยความเคยชิน แต่ให้ซือห้าวเฉินมาฟื้นฟูการว่าราชการ อีกทั้งเป็นราชโองการที่เขาประกาศออกไปด้วยตนเองก่อนหน้านี้ อยากจะหาคนตำหนิสักคนก็หาไม่ได้

ฉู่เฉินโจวทำคดีนั้นฉับไวมาก เพียงแค่เวลาหนึ่งคืนเท่านั้นก็เค้นหาต้นตอของคดีได้แล้ว เพียงแต่ผลลัพธ์ก็คือกุ้ยเซียงซึ่งเป็นท่านน้าตระกูลชือและแม่นมใกล้ชิดข้างกายชำนาญในการใช้วิชาพิษกู่ นายท่านซือทั้งตระกูลอยากจะครอบครองทรัพย์สมบัติของตระกูลชือ

แม้ว่าคนที่มีปัญญาแค่มองก็รู้แล้วว่าคดีนี้ต้องมีอะไรซ่อนเร้นเป็นแน่ เรื่องของพิษกู่นี้เกรงว่าจะมีความเกี่ยวข้องตื้นลึกกับซีคัง

แต่ฉู่เฉินโจวทำงานนั้นมีการคิดหน้าคิดหลังไว้อยู่แล้ว พอมาหยุดที่จุดนี้ก็เกี่ยวพันถึงเรื่องของการสมรู้ร่วมคิดกัน จึงได้เพียงสืบอย่างลับๆ มีหลักฐานที่แน่ชัดอยู่ในมือก่อนแล้วจึงค่อยวางแผนขั้นถัดไปได้ง่าย

ต่อมาก็รายงานว่าคดีนี้ที่คลี่คลายได้ไวอย่างน่าประหลาดเช่นนี้ก็เป็นเพราะพระปรีชาสามารถของหยุนชิงอ๋องที่หาห้องลับของตัวประกันได้......

อารมณ์ของฮ่องเต้ตานซู่ยิ่งไม่ดีเข้าไปใหญ่ ตามที่เขาคิดไว้อยู่แล้วเชียว เสด็จน้องตัวดีของเขานั้นไม่ได้มาว่าราชการเช้าแม้แต่ครั้งเดียวในหลายเดือนมานี้ จู่ๆ วันนี้เกิดอยากจะมาทำอะไร? ที่แท้ก็มาเพื่อรายงานความดีความชอบของตน!

แม้ว่าในใจของฮ่องเต้ตานซู่จะไม่ยินดีปรีดานัก แต่หากไม่กล่าวชมเสียสองสามประโยค จะเห็นได้ชัดว่าเขาไม่แบ่งแยกความชอบกับบทลงโทษ ก็จะเหมือนกับฮ่องเต้เลอะเลือน

“เสด็จน้องเก้าทำงานก็ฉับไวเด็ดเดี่ยวอยู่แล้ว ข้าก็ทราบดี คดีนี้มอบให้เจ้าไปสืบรับรองว่าผลเกินคาด” ฮ่องเต้ตานซู่ถนัดในการเล่นลิ้นกับภาษาอย่างมาก คำพูดเช่นนี้ออกจากปากมาก็ดูจะมีศิลปะวาจายิ่งนัก

เฉิงเสี้ยงฝ่ายซ้ายที่เป็นคนสนิทของฮ่องเต้นั้นพอได้ยินก็รีบขานรับตามด้วยความสุนทรีย์ มาเป็นรุ้งกินน้ำหลากหลายสีสันเป็นคลื่นเลย อย่างเช่นว่าฝ่าบาท ‘ทรงพระปรีชาสามารถในการใช้คน’ ‘ตรากตรำในการว่าราชการ ประชาชนต้องศรัทธา’ ‘พระปรีชาสามารถรอบด้านพันปีมีแค่พระองค์เดียว’ ......

ซือห้าวเฉินยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย คำพูดที่ว่าพันปีมีแค่พระองค์เดียวก็ยังกล้าพูดออกมาได้? ก็รุ้แหละว่าเลียแข้งเลียขาประจบสอพอ พอได้ยินคำชมสวยหรูเหล่านี้ ยังคิดว่าตานซู่สวรรคตไปแล้วเสียอีก กำลังเลือกคำที่จะเขียนลงในศิลาจารึก......

ฮ่องเต้ตานซู่ถูกคำพูดเยินยอประจบสอพลอเช่นนี้ปลอบประโลมจิตใจ แต่เมื่อเห็นซือห้าวเฉินยืนอยู่ในตำหนักอย่างสง่า ก็ยังคงรู้สึกขวางหูขวางตาอยู่ “ครั้งนี้ข้าจัดงานวันพระราชสมภพ อ๋องหยวนแห่งซีคังส่งของขวัญมามากมาย สองวันก่อนข้าก็ได้ข่าวว่าหลังจากเดือนสิบสองไปก็เป็นวันพระราชสมภพครบรอบ 60 พรรษาขององค์ฮ่องเต้เซิงตี้แห่งซีคัง

งานอภิเษกขององค์รัชทายาทก็ใกล้เข้ามาแล้ว เจ้าสามก็มาบาดเจ็บที่ขาเดินไม่ได้อีก เจ้าห้าสุขภาพร่างกายก็ไม่ได้ เจ้าคนโตและเจ้าสี่ก็ไม่รู้เรื่องการเมืองอีก......”

ฮ่องเต้ตานซู่แสดงท่าทางที่ลำบากใจเป็นอย่างยิ่งออกมา จากนั้นก็เริ่มเอ่ยปากว่า: “คิดไปคิดมาแล้ว ก็ย่อมเป็นเสด็จน้องเก้าที่ทำงานได้ไร้ที่ติอยู่ดี ให้นำพวกขุนนางไปซีคังน่าจะเหมาะสมกำลังดี”

คนที่หัวไวในที่ว่าราชการก็มีไม่น้อย หยุนชิงอ๋องเพิ่งจะสืบหาคนร้ายที่มีความเกี่ยวพันกับซีคังออกมาได้ ก็มอบหมายให้ไปเยือนซีคัง......มีคำกล่าวที่ว่ามังกรแข็งแกร่งจะไม่กดงูลงดิน นี่หากโดนคน

ซือห้าวเฉินกลับยังคงสงบนิ่งตามประสา ในดวงตาลึกๆ นั้นมีแผนการต่างๆ มากมายปรากฏขึ้นในนั้น แม้ว่าคิดไม่ถึงว่าตานซู่จะมาไม้นี้อย่างกะทันหันเช่นนี้ แต่นี่ก็อาจจะเป็นโอกาสที่ไม่เลวเลยทีเดียว......

ซือห้าวเฉินก้าวออกมากราบทูลว่า: “ข้ายินดีที่จะไปให้ฝ่าบาทในครั้งนี้ แต่การเดินทางไปกลับในครั้งนี้ก็ใช้เวลาหลายวันอยู่ คาดว่าจะกลับมาไม่ทันปลายปี

ข้าจะพาพระชายาออกเดินทางไปด้วยกัน มิเช่นนั้นฉลองปีใหม่อยู่ลำพังในต่างที่ต่างถิ่นช่างดูน่าสงสารไปหน่อย......”

ใกล้จะฉลองปีใหม่แล้ว การส่งคนไปทำงานต่างเมืองยังไงก็ดูไร้น้ำใจ คำร้องขอของซือห้าวเฉินก็สมเหตุสมผลเช่นกัน แม้ว่าฮ่องเต้ตานซู่จะไม่อยากให้ซือห้าวเฉินสมปรารถนาก็ตาม แต่ก็ไม่สามารถคัดค้านได้จริงๆ คิดดูแล้วก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง หากซือห้าวเฉินมีอะไรบางอย่างที่ผิดแปลกไป ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะถูกชักจูงโดยผู้หญิง......

ฮ่องเต้ตานซู่โบกมือใหญ่ๆ ขึ้นครู่หนึ่ง: “อนุญาตแล้ว เสด็จน้องเก้าก็พาพระชายาไปด้วยกันเถอะ”

“ข้าขอบพระทัยในพระกรุณาของฝ่าบาท” ซือห้าวเฉินได้รับคำตอบที่ตนอยากได้แล้วก็กลับเข้าที่ตำแหน่งของตนที่เดิมตามกฎเกณฑ์

ต่อมาก็จัดการงานการปกครองอีกสงอสามอย่าง ไม่มีคนจะเสนอมติแล้ว จางจินเลี่ยงเลยประกาศหมดเวลาว่าราชการ