บทที่ 458 กวาดเงินกวาดทอง

“มีแฮมอยู่ในสินค้าปีใหม่ที่ซื้อมาจากทางใต้ แม่นมและจือเฉ่ากำลังครุ่นคิดว่าจะทำขนมจีบแฮม” จือซูกล่าวด้วยรอยยิ้ม

พูดถึงของปีใหม่แล้ว หมิงโร่ก็นึกขึ้นมาได้ว่าตอนฉลองปีใหม่ที่ยังเด็กอยู่ ท่านย่าก็มักจะทำกุนเชียงด้วยตัวเอง ในนั้นจะใส่น้ำตาลเยอะมาก กินแล้วหวานๆ หอมๆ เป็นความรู้สึกที่ทำให้รำลึกถึงรสชาตินั้น......

ทันใดนั้นหมิงโร่ก็ค้นพบกับเป้าหมายเล็กๆ ที่ต้องทำวันนี้ ฮัมเพลงแล้วเดินไปทางห้องครัวเพื่อทำบางอย่าง

ตอนที่ซือห้าวเฉินกลับมา พบว่าในห้องบรรทมเงียบสงัด หรือเป็นไปได้ว่าพระชายาจะออกไปข้างนอก?

“ฉืออู่!” ซือห้าวเฉินลองตะโกนเรียกดู โดยปกติหากหมิงโร่ออกจากบ้านก็จะเป็นฉืออู่ที่ไปเป็นคนรถให้

ทันใดนั้นฉือซานก็มายังใต้ระเบียงแล้วกล่าวผ่านหน้าต่างว่า: “ท่านอ๋อง ฉืออู่กำลังยุ่งอยู่ ให้ข้าน้อยไปตามเขามาไหมขอรับ?”

“ฮึ?” ซือห้าวเฉินค่อนข้างแปลกใจเล็กน้อย ฉืออู่นอกจากเป็นคนรถแล้ว ยังมีหน้าที่ใหม่อีกหรือ?

“พระชายาทำของกินอยู่ในครัว ฉืออู่และฉุนยี่ต่างก็หั่นเนื้ออยู่ในครัว” เมื่อครู่พระชายาให้เอาเนื้อหมูที่ต้องใช้ในตำหนักวันนี้ย้ายไปไว้ที่ห้องครัวให้หมด ไม่ถึงหนึ่งถึงสองชั่วยามคาดว่าหั่นไม่เสร็จเป็นแน่

ซือห้าวเฉินก้าวเดินไปยังห้องครัว ก็ได้ยินเสียงสับเนื้อดังตงๆๆ มาแต่ไกล

ในห้องครัวที่เดิมทีกว้างขวางสะอาดสะอ้าน ตอนนี้ทุกที่กลายเป็นเนื้อกองไว้เป็นกองๆ ชิ้นเนื้อที่หั่นเสร็จแล้ว และเครื่องปรุงแต่ละชนิด......

ด้านหน้าโต๊ะยังมีหุ่นยนต์หั่นเนื้อที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกอยู่ด้วยสองคน

หมิงโร่หยิบเอาเครื่องชั่งเล็กๆ ที่ใช้ชั่งยา ชั่งเครื่องปรุงแต่ละอย่างใส่เข้าไปในไส้: “เท่านี้แหละ คลุกเคล้าให้เข้ากันก็เสร็จแล้ว”

“ได้เพคะ” จือเฉ่าเริ่มคลุกเคล้าไส้เนื้อที่ปรุงเสร็จแล้วให้เข้ากัน

แม่นมต่งพอหันไปก็เห็นท่านอ๋องมายืนอยู่ รีบคารวะ คนอื่นๆ ก็รีบวางงานในมือลงแล้วคารวะเช่นกัน

“อืม” ซือห้าวเฉินยื่นมือออกมาทางหมิงโร่ “มานี่มา”

“พวกเจ้าทำต่อไป เดี๋ยวข้าก็มา” หมิงโร่เอาเครื่องชั่งวางลง

“เนื้อเท่าไหร่ก็ใช้เครื่องปรุงเกลือน้ำตาลแค่ไหนบ่าวจำได้หมดแล้วเพคะ ท่านไปอยู่เป็นเพื่อนท่านอ๋องเถอะ” จือเฉ่ากะพริบตามาทางพระชายา

“งั้นพวกเจ้าสู้ๆ นะ” หมิงโร่รีบทำเป็นเถ้าแก่สะบัดมือทิ้งทันที จูงแฟนออกไปเลย

“เจ้าทำไส้เนื้อเยอะเช่นนี้จะทำอะไรกัน?” ซือห้าวเฉินสงสัยเล็กน้อย

“ทำกุนเชียงเป็นของขวัญปีใหม่ไง” หมิงโร่ดูสีของท้องฟ้า “วันนี้เจ้าเลิกงานค่อนข้างไวนะ หิวหรือเปล่า กินของว่างเสียหน่อยไหม?”

“ไม่หิว” ซือห้าวเฉินเพิ่งจะทานคุกกี้น้อยรูปหัวใจไป

ทั้งสองคนเดินเคียงบ่าเคียงไหล่มาทางหลังสวน ซือห้าวเฉินพูดเรื่องที่จะไปซีคังให้หมิงโร่ฟัง

“ช่วงฤดูหนาวออกจากบ้านต้องตรากตรำมากแน่เลย แต่ว่าข้าไม่อยากแยกจากเจ้า......” ซือห้าวเฉินโอบตัวหมิงโร่เข้ามาในอ้อมกอด

“ไม่ว่าจะตรากตรำเพียงใด ข้าก็จะไปด้วยกันกับเจ้า ซีคังมีทั้งพิษ มีทั้งกู่ ยังมีอะไรวิชาสะกดวิญญาณ วิชาหลับใหล......ข้าก็ไม่วางใจให้เจ้าไปคนเดียวหรอก!” หมิงโร่ก็ยื่นมือออกมาโอบเอวของซือห้าวเฉินไว้แน่นเช่นกัน เอาหน้าซุกไว้ที่หน้าอกของเขา

“งั้นก็ต้องรบกวนให้โร่เอ๋อร์ปกป้องข้าด้วยแล้วล่ะ” องค์หยุนชินอ๋องทำเป็นอ่อนแอไม่รู้อะไรได้หอมหวานมาก

“ได้สิ” หมิงโร่พยักหน้าอย่างจริงจัง “พวกเราจะไปเมื่อไหร่?”

“อีกครึ่งเดือนให้หลัง” ซือห้าวเฉินตอบ

“อ่อ ต้องเดินทางนานเท่าไหร่กัน?” หมิงโร่จำเป็นต้องเตรียมสัมภาระที่จะออกเดินทางให้พร้อมเสียหน่อย

“หนึ่งเดือนมั้ง”

“นานเช่นนี้เลยหรือ?” หมิงโร่ประหลาดใจอยู่เล็กน้อย “ครั้งก่อนที่พวกเราไปหุบเขาหมอเซียนก็ใช้เวลาแค่ราวสิบกว่าวัน ที่นั่นน่าจะไม่ไกลจากซีคังมั้ง?”