บทที่ 459 ปัญหาเกิดจากตรงไหน

“หยูหนิงขึ้นมาเถอะ เจ้าก็จะไปสำนักกัศปะเช่นกันหรือ?” หมิงโร่ได้ยินเสียงขององค์หญิงหนิงผิงก็เลยเกิดประตูรถด้วยตัวเอง

วันนี้องค์หญิงหนิงผิงก็ใส่ชุดวังสีอ่อนเช่นกัน ด้านนอกคลุมผ้าคลุมขนหนาสีทึบที่มีกุ๊นเงินรอบอยู่ บนศีรษะสวมปิ่นหงส์ม้วนเกลียวสีเงินไว้อยู่ แค่เห็นก็ทราบว่าจะต้องไปเข้าร่วมพิธีการต้อนรับฤดูหนาว

“ใช่แล้วล่ะ” องค์หญิงหนิงผิงก็ไม่ต้องใช้คนประคองเช่นกัน ตนก้าวขึ้นรถไปอย่างคล่องแคล่ว “เสด็จพี่เก้า พี่สะใภ้เก้า”

“รีบนั่งเถอะ หนาวหรือไม่?” หมิงโร่ให้องค์หญิงหนิงผิงนั่งลง

“ข้าใส่หลายชั้น ไม่หนาวเลยแม้แต่นิด”

แม่นมต่งก็ตามขึ้นมาบนรถเช่นกัน เอาเกี๊ยวหุนตุ้นออกมาจัดวางให้ดี แล้วหยิบถ้วยชามและช้อนซุปออกมาด้วย

“หยูหนิงจะลองชิมเกี๊ยวหุนตุ้นหน่อยไหม? ข้าตักให้เจ้าหนึ่งถ้วย” หมิงโร่ตกใส่ชามเล็กๆ ให้ก่อนหนึ่งชามแล้วส่งให้ซือห้าวเฉิน

“ไม่ต้องๆ” องค์หญิงหนิงผิงโบกมือขึ้น “ข้าเพิ่งทานเสร็จ เห็นองครักษ์ในตำหนักก็มาซื้อเกี๊ยวหุนตุ้น ก็เลยตามมาด้วย พี่สะใภ้เก้ารีบทานเถอะ เย็นแล้วจะไม่อร่อย”

“ได้เลย” หมิงโร่ให้แม่นมต่งรินน้ำชาร้อนหนึ่งถ้วยให้องค์หญิงหนิงผิง แล้วจึงเริ่มทานเกี๊ยวหุนตุ้น

องค์หญิงหนิงผิงแอบสังเกตรถม้าที่โอ่โถงกว้างขวางอยู่อย่างระแวดระวัง นี่ถือว่าเป็นเกี้ยวพระที่นั่งโดยเฉพาะที่เสด็จอา

องค์หญิงหนิงผิงประทานให้เสด็จพี่เก้า ดูไปแล้วก็ดูสูงค่าอย่างไม่อาจเปรียบได้

“ใช่แล้ว เจ้าออกมาคนเดียวงั้นหรือ?” หมิงโร่รู้สึกว่าองค์หญิงหนิงผิงท่านนี้ค่อนข้างจะมีความเป็นส่วนตัวสูง ทุกครั้งที่พบนางก็มักจะมาแบบตามลำพังตลอด

“ข้ามาด้วยกันกับเสด็จแม่ ต่อมาเห็นร้านเกี๊ยวหุนตุ้นก็หิมเป็นอย่างมาก ก็เลยให้เสด็จพี่พาข้ามากินเกี๊ยวหุนตุ้น” ขณะที่องค์หญิงหนิงผิงกล่าวอยู่นั้นจู่ๆ ก็หน้านิ่วคิ้วขมวดขึ้น “ไอหยา เสด็จพี่ยังรอข้าอยู่ข้างร้านเกี๊ยวหุนตุ้นอยู่เลยน่ะ!”

หมิงโร่นวดขมับไปมา ให้ฉุนยี่ไปแจ้งให้หงซื่อจื่อทราบ แล้วก็บอกให้องค์หญิงหนิงผิงเดินทางไปด้วยกันกับพวกเขา

ผ่านไปไม่นานฉุนยี่ก็กลับมา แล้วยังมีซือเทียนหงที่ควบม้าตามมาด้วย

“เทียนหงคารวะเสด็จพี่เก้า พี่สะใภ้เก้า” ซือเทียนหงคารวะอยู่บนม้า

“ตามสบายเถอะ” ซือห้าวเฉินรับคำ

“เสด็จพี่ ท่านมาแล้วเหรอ” องค์หญิงหนิงผิงทักทายกับหงซื่อจื่อผ่านทางหน้าต่างกระจก

“ขอบใจมากที่เจ้ายังจำข้าว่าเป็นพี่เจ้าได้” หงซื่อจื่อรู้สึกขมขื่นในใจ เดิมทีบอกว่าจะมาคารวะพระเชษฐภคินีและเสด็จพี่แล้วก็จะกลับมา นี่พอไปแล้วก็ไม่หันหลังกลับเลย

“เหอะๆ” องค์หญิงหนิงผิงหัวเราะจนขาสั่นไปหมด

รถม้ายิ่งเคลื่อนไปก็ยิ่งใกล้กับสำนักกัศปะ คนรับใช้ที่ติดตามมากับรถม้าแต่ละตำหนักก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อย คิดไม่ถึงว่าจะให้ความรู้สึกครึกครื้นของคนมากมายเต็มไปหมดเช่นนี้ได้

จวนที่มีฐานะค่อนข้างต่ำ รถม้าก็จะหยุดไว้ยังปากทางเข้าวัง ขบวนรถของซือห้าวเฉินสามารถเคลื่อนเข้าไปในวังได้เลย ไม่ต้องเดินมาจากด้านนอก

หลังจากลงจากรถม้า ก็มีนางในและขันทีเข้ามาเพื่อนำทางไปให้ ผู้ทรงเกียรติฝ่ายชายไปเข้าร่วมพิธีเซ่นไหว้ทางแท่นบูชาด้านใต้ด้วยกันกับฝ่าบาท ผู้ทรงเกียรติฝ่ายหญิงไปเข้าร่วมพิธีเซ่นไหว้ทางด้านเหนือด้วยกันกับฮองเฮา

“ไปเถอะ หลังจากเสร็จสิ้นพิธีเซ่นไหว้แล้ว ข้าจะมารับเจ้า” ซือห้าวเฉินช่วยหมิงโร่จัดแจงเสื้อคลุมอยู่ครู่หนึ่ง

“เสด็จพี่เก้าวางใจได้ ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนข้างกายพี่สะใภ้เก้าเอง ยังมีเสด็จแม่ของข้าอยู่ด้วย” องค์หญิงหนิงผิงจับประคองแขนของหมิงโร่ไว้

“อืม” ซือห้าวเฉินพยักหน้า แล้วมองหมิงโร่ที่จากออกไปกับนางใน จึงค่อยพาหงซื่อจื่อไปทางตำหนักด้านใต้

ก่อนพิธีเซ่นไหว้จะเริ่มขึ้น ทุกคนต่างรออยู่ในตำหนัก แม้ว่าจะวางกระถางปล่อยควันอุ่นๆ ไว้ไม่น้อย แต่เนื่องจากตำหนักค่อนข้างกว้างขวางจนเกินไป ประตูหน้าต่างก็ไม่สนิท อุณหภูมิของในและนอกตำหนักก็เลยไม่ได้ต่างกันมาก