บทที่ 460 ไม่อาจพูดออกไปได้

“นิดหน่อย” หมิงโร่เอามือที่เย็นเป็นน้ำแข็งซ่อนเข้าไปในแขนเสื้อของซือห้าวเฉินอย่างเจ้าเล่ห์

ซือห้าวเฉินไม่เพียงแต่ไม่หลบ ยังได้โอกาสห่อคนไว้ในเสื้อคลุมของตนเองอีกด้วย

“รีบปล่อยเถอะ” แม้ว่าเกี้ยวรอบด้านนั้นจะมีผ้าม่านปิดเอาไว้ แต่ก็ยังสามารถเห็นเงาคนได้ “เจ้าทำแบบนี้อีก คนอื่นจะเข้าใจว่าองค์หยุนชินอ๋องเป็นพวกเจ้าชู้......”

“ที่พวกเขาเห็นก็คือพระชายามาซบอยู่ในอกของข้า” ซือห้าวเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“......” หมิงโร่ได้แต่กลอกตามองฟ้าอย่างไม่มีคำพูดใด

“พวกเขาไม่กล้ามามองส่งเดชหรอก” ซือห้าวเฉินโอบไปที่หลังของหมิงโร่ พวกเราไปตำหนักคุนไท่สักเดี๋ยวก่อน รอให้งานเลี้ยงอาหารเจเริ่มแล้วค่อยไป เป็นอย่างไร?”

“ส่งข้าไปที่ตำหนักจิ่นเล่อของท่านน้าเถอะ ข้าไม่ได้ไปเยี่ยมเยียนท่านน้านานแล้ว” หมิงโร่กล่าว

“ได้สิ”

หมิงโร่มาถึงตำหนักจิ่นเล่อ และพบว่ามีเครื่องเรือนเก่าแก่มากมายยิ่งกว่าเมื่อก่อน แม้แต่ขันทีและนางในที่อยู่ในวังก็ดูมีชีวิตชีวามากขึ้นด้วย

จวู๋ยุ่นเห็นพระชายาหยุนชินอ๋องมาก็เข้ามาต้อนรับให้เข้ามาในตำหนักและกล่าวว่า: “พระองค์ ท่าดูสิใครมา”

“ใช่โร่เอ๋อร์หรือไม่?” ในอ้อมกอดของเสียนเฟยอุ้มเด็กน้อยตัวอ้วนเอาไว้ เดินออกมาจากในห้อง

“ท่านน้ารู้ได้อย่างไรว่าเป็นข้าที่มา?” หมิงโร่ถามด้วยรอยยิ้ม

“เป็นเรื่องยากที่เจ้าจะเข้าวังมาสักครั้ง แน่นอนว่าอยากจะมาดูเสี่ยวชีของพวกเรา” เสียนเฟยเอาเสี่ยวชีหันไปทางหมิงโร่ “ให้พี่สาวคนสวยอุ้มได้ไหม?”

เด็กตัวน้อยยื่นมือเล็กๆ ออกไป ในปากมีเพียงฟันเล็กๆ แค่สองซี่เอง ร้องเรียกอ้าๆๆ

“เสี่ยวชีก็ชอบให้คนสวยอุ้มน่ะเหรอ” เสียนเฟยหยิบเอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำลายให้เจ้าเด็กอ้วน

หมิงโร่จับไปที่มือเล็กๆ ของเสี่ยวชี: “พี่เพิ่งจะมาจากข้างนอก บนตัวเย็นไปหมดเลย ไม่กล้าอุ้มเจ้าหรอก”

“อ้าๆ ......” เจ้าเด็กน้อยยังดิ้นรนพยายามยื่นมือเล็กๆ ออกไปอยู่

“ข้าตรวจชีพจรให้ท่านน้าเสียก่อนเถอะ” หมิงโร่หยิบหมอนสำหรับตรวจชีพจรออกมาจากในกระเป๋าแขนเสื้อ

เสียนเฟยส่งมอบเสี่ยวชีให้แม่นม เอามือวางไว้บนหมอนตรวจชีพจร

หมิงโร่ตรวจชีพจรอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง: “ท่านน้าตอนกลางคืนนอนไม่หลับใช่หรือไม่ หลังจากเข้าสู้หน้าหนาวมักจะมือเท้าเย็นใช่ไหม?”

“ก็น่าจะเป็นเช่นนั้นน่ะ ในห้องก็มีกระถางให้ความร้อนวางอยู่หลายอันก็ยังหนาวอยู่ดี” เสียนเฟยกล่าวต่อ “หมอหลวงบอกว่าข้าเลือดไม่พอ หลังจากกินยาบำรุงที่พวกเขาจ่ายให้ก็ดีขึ้นเล็กน้อย แต่ตอนกลางคืนยังกระสับกระส่ายอย่างมากอยู่ นอนหลับไม่ค่อยดี”

“บำรุงร่างกายต้องค่อยเป็นค่อยไป ใช้ยาแรงเกินไปก็ไม่ดี ข้าจะเขียนใบสั่งยาใหม่ ท่านค่อยๆ กินไปสักหนึ่งเดือนดูผลก่อน” หมิงโร่เอนศีรษะมองไปยังจวู๋ยุ่น “ท่านป้าจวู๋ยุ่นหยิบกระดาษกับพู่กันให้ข้าหน่อย”

“บ่าวจะไปเอามาเดี๋ยวนี้แหละเพคะ” จวู๋ยุ่นยกสิ่งล้ำค่าในห้องหนังสือทั้งสี่มาอย่างรวดเร็ว

จวู๋ซินก็ยกซุปหวานและของว่างมา: “พระชายาดื่มซุปหวานอบอุ่นร่างกายเสียก่อน วันนี้ยิ่งหนาววันก่อนๆ ด้วย”

“ขอบใจมากนะ” หมิงโร่เขียนตำรับยาก่อน แล้วก็เขียนตำรับอาหารที่ใช้ยาอีกสองอย่าง “ทานยาต้มไปหนึ่งเดือนเริ่มดีขึ้นแล้วก็เปลี่ยนเป็นทานอาหารที่ใช้ยาอันนี้แทน สามถึงห้าวันทานหนึ่งครั้งก็พอแล้ว”

“ได้ ข้าจะจำไว้” เสียนเฟยก็อุ้มเสี่ยวชีข้ามมือมาอีก “เจ้าก็มาดูเขาหน่อยว่าดูแล้วหน้าตาดีหรือเปล่า”

หมิงโร่จับชีพจรให้เจ้าเด็กน้อย ไม่ได้มีปัญหาอะไร ก็เลยเริ่มระบบการแพทย์เพื่อทำการตรวจสอบวิตามินแต่ละชนิดอีก