บทที่ 461 นอนไม่หลับหลายครั้ง

และในขณะที่ไทเฮาเฉียนกำลังถูกกล่าวขานว่า ‘องค์ไทเฮานับวันก็ยิ่งสาวขึ้น’ ‘องค์ไทเฮามีเคล็ดวิชาในการรักษาความอ่อนเยาว์’ ‘องค์ไทเฮาสง่างามอย่างไร้ที่ติ’ ในที่สุดนางก็ได้เจอคนที่อยากเจอมากที่สุด

“หมิงยู่ รีบมาข้างๆ เสด็จย่าตรงนี้มา” ไทเฮาเฉียนกวักมือมาทางองค์หญิงแปดด้วยรอยยิ้ม

พอองค์หญิงแปดเห็นใบหน้ารูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไปนั้น ได้เพียงแต่รู้สึกว่าแข็งไปทั้งตัว แล้วเดินมาตรงหน้าของไทเฮาเฉียนด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม แล้วย่อคารวะตัวลง: “น้อมคารวะเสด็จย่า น้อมคารวะเสด็จแม่”

“รีบๆ ไม่ต้องมากพิธี มานั่งที่ข้างกายข้ามา” ไทเฮาเฉียนดึงมือขององค์หญิงแปดให้แน่น ให้นางนั่งลงที่ข้างกาย

เฉียนกุ้ยเฟยเหลือบตาลงจึงสามารถทนต่ออารมณ์หุนหันในการกลอกตามองบนได้ โดยปกติมีเพียงตัวนางเองที่สามารถนั่งข้างกายเจ้าป้าได้ ตอนนี้กลับดีจริง เจ้าเด็กบ้านี่ไม่รู้ว่ามีตรงไหนเข้าตาเจ้าป้า คิดไม่ถึงว่ามานั่งอยู่ข้างกายเจ้าป้าได้

ไทเฮาเฉียนกล่าวด้วยเสียงละเมียดละไมต่อว่า: “หมิงยู่หลายวันนี้ไม่ได้เข้าวังมาคุยเป็นเพื่อนเสด็จย่าเลย”

“พระสวามีขายังบาดเจ็บไม่หายอยู่ หมิงยู่วางใจไม่ลงจริงๆ” องค์หญิงแปดก้มหน้าลง ทำท่าทางเป็นสาวน้อยที่บอบบาง เพียงแต่น่าเสียดายที่หัวใหญ่เกินไปหน่อย ดูไปแล้วเหมือนกับตุ๊กตาบาร์บี้คิงคองที่กำลังออดอ้อนอยู่

แม่ยายมองดูสะใภ้ก็ไม่มีเลยสักนิดที่จะเข้าตา แล้วยังบวกกับเฉียนกุ้ยเฟยยังชอบออดอ้อนไทเฮาเฉียนก่อนหน้านี้ด้วย เมื่อพบเจอคนประเภทเดียวกัน สีหน้าก็ย่อมยิ่งดูไม่ได้ใหญ่

ไทเฮาเฉียนก็ไม่มีเวลาจะสนใจว่าเฉียนกุ้ยเฟยคิดอะไรจึงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า: “เด็กดี ครีมที่เจ้ามอบให้เมื่อหลายวันก่อนใช้ดีมาก เสด็จย่าชอบมาก”

องค์หญิงหมิงยู่ผู้นี้ก็ไม่ได้โง่ ได้ยินคำพูดนั้นแล้วก็ย่อมจะต้องส่งอะไรอีกมากมายมาให้นางใช้แน่นอน นางได้มาเพียงสองกระปุกเท่านั้น อดไม่ได้ที่จะต้องสิ้นเปลืองไป หากมีเยอะแล้วละก็จะสามารถทาบนตัวของนางเองได้เสียหน่อยด้วย

เฉียนกุ้ยเฟยได้ยินว่าครีมนั้นเป็นเหยียนหมิงยู่ที่เป็นคนให้ไทเฮา ในใจก็ยิ่งหงุดหงิดโมโหมากกว่าเดิมอีก นางเป็นถึงท่านแม่แท้ๆ ของอ๋องผิง เจ้าเด็กบ้านี่มอบของที่ดีขนาดนี้ให้ไทเฮา แต่กลับไม่มอบให้นาง ไม่เห็นนางอยู่ในสายตาเหรอ?

ระหว่างทางที่องค์หญิงแปดมาสำนักเชียนชิว ก็คิดอยู่แล้วว่าไทเฮาเฉียนจะต้องถามไถ่นางเพื่อเอาครีมแน่ นางขบคิดอยู่นานจึงตัดสินใจกล่าวออกไปว่า: “ครีมหน้าใสนั้นเป็นชายารองอู๋ที่มอบให้หมิงยู่ บอกแต่เพียงว่าเป็นครีมที่ดีมากๆ หายากมาก หมิงยู่คิดถึงแต่เพียงว่าตนเองนั้นไม่มีวาสนาเช่นนั้นหรอก จะคู่ควรใช้ของดีแบบนั้นได้อย่างไรกัน ก็เลยขอยืมเอาบุญที่สั่งสมมานั้นมอบให้เสด็จย่า

ในเมื่อเสด็จย่าชอบ ข้าจะไปบอกกับน้องอู๋เอง ให้นางส่งมาให้เสด็จย่าเยอะหน่อย”

โรงงานหัตถกรรมที่ทำครีมหน้าใสก็ถูกทางการสั่งปิดไปนานแล้วนะ ตัวเองแม้ว่าอยากจะใช้ครีมหน้าใสเพื่อมาเอาใจไทเฮา แถมยังเป็นผู้หญิงฉลาดที่ไม่มีต้นทุนอะไรด้วย อีกอย่างครีมหน้าใสนี้ก็ไม่ใช่ของดีอะไร รีบดึงตัวเองออกมาให้ไวเป็นดีที่สุดจะดีกว่า

ไทเฮาเฉียนผ่านร้อนผ่านหนาวอยู่ในวังหลวงมาก็เกือบครึ่งชีวิตกว่าๆ ถึงจะสามารถมานั่งอยู่บนตำแหน่งไทเฮาได้ ตามที่ความรู้สึกบอกว่าในนี้ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ แต่ครีมเห็นผลได้ทันตาเห็นมากๆ มันช่างยั่วยวนเป็นอย่างมากจริงๆ แม้ว่าจะมีปัญหา ตอนนี้นางก็ไม่ยินดีที่จะไปสืบสาวหาความหรอก

“พูดถึงชายารองอู๋ ไม่ใช่เห็นบอกว่าช่วงก่อนครรภ์ไม่เสถียร ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างแล้วล่ะ?”

องค์หญิงแปดกลอกกลิ้งดวงตาหนึ่งรอยแล้วจึงค่อยๆ เอ่ยขึ้น: “ช่วงนี้ท่านอ๋องขายังบาดเจ็บอยู่ น้องอู๋ก็สามารถดูแลฟื้นฟูได้อย่างสงบ ครรภ์ก็เลยเสถียรขึ้นมาแล้ว......”

แค่ฟังก็รู้ทันทีว่าท้องอยู่แต่ยังไม่ลืมที่จะแบ่งความเอ็นดู ดังนั้นก็เลยทำให้ครรภ์ไม่เสถียร

ไทเฮาเฉียนก็ได้แต่หวังคอยจวนองค์ชายสามจะสามารถคลอดหลานคนโตออกมา รู้สึกไม่พอพระทัยต่อการกระทำของชายารองอู๋ยิ่งนัก จึงสั่งการให้แม่นมฝูนำของบำรุงไปเยี่ยมดูที่จวนอ๋องผิง แล้วมีรับสั่งไปบอกให้ชายารองอู๋ดูแลครรภ์อย่างสงบจิตสงบใจ

แม่นมฝูรับพระบัญชาแล้วมุ่งหน้าไปยังจวนอ๋องผิง องค์หญิงแปดก็ยังคงปรนนิบัติสร้างไมตรีอยู่ข้างกายไทเฮาต่อไป

จงบจนตอนที่งานเลี้ยงวังใกล้จะเริ่ม หมิงโร่จึงเยื้องกรายเข้ามา วันนี้เป็นงานเลี้ยงอาหารเจ ไม่เพียงแต่ไม่มีการร้องเล่นเต้นรำ ยังต้องแบ่งแยกที่นั่งชายหญิงอีกด้วย

หมิงโร่กลัวว่าซือห้าวเฉินจะถูกคนอื่นวางแผนคิดร้าย จึงให้หลิงหลงติดตามเขาไว้

หลิงหลงผู้หยิ่งผยองตัวน้อยเกาะอยู่บนบ่าของซือห้าวเฉิน ยังกระพือปีกไปมาอย่างลำพองใจอีก

เหล่าเถียที่เกาะอยู่บนหัวไหล่ของฉืออู่จู่ๆ ก็ไม่มีความสุข สะบัดตัวออกไปเฉยเลย