บทที่ 484 เจ้าเกลียดชังไหม

ในห้องรับรองมีเพียงความว่างเปล่า มีเพียงสายลมเย็นยามค่ำคืนผ่านเข้ามาในห้อง

เป่ยฉืออ๋องตุนตามออกมาด้วยสัญชาตญาณ เห็นองครักษ์หมดสติอยู่ที่ปากประตูก็ใจหาย： “ไปไหนแล้ว？”

“หนีไปแล้ว” เฟิงมู่เจ๋อมีอาการหน้ามืด ถ้าไม่เพราะกัดฟันทนป่านนี้ก็สลบไปแล้ว

“ตามไปไม่ได้เหรอ？” อ๋องตุนรู้ว่าผู้ที่ใช้ร่างกายเลี้ยงหนอนพิษกู่ล้วนมีวิธีพิเศษบางอย่างที่ตามหาคนได้

เฟิงมู่เจ๋อกัดฟันกรามเอ่ยว่า： “ไม่……ได้……”

หากกู่ชีวีของเขายังอยู่ต้องตามได้แน่ แต่ตอนนี้กู่ชีวีของเขาถูกกลืนกิน ร่างกายบาดเจ็บสาหัส อย่าว่าแต่ไม่สามารถไล่ตามเลย ต่อให้ไล่ตามได้ก็ใช้วิชาตัวเบาไม่ได้！

เฟิงมู่เจ๋อคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ ทั้งที่ก่อนหน้าเขาสัมผัสได้ว่าหนอนพิษกู่ตัวนั้นอ่อนแอกว่ากู่ชีวีของเขามากจึงได้ปล่อยกู่ชีวีออกไป

แล้วทำไมกู่ชีวีถึงถูกกลืนกินไปชั่วพริบตาได้ทั้งที่ยังไม่ได้ต่อสู้ขัดขืนเลย？

เป่ยฉืออ๋องตุนไม่ใช่พวกนั่งรอความตาย กระโดดออกนอกหน้าต่าง ไล่ตามไปตามเบาะแสที่เขาคิด

เฟิงมู่เจ๋อพยุงตัวเกาะตามกำแพงออกจากห้องรับรอง เห็นองครักษ์หมดสติอยู่ปากประตูก็โมโหจนกระอักเลือดอีก สุดท้ายประคองตัวไม่ไหว จึงค่อย ๆ ทรุดตัวตามกำแพงนั่งลง……

หลิงหลงที่เดิมรอโอกาสลงมือก็สาดผงเกล็ดสลบไสลเข้มข้นใส่เฟิงมู่เจ๋อ หมิงโร่จึงดึงซือห้าวเฉินออกจากห้วงกาลเวลาได้

คนทั้งสองก็กลับไปที่ห้องรับรองก่อนหน้านี้ เฟิงมู่หลิงก็ไม่ได้ถามอะไรมากมาย หลังจากแบกภารกิจรับผิดชอบ ‘กู่ทิพย์’ เกิดอะไรขึ้นข้างนอกก็รับรู้ได้หมด

ซือห้าวเฉินนำเรื่องที่ได้ยินนอกห้องรับรองเมื่อสักครู่ทั้งหมดบอกกับเฟิงมู่หลิงแล้วก็วิเคราะห์ว่า： “ตอนนี้พวกเขารู้ว่าแผนการนี้รั่วไหลแล้ว ในช่วงนี้จึงไม่น่าจะเคลื่อนไหวอะไร”

“เฟิงมู่เจ๋อต้องลงมือกับฮ่องเต้เป่ยฉือแน่ สมัยก่อนตอนที่เป่ยฉือรบกับตงเหิง เขาถ่ายเทเสบียงจำนวนมากไปให้เป่ยฉือ แต่เป่ยฉือกลับไม่ให้เขายืมทหารตามสัญญา” เฟิงมู่หลิงเอ่ย

หมิงโร่่ก็ไม่รู้ว่าเฟิงมู่เจ๋อมีเรื่องเช่นนี้กับฮ่องเต้เป่ยฉือ มิน่าเป่ยฉืออ๋องตุนจึงร่วมมือกับเฟิงมู่เจ๋อ

“อ๊ะ……” ข้างนอกมีเสียงตกใจแว่วเข้ามา

ที่แท้เด็กในร้านพาลูกค้าเข้าไปในห้องรับรองแล้วเห็นเฟิงมู่เจ๋อกับองครักษ์ล้มตัวอยู่ที่ทางเดิน

พอฟังแล้วไม่มีความเคลื่อนไหวเลยจึงอดสงสัยไม่ได้

เฟิงมู่หลิงไม่มีบ่าวรับใช้อยู่ข้างกายจึงต้องออกหน้าเอง

เขาให้เด็กในร้านเอาตัวเฟิงมู่เจ๋อเข้าไปในห้องรับรอง วางตัวลงบนเตียงตั่งที่ให้สำหรับลูกค้าพักผ่อนจากนั้นก็ไปเชิญท่านหมอมา

‘ยา’ ที่หลิงหลงวางเฟิงมู่เจ๋อไม่แรงนัก ท่านหมอเพิ่งจะมาถึงเขาก็สะลึมสะลือตื่นขึ้นมา

ท่านหมอตรวจรักษาอยู่สักพักได้แต่บอกว่าพลังจิตแหล่งลมปราณบาดเจ็บสาหัส จึงจ่ายยาบำรุงแหล่งลมปราณพลังจิต ส่วนสององครักษ์นั้นหมดสติขั้นลึก ท่านหมอใช้ยาแล้วก็ฝังเข็มจึงจะฟื้นขึ้นมา

เฟิงมู่เจ๋อหรี่ตามองดูเฟิงมู่หลิง อายุเขาพอ ๆ กับเฟิงมู่หลิง เรียนหนังสือที่เดียวกันมาตั้งแต่เด็ก คุ้นเคยกับกู่ชีวีของเฟิงมู่หลิงอย่างดี เฟิงมู่หลิงแน่ใจได้ว่า หนอนพิษกู่ที่รู้สึกได้เมื่อสักครู่ไม่ใช่ของเฟิงมู่หลิง

“ทำไมองค์รัชทายาทอยู่ที่หอเทียนซิง？” เฟิงมู่เจ๋อหยั่งเชิงถาม

“วันนี้มีงานเลี้ยงส่งหยุนชินอ๋องที่นี่” น้ำเสียงของเฟิงมู่หลิงแฝงด้วยความเย็นชา “ในเมื่อเสด็จพี่รองไม่เป็นอะไรไร ข้าก็ขอกลับล่ะนะ”

เฟิงมู่เจ๋อไม่เอ่ยอะไร แอบส่งสายตาให้องครักษ์

เฟิงมู่หลิงส่งหยุนชินอ๋องสองสามีภรรยาที่ประตู มองดูรถม้าของพวกเขาจากไปแล้วตัวเองจึงค่อยขึ้นรถพระที่นั่งกลับตำหนัก

ไม่นานองครักษ์ก็สืบเรื่องราวเมื่อสักครู่จนรู้ชัดกลับมารายงาน： “กราบทูลฝ่าบาท วันนี้รัชทายาทแค่จัดเลี้ยงหยุนชินอ๋องสองสามีภรรยาเท่านั้นจริง ๆ อีกทั้ง เขากับหยุนชินอ๋องไม่ได้พาผู้ติดตามมาด้วย