บทที่ 486 ขอแค่ที่ซุกหัว

อย่าว่าแต่ฮูหยินสามเลย แม้แต่นายท่านสามก็มีสีหน้าตกใจ ตระกูลซูมีคุณธรรม ผู้ชายในตระกูลไม่แต่งเมียรอง แล้วจะแต่งกับคนที่ไม่รู้จักมักจี่แถมยังตั้งครรภ์ได้อย่างไร

พ่อบ้านยืนอยู่ข้าง ๆ รอคำสั่ง

หมิงโร่่จับต้นชนปลายไม่ถูกมองไปยังพ่อบ้าน： “นางบอกมั๊ยว่าตั้งครรภ์กับแม่ทัพท่านไหน？”

“คือ……” เมื่อสักครู่พ่อบ้านตะลึงกับข่าวนี้ พอตอนนี้มาคิดดูก็ใช่ ผู้ชายในจวนทั้งหมดอยู่ในค่ายทหารกัน ไม่ว่าเรียกคนไหน คนภายนอกต่างก็เรียกว่าแม่ทัพซู……

“เราไปดูสถานการณ์กันก่อนเถอะ” หมิงโร่่คิดว่าถ้ามีระบบการแพทย์อยู่กับตัว ขอแค่ตั้งครรภ์ 6 สัปดาห์ขึ้นไปตรวจเลือดก็พิสูจน์ DNA ได้แล้ว จะได้ไม่ถูกแบล็กเมล์

ฮูหยินซูสามก็ทำอะไรไม่ถูก เห็นหมิงโร่่แน่นิ่งเช่นนี้เหมือนหาต้นตอเจอจึงพยักหน้าเอ่ยว่า： “ได้”

คนทั้งกลุ่มเดินไปยังโถงรับรอง ระหว่างทางเจอกับซูโหยวเจ้าพี่สี่ที่เปลี่ยนชุดเดินมา： “ท่านพ่อท่านแม่ ผู้น้อง นี่พวกท่านจะไปไหนกัน？”

“ไปจัดการเรื่องบางอย่าง” ความคิดของฮูหยินซูสามช่างเรียบง่าย ไม่คิดว่าหญิงสาวจะปรักปรำทำลายเกียรติคนอื่นได้ หากเป็นเช่นนี้เด็กผู้ชายในตระกูลที่มีอยู่ไม่กี่คนก็น่าสงสัยสิ แล้วก็จ้องไปที่ซูโหยวแวบหนึ่ง “เจ้าก็ตามมาด้วย！”

“อ้อ” ซูโหยวประหลาดใจที่ถูกจ้อง ได้แต่เดินตามคนเหล่านี้ไป

ทุกคนนั่งลงที่หน้าห้องโถง พ่อบ้านซูนำหญิงสาวนางหนึ่งเข้ามา

เห็นหญิงสาวสวมชุดกระโปรงผ้าแพรสีลูกท้อ ทำผมทรงมวยแบ่งเกล้า บนมวยปักปิ่นสีทองด้ามหนึ่ง แล้วยังสวมต่างหูหยกสีแดงอีกด้วย ดูการแต่งตัวแล้วเหมือนสาวใช้ถือดีจากตระกูลมั่งคั่งใหญ่โตไม่ก็เป็นคุณหนูแห่งตระกูลมั่งคั่งเล็ก ๆ

ทว่า หลังจากหมิงโร่่เห็นรูปร่างหน้าตาคนผู้นี้แล้วกลับเขม่นปาก——นี่มันคนคุ้นเคยกันนี่นา！

ยังไงก็เป็นหญิงสาว，ฮูหยินสามซูจึงเอ่ยปาก： “เจ้าเป็นลูกสาวบ้านไหน แล้วตั้งครรภ์……กับใครกันแน่……”

“ข้าน้อยเป็นนางรำจวนเจ้าเมืองจ้าว เมื่อสองเดือนก่อน แม่ทัพใหญ่ซูมากินเลี้ยงที่จวน พอเมาสุราก็จะเอาตัวข้าน้อย……ข้าน้อยรู้ว่าฐานะตัวเองต่ำต้อยไม่กล้าอาจเอื้อม……แต่สองสามวันมานี้ร่างกายไม่ปกติท่านหมอตรวจพบว่าตั้งครรภ์……” เด็กสาวผู้นั้นก้มหน้าลงน้ำเสียงเหมือนถูกรังแก “ข้าน้อยคิดว่า ยังไงนี่ก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของแม่ทัพใหญ่ จึงควรเรียนให้แม่ทัพใหญ่ทราบดีกว่า

หากแม่ทัพใหญ่ต้องการเด็กคนนี้ ข้าน้อยยินดีเข้าเป็นบ่าวเป็นทาสในจวน หากแม่ทัพใหญ่ไม่ต้องเด็กคนนี้ โปรดประทานยาขับเลือดให้ข้าน้อย และข้าน้อยจะไม่แค้นเคืองเลย……”

หมิงโร่่อยากปรบมือให้นักเรียนฝีมือดีของสถาบันการแสดงแห่งนี้จริง ๆ ยัยดอกบัวขาวในรสชาเขียว (ทำตัวบริสุทธิ์ผุดผ่องแต่ร้ายกาจนัก)

ฮูหยินซูสามไม่รู้จะทำอย่างไรเลยจริง ๆ เรื่องในบ้านท่านลุงใหญ่จะไปเจ้ากี้เจ้าการไม่ได้ ได้แต่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางนายท่านซูสาม

นายท่านซูสามรู้ว่าพี่ใหญ่เป็นคนยังไง หากเอ่ยว่าหญิงสาวผู้นี้มีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับพี่ใหญ่เขาไม่เชื่อเด็ดขาด แต่พอหญิงสาวบอกว่าหลังจากเมาสุราก็พูดยากแล้ว……

นายท่านซูสามส่ายหน้าไปทางฮูหยิน แสดงให้รู้ว่าตัวเองก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

หมิงโร่่เคาะที่วางแขนเก้าอี้： “แม่นางท่านนี้มีนามว่าอะไรหรือ？”

“ข้าน้อยมีนามว่าจินฉานเอ๋อร์” หญิงสาวผู้นั้นก้มหน้าลง ทำตาละห้อย

“อ้อ~” คุณหนูจินท่านนี้ก็ไม่ได้ทำให้วงศ์ตระกูลเสื่อมเสีย “พ่อบ้านซู ในเมื่อแม่นางฉานเอ๋อร์แสดงความประสงค์ชัดเจนเช่นนี้ เช่นนั้นก็ต้มยาขับเลือดหนึ่งชามมาให้นางเสีย”