บทที่ 494 ไม่รู้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรู

หมิงโร่ถามเสียงเบา : “ยังมีชีวิตอยู่ไหม ?”

“ขณะนี้ยังมีชีวิตอยู่” จวินเช่อพูดเสริมอีกประโยค “ทว่า ดูท่าแล้วจะอยู่ได้อีกไม่นาน”

หมิงโร่ตรงไปตรวจชีพจร และดูเล็บมือของเขา : “ร่างกายเขาช้ำใน ที่สำคัญคือถูกพิษ”

“มีไอพิษอยู่บนแนวสันเขาของหุบเขาหมอเซียนนั้น เขาคงจะดันทุรังถลันขึ้นมา” จวินเช่อค้นตัวคนคนนั้นอย่างลวก ๆ เจอป้ายบัญชาการที่ดำสนิท มองลวดลายโบราณของป้ายบัญชาการ จวินเช่อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“เช่นนั้นทำอย่างไรดี” ในฐานะหมอ เห็นคนที่บาดเจ็บได้รับพิษ จิตใต้สำนึกของหมิงโร่คิดอยากที่จะรักษา ทว่า ที่นี่และชีวิตชาติที่แล้วกับยุคที่ไม่มีสงครามไม่เหมือนกัน

“พาเขากลับไป” จวินเช่อตัดสินใจในทันที

“เช่นนั้นป้อนยาชิงหลิงก่อนไหม ถึงแม้จะกำจัดพิษไม่ได้ อย่างน้อยก็จะไม่ทรุดลง” หมิงโร่หยิบยาลูกกลอนออกมาจาก ‘แขนเสื้อ’ เม็ดหนึ่ง

จวินเช่อมุมปากกระตุก ศิษย์น้องส่งยาวิเศษของเป่ยฉือออกไป ราวกับส่งลูกกวาดเช่นนั้น แต่ก็รับยาชิงหลิง ใส่เข้าปากคนนั้น

แฟนหนุ่มต้องแบกตนเอง ศิษย์พี่ต้องแบกตะกร้าไม้ไผ่ คนคนนี้ค่อนข้างเป็นส่วนเกิน หมิงโร่ตะโกนขึ้น : “ชูซาน”

“นายหญิง” ชูซานมาจากหนังสือที่อยู่ไม่ไกล

หมิงโร่ครุ่นคิดแล้วจึงถาม : “ศิษย์พี่ เจ้าอยากแบกตะกร้าไม้ไผ่หรือคน”

“ตะกร้าไม้ไผ่” หากมิใช่ตะกร้าแบกหลังเล็กเกินไป เขาคงจะคิดเอาคนยัดใส่ในตะกร้าแล้ว

หมิงโร่พูดกับชูซาน : “แบกคนนี้ เดินไปด้วยกัน”

“ขอรับ นายหญิง” ชูซานเป็นเครื่องมือมนุษย์ที่ไร้ความรู้สึกอย่างสมบูรณ์ และไม่สนใจว่าคนนั้นจะสบายหรือไม่ แบกไว้บนบ่าแล้วก็เดินเลย

มาถึงตีนเขา จวินเช่อมอบงานให้ลูกศิษย์ที่มีหน้าที่ลาดตระเวน ไปตรวจบนภูเขา

ลูกศิษย์ในสำนักรับคำสั่งขึ้นไปยังภูเขาเพื่อตรวจตรา พวกเขากลับมายังยอดเขาหลิงหยุน

นายท่านเลือกของขวัญที่จะให้หมิงโร่เรียบร้อยแล้ว รอเพียงแค่ลูกศิษย์ที่ไปเที่ยวเล่นกลับมา เห็นไหล่ขององครักษ์ลับแบกคนก้อนหนึ่ง นายท่านก็ตกตะลึงกับท้องของคนนั้น

“คนนี้มาจากที่ใด ?” นายท่านสังเกตคนที่สลบไสลไม่ได้สติอย่างสงสัย

“เก็บได้ตอนเก็บเห็ด” หมิงโร่ตอบไปตามความจริง

“งั้นหรือ” นายท่านหลีกเลี่ยงประเด็นสำคัญ กลับใช้สายตาสอบถามจวินเช่อ เหตุใดต้องพาคนกลับมายังยอดเขาหลิงหยุน

คนที่บุกมาสำนักใน ทิ้งให้โถงบัญญัติจัดการก็เท่านั้น

จวินเช่อมิได้ตอบคำถาม เพียงแค่นำป้ายบัญชาการที่ค้นเจอให้อาจารย์

นายท่านนำป้ายบัญชาการโยนให้ท่านเหว่ยที่ในสุดก็สามารถพักได้ชั่วขณะ หลังจากตกแต่งปรับปรุงเสร็จ

ตนเองเดินไปข้างหน้าจับชีพจรคนคนนั้น : “ช้ำในเล็กน้อย หลงในป่าและได้รับไอพิษสองชนิดจากหุบเขาหมอเซียน...อือ...โร่เอ๋อร์คงจะให้เขากินยาชิงหลิง หากต้องการถอนพิษให้หมดยังต้องกินยาถอนพิษ”

ป้ายบัญชาการที่ท่านเหว่ยกุมอยู่ในมือตกใจกลัว จากนั้นพูดกับชูซาน : “ตามข้ามา”

ชูซานเดินตามท่านเหว่ยไปที่เรือน หมิงโร่มองดูศิษย์พี่และมองดูอาจารย์ พวกเขาและท่านเหว่ย ราวกับว่าจำป้ายบัญชาการนั้นได้

จวินเช่อเอ่ยปากอธิบาย : “คนคนนั้นคงจะเป็นคนในตระกูลเดียวกันกับท่านเหว่ย ทว่า ในตอนนี้ยังมิสามารถระบุได้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรู”

“อ้อ” หมิงโร่ตกตะลึงในใจ เช่นนี้ ท่านเหว่ยเองก็เป็นอีกคนหนึ่งที่มีเรื่องราว “ถ้าหากต้องการยาถอนพิษ ข้าสามารถช่วยจัดได้”