บทที่ 496 เวลาเดินไม่เท่ากัน

สัมผัสของหมิงโร่ที่มีต่อห้วงกาลเวลาราวกับว่าเฉียบแหลมมากขึ้น น้ำแร่เยือกที่ไหลริน เสียงพัดต้นกล้าสมุนไพรที่เจริญงอกงาม แม้กระทั่งสายลมอ่อน ๆ ที่ผัดผ่าน ต่างก็สัมพันธ์กับลมหายใจการเต้นของหัวใจขึ้นมา

นัยน์ตาของหมิงโร่ปิดลงเล็กน้อย ใช้ความคิดควบคิดการหว่านเมล็ดเครื่องปรุงยาจีน

เห็นพื้นดินที่ถูกควบคุมฝั่งนั้น ดินพลิกขึ้นมาเอง เมล็ดพันธุ์และก้านอ่อนของยาตกลงไปเอง จากนั้นถูกดินกลบคลุมไว้ ราวกับมีมือล่องหน ทำงานอยู่ในนายา

ก่อนหน้าที่จะทำเช่นนี้ หมิงโร่รู่ว่าตนเองจะทำสำเร็จ ทว่า เห็นด้วยตาตัวเอง ยังรู้สึกตกตะลึง

หมิงโร่ดีใจมาก วันหลังไม่ว่าจะปลูกเครื่องปรุงยาจีนหรือธัญญาหาร ก็ไม่ต้อง ‘ใช้แรงงานปรับแก้’ แล้ว นี่มันน่าประทับใจมาก !

ซือห้าวเฉินเห็นเพียงความตกตะลึงในแววตาของหมิงโร่ ค่อย ๆ แทนที่ด้วยความดีใจ จึงค่อยวางใจ เขากลัวว่าจะเป็นเหมือนเมื่อก่อนตอนที่เก็บไข่มุกน้ำแข็งเข้าไปในห้วงกาลเวลา ทันใดนั้นนังหนูก็สลบไป

หมิงโร่รู้สึกว่ามือของตนโดนซือห้าวเฉินกุมไว้แน่น จึงยิ้มให้เขา แสดงว่าตนไม่เป็นอะไร ซือห้าวเฉินบีบคลึงนิ้วของหมิงโร่ เป็นการตอบรับ

ไม่มีรายการทีวีชุนหว่าน โต้รุ่งคืนส่งท้ายปีเก่าก็เหียบเหงาดุจหิมะ หมิงโร่เอียงหน้ามองไปยังท่านเหว่ย เห็นเพียงเขาที่กำลังมองแผนที่หนังแกะขนาดสองฟุต

หมิงโร่อยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย : “ท่านเหว่ย เจ้าจะเดินทางไกลหรือ ?”

“นี่เป็นสถานที่ที่หลานข้าคนนั้นไปหายา ข้าดูว่ายังมีที่ใดที่อาจจะมีหญ้าวิญญาณน้ำ และเขายังไม่ได้ไป”

ดูจากแผนที่ หลานชายไปที่หนานหรงและซีคังแล้ว ถ้าหากจะหา ควรจะไปที่ตงเหิง

ตามที่ตำรายาบันทึกไว้ หญ้าวิญญาณน้ำเติบโตในน่านน้ำที่อบอุ่นและไม่มีแสงแดด เพราะฉะนั้น เจียงหนานของตงเหิงอาจจะมี

หมิงโร่ดูแผนที่ และก็คิดถึงต้นเล็ก ๆ ของสมุนไพรที่คล้ายกับแมงกะพรุน นี่เป็นการงมเข็มในมหาสมุทรจริง ๆ เลย

หมิงโร่ตรวจดูหญ้าวิญญาณน้ำที่ปลูกในบ่อน้ำของห้วงกาลเวลา ที่โตเป็นรูปเป็นร่างมีแค่สามถึงห้าต้น ต้นกล้าเล็กจำนวนไม่น้อย คลึงขมับอย่างช่วยไม่ได้ หลิงหลงจริง ๆ แล้วเป็นเครื่องเก็บเกี่ยวเครื่องยาจีนอันล้ำค่า

“หญ้าวิญญาณน้ำทางข้ามีสองสามต้น ไม่ทราบว่าท่านต้องการกี่ต้น ?” หมิงโร่ตัดสินใจให้หลิงหลงเหลือไว้สักหน่อย อย่างไรก็เป็นลูกที่ตนเองเลี้ยงมาด้วยเงินทอง

ท่านเหว่ยได้ยินว่าหมิงโร่มีหญ้าวิญญาณน้ำ แปลกใจเป็นอย่างมาก ทั้งได้ยินนางถามว่าต้องการกี่ต้น ในใจอุทานด้วยความซึ้งใจ—แม่นางหมิงโร่เป็นศิษย์ที่นายท่านถ่ายทอดวิชาความรู้ด้วยตนเองเป็นแน่ เปิดเผยความมั่งคั่งอย่างไม่ตั้งใจ เป็นที่น่าอิจฉาของคนเสียจริง

“ต้นเดียวก็พอแล้ว” เครื่องปรุงยาเช่นหญ้าวิญญาณน้ำต้นเดียวนำมาทำเป็นยา เดิมทีไม่ต้องการมากมาย

“ข้าจะไปเอาให้เจ้า” หมิงโร่อยากแสดงทักษะใหม่ของตนเองให้ซือห้าวเฉินดู จูงเขากลับเรือนซีถง

ซือห้าวเฉินแปลกใจเล็กน้อย เขาคิดว่านังหนูจะหยิบสมุนไพรออกมาจาก ‘แขนเสื้อ’ โดยตรง เอาให้ท่านเหว่ย ไม่คิดว่านางจะกลับไป ‘เอา’

หมิงโร่พาซือห้าวเฉินเข้ามายังห้องนอน ใส่กลอนประตู ทั้งสองก็เข้าไปยังห้วงกาลเวลา

มาถึงที่โล่งแห่งหนึ่ง หมิงโร่ยิ้มหวานให้ซือห้าวเฉิน ถูฝ่ามือเล็ก ๆ ไปมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ : “ดูให้ดีล่ะ”

หมิงโร่คิดที่จะขยับ ดินก็พลิกขึ้นมาเอง เมล็ดพันธุ์ตกลง พื้นดินกลับเป็นดังเดิม...ปลูกเสร็จไปหนึ่งที่ เพียงแค่ชั่วประเดี๋ยวเดียว

ไม่ว่าซือห้าวเฉินจะมีประสบการณ์ความรู้ที่กว้างขวางเพียงใด ก็ทำได้เพียงตกใจกับการดำเนินการของเหตุการณ์ที่ขัดกับธรรมชาติ

หมิงโร่จิ้ม ๆ ไหล่ของซือห้าวเฉิน : “เก่งมากเลยใช่ไหม ?”

“อืม” ซือห้าวเฉินกุมมือของหมิงโร่แน่น มีเพียงเช่นนี้จึงจะรู้สึกสงบขึ้นมาเล็กน้อย

หมิงโร่ใช้ขวดเคลือบเงามันเก็บหญ้าวิญญาณน้ำต้นหนึ่ง และเติมน้ำบาดาลของห้วงกาลเวลาเข้าไปในขวดเคลือบเงามัน เช่นนี้จะ ‘รักษาความสดใหม่’ ไว้ได้เป็นเวลานานอย่างง่ายดาย

หมิงโร่ตรวจสอบสวนผัก แตงโมที่เก็บจาก ‘นาทดทอง’ ขององค์หยุนชินอ๋อง วางแผนว่าอีกครู่จะแบ่งบันกับทุกคน

“โอ้ก ๆ... โอ้ก ๆ...” เจ้าแดงก้าวย่างเดินอย่างไม่เห็นแก่หน้าใครทั้งสิ้น สำรวจในสวนผักอย่างเย็นชา