บทที่ 498 รสชาติที่คุ้นเคย

นายท่านมองอย่างละเอียด เหมือนกับกระดานที่นกส่งสารผัดปลิวไป อดไม่ได้ที่ปากจะกระตุก

เจ้าหนุ่มนี่สมองเจริญเติบโตอย่างไรกัน วางแผนจัดวางฝ่ายตนเองก็เท่านั้น เหตุใดยังสามารถจดจำของคนอื่นได้ชัดเจนเช่นนี้ !

เห็นอาจารย์โดนแฟนหนุ่มไล่ต้อนจนลงไม่ได้ ในฐานะลูกศิษย์ที่ดี หมิงโร่รีบสร้างบันไดให้อาจารย์ทันที

“อาจารย์ พวกเราจะออกเดินทางแล้ว จะต้องกลับไปเก็บสัมภาระ และยังมีเรื่องที่ต้องจัดการ เย็นอีกสักหน่อยค่อยให้คุณพี่เล่นหมากรุกเป็นเพื่อนท่านละกัน”

“ได้ พวกเจ้าไปทำเรื่องที่ควรก่อน” นายท่านพยักหน้ายินยอมอย่างเข้าใจความหมายของ ‘ลูกศิษย์’ เป็นอย่างดี

หมิงโร่ลากซือห้าวเฉินไปยังเรือนซีถง ไม่ลืมที่จะตำหนิติเตียน : “เคารพผู้อาวุโสเคารพและเมตตาเด็กเข้าจไหม วันหลังให้อาจารย์เขาหน่อยเถอะ”

“ได้” ซือห้าวเฉินเองก็ไม่เข้าใจน้ำใจคน เพียงแค่อยากจะตัดขาดความคิดของผู้เฒ่าแปลกที่จะเล่นหมากรุกกับเขา

ถึงแม้นายท่านอายุจะไม่น้อย ความสามารถในการฟังกลับทำให้คนตกใจ ได้ยินศิษย์เล็กสอนศิษย์เขยจึงอารมณ์ดีมาก

ที่จริงแล้วศิษย์เล็กเข้าข้างตนเอง !

ในเรือนซีถง อะยวนเก็บสัมภาระให้นายหญิง ในใจก็นึกเป็นห่วงมาก : “นายหญิง ไม่สามารถพาข้าน้อยไปได้จริงหรือ ? ไม่มีข้าน้อยอยู่ข้างกาย ใครจะมวยผมให้ท่านกัน ?”

พวกเขาไปจงโจว ต้องแต่งตัวเป็นองครักษ์และหญิงรับใช้ของท่านเหว่ย ไม่ว่าจะพูดอย่างไร นางจะต้องเรียนการมวยทรงผมแบบหญิงรับใช้

หมิงโร่นั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปล่อยผม : “อะยวน มวยผมของเจ้านี่ม้วนอย่างไร รีบมาสอนข้าเร็ว”

“ มวยผมห้อยลงมาของข้าน้อย ม้วนได้ดีมาก” อะยวนม้วนทรงผมที่เหมือนตนเองให้นายหญิงอย่างรวดเร็ว

“อ้อ แบบนี้เอง” หมิงโร่ดูแล้วไม่ยาก แต่ก็แค่เรียนด้วยตา ม้วนผมให้ตนเองจริง น่าเวทนาจนทนมองไม่ได้...

อะยวนปล่อยผมของตนเอง ให้นายหญิงดูว่าม้วนผมให้ตนเองเช่นไร

หมิงโร่ก็ไม่รู้ว่า ผมที่เชื่อฟังในมือของอะยวน มาอยู่ในมือของตนก็ไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว หรือตนเองจะชำนาญการม้วนทรงผมผู้ชายได้ดีกว่าจริง ๆ ...

หมิงโร่เอียงหัวมองไปยังซือห้าวเฉิน : “มิฉะนั้น ข้าแต่งเป็นข้ารับใช้ท่านเหว่ยไหม ?”

“ไม่ได้” ซือห้าวเฉินวิเคราะห์ให้หมิงโร่ “ป้ายผ่านทางที่ท่านเหว่ยลงทะเบียนให้เจ้าเป็นผู้หญิง ยิ่งกว่านั้น เขียนเป็นชายไม่สะดวกอยู่หลายอย่าง ในกรณีที่ระหว่างทางมีการตรวจค้นตัว จะทำเช่นไร ?”

“ก็ได้” หมิงโร่ไหล่ตกน่งสงสารเป็นอย่างยิ่ง

“ข้าเรียนรู้แล้ว ต่อไปม้วนให้เจ้าได้” ฝีมือที่ซือห้าวเฉินม้วนมวยผมผู้หญิงให้นังหนู ยังเป็นแผนในใจ

“อ้อ คุณพี่ของข้าเก่งที่สุด” ทันใดนั้นหมิงโร่รู้สึกว่าตนเองหนีภัยพิบัติได้แล้ว

จากนั้น จัดหาที่พักให้อะยวน วันหลังให้นางอยู่ด้วยกันกับพวกฉืออู่ รอนางกลับมาจากเมืองชายแดน

พริบตาเดียวก็ถึงวันที่ 3 เดือนอ้าย หมิงโร่ตื่นแต่เช้าตรู่ นั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างฉงนงงงวย ให้อะยวนช่วยนางม้วนผม

ซือห้าวเฉินเดินเข้ามาจากด้านนอก ในมือถือถาดรอง

หมิงโร่ได้กลิ่นหอม หันหน้ากลับไปดู : “อะไรน่ะ ? หอมมาก”

อะยวนจับหัวของหมิงโร่ให้ตรง : “ท่านรอสักครู่ ประเดี๋ยวก็เสร็จ”

“บะหมี่น้ำ” ซือห้าวเฉินนำถ้วยบะหมี่สองถ้วยวางบนโต๊ะ ตนเองนั่งลงรอหมิงโร่

ดูหมิงโร่ม้วนผมเสร็จเรียบร้อย กวักมือเรียกนาง : “มาทานอาหารเช้า”

“ดี” หมิงโร่นั่งลง ยังรู้สึกประหลาดเล็กน้อย เหตุใดวันนี้ซือห้าวเฉินยกอาหารเช้าเข้ามา

หยิบตะเกียบทานได้หนึ่งคำ ก็ตกใจมองซือห้าวเฉิน : “บะหมี่เจ้าทำเอง”

“อืม” ซือห้าวเฉินพยักหน้าอย่างตั้งใจ “อร่อยไหม ?”

รสชาติของบะหมี่ชามนี้คุ้นเคยมาก เป็นซุปที่เคี้ยวนานหลายชั่วโมง ข้างในยังเติมหน่อไม้เส้น ผัดกาดขาว ก้นถ้วยซ่อนหอยเป๋าฮือไว้ชิ้นหนึ่ง

คนในบ้านฉลองวันเกิด แต่เช้าคุณย่าจะทำสิ่งนี้

ปีก่อนฉลองวันเกิดซือห้าวเฉิน นางทำให้ซือห้าวเฉินกิน

ต่อมา ซือห้าวเฉินเขาก็ตั้งในเรียนทำ บอกว่ารอถึงวันเกิดนาง จะทำให้นางกิน

ในตอนที่สอนซือห้าวเฉิน หมิงโร่ก็ไม่ได้คิดเป็นจริงเป็นจัง คิดไม่ถึงว่า เขาเรียนจนทำได้แล้ว ไม่ต้องพูดถึงกลับคืนส่สภาพเดิมสิบในสิบ ขั้นต่ำก็คล้ายอยู่เจ็ดแปดส่วน

และยัง ถึงแม้แฟนหนุ่มที่รักจะมีฝีมือการใช้มีดทำอาหารดี กลับไม่ชำนาญการปรุงรส สามารถทำได้เช่นนี้ ก็แปลกประหลาดใจมากแล้ว

หมิงโร่กินบะหมี่ทั้งถ้วยหมดเงียบ ๆ และเก็บเป็นระเบียบแล้วเพราะจู่ ๆ ก็ได้ชิมรสชาติที่คุ้นเคย กลายเป็นความรู้สึกที่ค่อนข้างซับซ้อน

เวลาที่มองซือห้าวเฉิน ก็ยิ้มจนหน้าตาโก่งโค้ง : “บะหมี่อร่อยมาก ข้าชอบมาก ขอบคุณคุณพี่”

“เจ้าชอบก็ดีแล้ว” ซือห้าวเฉินลูบแก้มของหมิงโร่เบา ๆ หยิบกล่องผ้าไหมยากออกจากแขนเสื้อ “สุขสันต์วันเกิน ！”

“ข้าจะเปิดดูแล้วนะ” หมิงโร่รับกล่องผ้าไหมมาถือในมือ

“อืม” นัยน์ตาของซือห้าวเฉินสั่นไหวเล็กน้อย

หมิงโร่สังเกตความผิดปกติของซือห้าวเฉินอย่างว่องไว ดวงตากลอกกลิ้งอย่างรวดเร็ว

ในกล่องผ้าไหมเป็นปิ่นปักผมทองลายเมฆสมปรารถนา รูปแบบง่าย ๆ ลายเส้นแข็งกระด้างหยาบอย่างชัดเจน

หมิงโร่ลูบเก็บรายละเอียดปิ่นปักผมทอง เพราะรูปแบบง่าย ๆ หมิงโร่จึงแน่ใจ นี่เป็นสิ่งที่ซือห้าวเฉินทำเองกับมือ

“ชอบไหม ?” ซือห้าวเฉินถามอย่างไม่แน่ใจ

“อืม ๆ “หมิงโร่พยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่งปิ่งปักผมทองให้ซือห้าวเฉิน “เจ้าช่วยข้าใส่ที”

“ได้” ซือห้าวเฉินเอาปิ่นปักผมทองที่ขัดเงาด้วยตนเอง เสียบไว้ในผมของภรรยา ดีอกดีใจเป็นอย่างยิ่ง

สองคนเก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้ว จะต้องออกเดินทาง

ก่อนอื่นไปตำหนักหลักอำลาอาจารย์ นายท่านกำชับหมิงโร่อยู่สองสามประโยค จากนั้นหยิบป้ายคาดเอวสี่ชิ้นที่เป็นของตระกูล ฉีเตียว เฮ่อเหลียน เป่ยกง ชุนยวี่

คุณสมบัติต่างดีเยี่ยม มองปราดเดียวเฉพาะผู่ที่มีฐานะเท่านั้นจึงจะมีได้

“สิ่งของเหล่านี้ถูกนำกลับมาจากการทัศนาจรจงโจวเมื่อสิบกว่าปีก่อน เจ้าพกไว้เถอะ อาจจะมีประโยชน์”

“ขอบคุณอาจารย์ยิ่งนัก” ป้ายคาดเอวเหล่านี้อยู่ที่จงโจว เท่ากับบัตรประชาชน เจ้าหน้าที่ ‘ลักลอบข้ามลำน้ำ’ เช่นพวกเขา มีบัตรประชาชนมากคุ้มกันการเดินทางเป็นสิ่งจำเป็น

“เวลาไม่เช้าแล้ว นำค่าเดินทางนี้ไปเถอะ” ในใจของนายท่านค่อนข้างลังเล ยังเอาบัญชีดำของ ศิษย์เล็ก จำไว้ในหัวของท่านเหว่ยโดยตรง

“ค่าเดินทางอะไรหรือ ?” หมิงโร่ฟังแล้วงุนงงเล็กน้อย

นายท่านโบกมือ ก็มีลูกศิษย์หามกล่องใหญ่ ๆ มาสามกล่อง : “อะเช่อกล่องหนึ่ง โร่เอ๋อร์สองกล่อง เอาไปเถอะ”

จวินเช่อไม่เพียงแต่ไม่บอกปัดและยังถาม : “เหตุใดของข้าน้อยกว่าศิษย์น้อง ?”

“พวกเขาสองคน เจ้าคนเดียว หากอยากได้มากเท่ากัน เจ้าก็เอาภรรยากลับมา ข้าจะไม่ขาดแม้แต่เหรียญกษาปณ์กล่องเดียว” นายท่านพอจะพูดได้ว่าเป็นวิธีเร่งรัดให้แต่งงาน

“เออ...” หมิงโร่ตกใจเล็กน้อย ในกล่องเป็นเหรียญกษาปณ์ทั้งหมดหรือ ?

จวินเช่อมองดูคนย้ายกล่องขึ้นรถม้า จากนั้นจึงพูดกับหมิงโร่ : “จงโจวให้เหรียญทอง เหรียญเงินและเหรียญทองแดง พกพวกนี้ไว้จะสะดวกกว่ามาก”

“อ้อ” หมิงโร่พยักหน้า จากนั้นรู้ตัวอีกทีจึงถาม “ศิษย์พี่จะไปจงโจวกับพวกเราหรือ ?”

“อือ ไปทำธุระ” จวินเช่อพยักหน้า