บทที่ 499 คนที่เหนือการคาดหมาย

หมิงโร่รู้สึก ที่ศิษย์พี่กลับมาตำหนักหยุนจงครั้งนี้ บางทีอาจจะเพื่อไปจงโจวกับพวกเขา

ศิษย์พี่ร่วมเดินทาง ทั้งทำให้นางสบายใจ และกังวลเล็กน้อย—มักจะรู้สึกว่ามีเรื่องใหญ่กำลังจะเกิดขึ้น

รถม้าสองคันของพวกเขามุ่งไปยังซีเจี้ย จวินเช่อและหลานของท่านเหว่ยชีเตียวจิ่นใช้รถม้าคันเดียวกัน หมิงโร่และซือห้าวเฉินอีกหนึ่งคัน

ก่อนจะขึ้นรถม้าจวินเช่อ มอบกล่องผ้าไหมให้หมิงโร่ : “สุขสันต์วันเกิด”

“ขอบคุณศิษย์พี่” หมิงโร่รับของขวัญ ยิ้มหวานให้กับศิษย์พี่

“เหรียญกษาปณ์เหล่านั้นของข้า รบกวนศิษย์น้อยเก็บรักษาที” จวินเช่อกล่าว

“ได้” หมิงโร่พยังหน้า

หลังจากที่หมิงโร่ขึ้นรถ ก็นำเหรียญกษาปณ์เข้าไปในห้วงกาลเวลา นางและซือห้าวเฉินจะต้องแต่งเป็นผู้ติดตามของท่านเหว่ย นำสัมภาระขึ้นเรือเยอะเกินไปจะทำให้คนอื่นสงสัย

รถม้าเริ่มเดินรุดหน้าไป หมิงโร่เปิดกล่องผ้าไหมที่ศิษย์พี่ให้ ข้างในเป็นกำไลลูกปัด ไข่มุกสีเขียวเข้มแต่ละเม็ดกลมและแวววาว กลับมีลายเส้นขอนไม้ที่เป็นเอกลักษณ์

หมิงโร่หยิบขึ้นมาเพ่งมองอย่างพินิจ ดูไปแล้วเหมือนกับไข่มุกหินหยก ลูกไปแล้วกลับเหมือนขอนไม้

ซือห้าวเฉินหยิบอีกเส้นออกมาจากกล่อง คิ้วดาบเลิกขึ้นเล็กน้อย

“เอ๊ะ ?” หมิงโร่รู้สึกว่ากำไลที่กุมอยู่ในมือ ร้อนขึ้นเล็กน้อย

“นี่คือเมล็ดพันธุ์ของต้นเลือดมังกร และยังถูกเรียกว่าผลคู่รัก เล่ากันว่า ต้นเลือดมังกรที่อายุร้อยปี เมล็ดพันธุ์ที่ออกในปีเดียวกัน จะมี ‘ปฏิกิริยา’ ซึ่งกันและกัน” ซือห้าวเฉินนำเส้นที่เล็กกว่าใส่ไว้บนข้อมือของหมิงโร่ จากนั้นหมิงโร่ก็เอาอีกเส้นหนึ่งใส่ให้เขา

หมิงโร่พบว่า ยิ่งกำไลในมือของสองคนใกล้กันเท่าไหร่ ความรู้สึกร้อนอบอุ่นก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น ทว่า ถึงแม้สองคนจะเอากำไลมาอยู่ด้วยกัน ก็ไม่รู้สึกว่าร้อนจนลวกและไม่สบายเกินไป

“นี่มันมหัศจรรย์จริง” หมิงโร่ชมจากใจจริง

“อืม” ก่อนหน้านี้ซือห้าวเฉินก็แค่เคยได้ยิน‘ผลคู่รัก’ รู้สึกว่าของขวัญของตนเองกลายเป็นเศษในไม่กี่วินาทีจะทำอย่างไร “ข้าจำได้ ก่อนออกเดินทางเหยียนเจาไป๋มองของขวัญให้เจ้า คืออะไร ?”

“เป็นจี้ หลังจากใส่หน้าอกก็จะรู้สึกอุ่น ๆ” หมิงโร่หยิบกล่องที่ใส่จี้หยกอุ่น ออกมาให้ซือห้าวเฉินดู

ในตอนที่นางอยู่ซีคังไม่ได้ใส่หลายวัน ตำหนักหยุนจงร้อนกว่าซีคัง นางจึงไม่ได้ใส่อีก

“รอกลับไปที่นาหลวง ค่อยหาของเล่นที่น่าสนใจให้เจ้า” ซือห้าวเฉินรู้สึก ของขวัญของตนเองธรรมดาเกินไป

หมิงโร่เข้าใจความคิดในใจของซือห้าวเฉิน ยิ้มและดึงไหล่ของเขา : “น้ำใจสำคัญที่สุด ข้ารู้ปิ่นทองเจ้าทำให้ข้าเองกับมือ”

“เจ้าหนูแสนรู้” ซือห้าวเฉินจิ้มหน้าผากของหมิงโร่

รถม้าเดินมาหนึ่งวัน ในที่สุดก็ถึงซีเจี้ย น่านน้ำอันกว้างใหญ่ของที่นี่ ทะเลมีทั้งเกาะน้อยใหญ่กระจายอยู่ทั่ว ราวกับหมู่บ้านอำเภอเมืองตำบลบนแผ่นดิน

บางคนซื้อเกาะ มาทำเป็นท่าเรือ สำหรับจอดเทียบท่าเรือสินค้า

ตระกูลเป่ยกงมีเกาะที่ใหญ่มากอยู่ที่ซีเจี้ย นอกจากมีไว้จอดเทียบท่าขบวนเรือของตนเอง ก็ยังต้อนรับขบวนเรือต่างเชื้อชาติด้วย

ท่านเหว่ยจองห้องพักโรงเตี๊ยมบนเกาะไว้แล้ว พวกหมิงโร่สามคน ผ่านการปลอมตัวมาเรียบร้อยแล้ว ตามลุงหลานท่านเหว่ยไปที่เกาะเพื่อรอเรือ

เช้าวันที่ 5 จันทรคติ รอขึ้นเรือที่ท่าเรือ หมิงโร่และซือห้าวเฉินแต่งตัวเป็นผู้ติดตามของท่านเหว่ย จวินเช่อเป็นผู้ติดตามของชีเตียวจิ่ง

ในตอนที่ขึ้นเรือตรวจสอบและซักถามอย่างเข้มงวด ไม่เพียงแต่ตรวจตั๋วเรือ แม้กระทั่งป้ายคาดเอวและป้ายผ่านทาง ก็ตรวจทีละชิ้น

เรือของตระกูลเป่ยกงถึงแม้จะสร้างจากไม้เถี่ยหนาน ทว่าดาดฟ้าของเรือมีเพียงชั้นเดียว ห้องส่วนใหญ่ในเรืออยู่ใต้เรือ ห้องในเรือที่ท่านเหว่ยจองถือว่าโก้หรู เพราะฉะนั้น มีคนชะเง้อมองพวกเขาที่ไปยังห้องพัก

ถึงแม้เป็น ‘ห้องในเรือที่โก้หรู’ แต่ก็มีส่วนที่เล็กและใหญ่

ท่านเหว่ยจองสองห้องแต่มีเพียงห้องใหญ่ห้องเดียว เดิมทีเขาอยากจะจองสองห้องใหญ่ ทว่าอีกห้อง โดนจองไปเรียบร้อยแล้ว ทำได้เพียงจองห้องเล็กหนึ่งใหญ่หนึ่ง

หมิงโร่และซือห้าวเฉินเลือกห้องที่เล็กกว่า อีกสามคนที่เหลืออยู่ห้องใหญ่ด้วยกัน