บทที่ 500 แผนการถูกก่อกวน

หมิงโร่และจวินเช่อเดินเข้าห้อง ซือห้าวเฉินวางหนังสือในมือ : “ตากลมดีแล้ว ?”

“ไม่เพียงแค่ตากลม ยังได้ยินความลับที่น่าตกใจด้วย” อารมณ์ของใบหน้าของหมิงโร่ลึกลับ “วันที่ขึ้นเรือ จำกลุ่มนายบ่าวที่คนทั้งเรือรอได้ใช่ไหม ?”

เห็นจวินเช่อและซือห้าวเฉินพยักหน้า หมิงโร่ก็พูดต่อ “คุณหนูที่ใส่หมวกคนนั้น คือหลีอิน เมื่อครู่นางจะกระโดดทะเล โดนแม่นมผู้ติดตามขวางไว้...”

ในเวลานี้ การแสดงออกของซือห้าวเฉินและจวินเช่อน่าประหลาด นั้นก็เพราะไม่มีอารมณ์ความรู้สึก

“พวกเจ้าไม่แปลกใจ เหตุใดนางจะกระโดดทะเลหรือ ?” หมิงโร่รู้สึกตนเองไม่ประสบความสำเร็จกับการนินทา...

ที่จริง จวินเช่อและซือห้าวเฉินเป็นคนประเภทเดียวกัน—สำหรับคนที่ไม่เกี่ยวข้อง เคยชินกับการเมินเฉย

ตอนนี้ ถึงแม้หลีอินจะกระโดดทะเลต่อหน้าพวกเขา ก็ยังไม่แม้แต่ชายตามอง

“ก็ได้” หมิงโร่ยักไหล่ ดีที่นางรู้มากกว่าหนึ่ง “ตระกูลเป่ยกงมีท่านชายโง่อยู่คนหนึ่ง พี่หญิงคนนั้นไม่ยินยอมจะแต่งงานกับคนโง่ เพราะฉะนั้นจึงจะกระโดดทะเล”

“คนโง่ ?” ซือห้าวเฉินเลิกคิ้ว หวังว่าไม่ได้เป็นแบบที่เขาคิดก็พอ

“อืม” หมิงโร่พยังหน้ายืนยัน

“พวกเราไปไถ่ถามกับชีเตียวจิ่งเกี่ยวกับตระกูลเป่ยกงกัน” ซือห้าวเฉินรู้สึกว่าสถานการณ์เปลี่ยนไปเล็กน้อย

สามคนมาถึงห้องพักของท่านเหว่ย ท่านเหว่ยกำลังชงชา ชีเตียวจิ่งดูเบื่อหน่าย—นำตัวหมากมาซ้อนขึ้นมาทีละตัว

ทุกครั้งที่ซ้อนได้สี่ชั้นก็พังลง แต่เขาก็ยังคงทำซ้ำอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ท่านเหว่ยเลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไมคนเหล่านี้ถึงมาพร้อมกัน : “เชิญนั่ง”

ซือห้าวเฉินไม่อ้อมค้อม ถามออกไปตรง ๆ : “ตระกูลเป่ยกงมีท่านชายโง่กี่คน ?”

ท่านเหว่ยไม่ได้กลับจงโจวมานานนับสิบปี จึงไม่รู้แน่ชัด

เดิมทีชีเตียวจิ่งเป็นคนที่มีเรื่องเยอะ ทว่าสองสามคนที่เดินทางร่วมกัน คนหนึ่งพูดน้อยกว่าอีกคน เขาแทบจะอึดอัดตายแล้ว

ตอนนี้ในที่สุดก็ถึงโอกาสที่จะพูด รีบเปิดความช่างพูดขึ้นทันที : “นับดูแล้วมีเพียงแค่คนเดียว เป็นลูกคนโตของตระกูลเป่ยกงเป่ยกงหลางเยว่”

คิ้วของซือห้าวเฉินเลิกขึ้น พูดเสียงขรึ : “เขามิใช่มีโรคใบ้รึ ? เหตุใดจึงกลายเป็นคนโง่ ?”

“เป่ยกงหลางเยว่ป่วยจริง แต่ไม่มีใครบอกได้ว่าป่วยเป็นอะไร บอกว่าเขาเป็นคนโง่ กลับวาดภาพได้อย่างดี ภาพหนึ่งมูลค่ามากมายมหาศาล บอกว่าเขาเป็นใบ้ แต่ก็มีคนบอกว่า เคยได้ยินเขาพูดกับปลาในบ่อน้ำ

ข้าไปงานเลี้ยงที่ตระกูลเป่ยกง ก็ได้พบเขาอยู่บ้าง ดูไปแล้วไม่เหมือนคนโง่แม้แต่น้อย ทว่าคุยกับเขากลับไม่สนใจคน เล่ากันว่า ถึงแม้ตีเขาด่าเขา เขาก็ไม่ตอบโต้ราวกับขอนไม้...

เพราะฉะนั้น คนมากมายจึงพูดกัน ว่าเป่ยกงหลางเยว่เป็นคนโง่”

หมิงโร่ฟังคำอธิบายของชีเตียวจิ่ง ลูกชายโง่ผู้นี้ของตระกูลเป่ยกง อาจจะเป็น ‘แอสเพอร์เกอร์ ซินโดรม’

ซือห้าวเฉินนวดคลึงขมับ ไม่เข้าใจเล็กน้อย

ของที่เขาตามหา อาจจะอยู่ที่ตระกูลเป่ยกงที่ห้ามคนนอกเข้า มีเพียงบุกเข้าไปในตระกูลเป่ยกง จึงจะไปขั้นตอนต่อไปได้

เลื่องชื่อว่าตระกูลมีคนอย่างเขา ก่อนหน้าก็วางแผน ให้เขาแต่งเป็นเป่ยกงหลางเยว่ เข้าไปยังตระกูลเป่ยกง

เพราะ เป่ยกงหลางเยว่เป็นใบ้ นิสัยก็สันโดษไม่มีเหตุผล ไม่คบค้าสมาคมกับใคร

ด้วยการปกปิดเหล่านี้ ถึงแม้มีการเปิดเผยใด ๆ ก็ยังสามารถทำนิสัยแปลกประหลาดทำให้ผ่านไปอย่างขอไปทีได้

ทว่า ถ้าหากเป่ยกงหลางเยว่จะต้องแต่งงาน เรื่องราวก็ยุ่งยากขึ้นมาก

ซือห้าวเฉินเกียดการที่แผนการโดนก่อกวนที่สุด ตอนนี้อยากจะโยนหลีอินลงทะเลจนแทบรอไม่ไหว