บทที่ 501 ประโยชน์ของกล่องภัณฑ์เฉียนคุน

จวินเช่อเอา ‘เสื้อชูชีพ’ ให้ท่านเหว่ยและหลานชาย จากนั้นก็กลับไปห้องผู้โดยสารของพวกหมิงโร่

หมิงโร่รู้สึกประหลาดใจแล้วถามว่า “เราจะทำอย่างไรต่อไป?”

“เจ้าอยู่เฉย ข้าจะรองเปลี่ยนทิศทางเรือดู” จวินเช่อขมวดคิ้ว “จากที่คำนวณพบว่า มาได้เข้ามายังจุดที่เป็นทะเลน้ำวนพอดี ยังดีที่เข้ามายังไม่ลึก ค่อยออกมาทางริมๆ มีประตูหนีตายในห้องโดยสาร น่าจะแปลงร้ายให้กายเป็นดีได้”

“ได้” หมิงโร่และซือห้าวเฉินถอยไปอยู่อีกทางหนึ่ง

จวินเช่อใช้นิ้วจุ่มลงในน้ำ แล้วเขียนยันต์ลงบนโต๊ะ ตรงกลางยังวาดแผนที่ดาวลูกตุ้ม จากนั้นจวินเช่อดึงดาบหยกขาว แล้วจวินเช่อค่อยๆ ควงดาบ

หมิงโร่รู้สึกได้ว่า ตัวเรือมีความมั่นคงกว่าก่อนหน้านี้ แล้วเข้าสู่ภาวะชะงัก เมื่อเวลาผ่านไป การเคลื่อนไหวของจวินเช่อรุนแรงขึ้นเรื่อย บางครั้งก็ไม่ค่อยมั่นคง

เห็นเลือดออกจากปากของจวินเช่อ หมิงโร่ที่อยู่ข้างๆ ก็เป็นกังวล แต่ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยศิษย์พี่อย่างไร

เวลานี้ กล่องภัณฑ์เฉียนคุนที่เก็บไว้ในห้วงกาลเวลา เหมือนกับรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่าง จู่ๆ ก็ส่งเสียงหึ่งๆ

หมิงโร่ไม่ใช่เจ้านายของกล่องภัณฑ์เฉียนคุน จึงไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น เหลาแถ่ล้อมรอบกล่องภัณฑ์เฉียนคุน รีบวนเป็นวงกลม หมิงโร่เลยถอดจึงเอากล่องภัณฑ์เฉียนคุนและเหลาแถ่ออกมาจากห้วงกาลเวลา

เมื่อซือห้าวเฉินเห็นกล่องภัณฑ์เฉียนคุน จึงรับรู้ได้ว่า ต้องหยิบกล่องเฉียนคุนและเดินไปที่หน้าต่าง ถอดกลอนหน้าต่าง แล้วก็มีลมทะเลกับสายฝนผัดเข้ามา

ซือห้าวเฉินเปิดกล่องภัณฑ์เฉียนคุน ลมและฝนที่โหมกระหน่ำอยู่ด้านนอกค่อยๆ รวมตัวกันเป็นกระแสน้ำวน ในที่สุดก็ถูกกล่องเฉียนคุนกลืนเข้าไป

หมิงโร่ยืนอยู่ข้างๆ ซือห้าวเฉิน สัมผัสได้ว่า ‘มีฝนที่เย็นมากระทบกับหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว’

เมื่อกล่องภัณฑ์เฉียนคุนดูดลมและฝนลงไปในกล่อง ท้องฟ้าที่มืดมิดเริ่มสว่างขึ้นทันที เมฆบนท้องฟ้าเรียงกันเป็นแถว ก่อตัวเป็นเกลียวบรรจบกัน เหมือนกับหม้อใบใหญ่ ยึดเรือลำนี้ไว้

เมื่อไม่มีลมและฝนมากีดขวาง ในที่สุดจวินเช่อก็ในกระแสน้ำในทะเลผลักเรือออกจากค่ายกลทะเล แต่เกือบทรุดลง ยังดีที่ใช้ดาบยันไว้ไม่ล้มลง

หมิงโร่รีบเข้าไปพยุงศิษย์พี่ให้นั่งลง แล้วจับชีพจรให้เขา

จากนั้นจึงหยิบยาเสว่หรง ยัดเข้าไปในปากจวินเช่อ “ศิษย์พี่ทานยาเสว่หรงก่อน เดียวข้าจะไปต้มยามารักษาอาการ”

จวินเช่อกลืนยาลงไป หน้าอกที่หนักอึ้งโล่งขึ้นมาก หมิงโร่ยิ้ม “ไม่เป็นไรแล้ว”

ซือห้าวเฉินเดินไปที่โต๊ะแล้วนั่งลง จากนั้นวางกล่องภัณฑ์เฉียนคุนลงบนโต๊ะ

หมิงโร่เห็นว่าหน้าตาของแฟนขาวซีด จึงยื่นจับข้อมือเพื่อตรวจชีพจร แม้ไม่ถึงขั้นบาดเจ็บภายใน แต่ก็เห็นได้ชัดว่ามีการสูญเสียพลังมากเกินไป หมิงโร่เทยาชีเวยออกมาสองเม็ด ยื่นให้ซือห้าวเฉิน

ซือห้าวเฉินไม่รับ แต่อ้าปาก รอให้ป้อนยา หมิงโร่ไม่รู้จะพูดอย่างไร จึงเอายาใส่เข้าไปในปาก

หมิงโร่มองไปรอบๆ ห้องโดยสารเรือนี้พักไม่ได้แล้ว ซือห้าวเฉิน ตอนที่ซือห้าวเฉินเปิดหน้าต่างออก ลมที่พัดมารอบสุดท้าย เหมือนกับพายุทอร์นาโด ขอบหน้าต่างถูกพัดจนแตกหัก

ตอนนี้ห้องโดยสารเรือมีแต่น้ำฝน อย่าว่าแต่เสื้อผ้าของพวกเขาสามคนเลย เตียงและผ้าปูที่นอนก็เปียกหมด หมิงโร่เห็นศิษย์พี่และซือห้าวเฉินกำลังปรับลมปราณอยู่ จึงไม่รบกวน

เหลาเถี่ยเหลาคุน อยู่ในกล่องภัณฑ์เฉียนคุน มิน่าล่ะ กล่องภัณฑ์เชียนคุนไม่ใช่เอามาใส่ของอย่างเดียว

หมิงโร่มองตาขาว ใช่แล้ว สามารถใส่ลมฝนได้ ทำไมถึงไม่พูดให้เร็วกว่านี้?

เหลาเถี่ย พูดแทงใจแล้ว.....

หมิงโร่เดินมาอยู่ด้านหลังฉากกั้น จากนั้นเข้าสู่ห้วงกาลเวลา แล้วเปลี่ยนใส่เสื้อผ้าแห้ง แล้วใช้ผ้าขนหนูเช็ดผม จากนั้น ไปยังห้องกลั่นยา เพื่อไปจัดยาให้ศิษย์พี่ และใช้เตาค่อนเคี่ยวยา ยังได้ต้มชาพุทราขิงร้อนอีกหม้อหนึ่ง แล้วถึงออกมาจากห้วงกาลเวลา

เนื่องจากเวลาในห้วงกาลเวลากับด้านนอกไม่เหมือนกัน หมิงโร่ทำธุระอยู่หลายสิ่ง เทียบกับเวลาด้านไม่กี่นาทีเอง