บทที่ 504 ผู้ดูแลที่ยอดเยี่ยม

หมิงโร่ตั้งใจที่จะพัฒนาอาหารเพิ่มน้ำหนัก ให้กับเป่ยกงหลางเยว่ ตอนเช้ากินซุปบำรุง ตอนบ่ายเพิ่มขนมหวาน ช่วงเย็นก็เพิ่มอาหารมื้อดึก

เนื่องจากเป่ยกงหลางเยว่ไม่อยากคลุกคลีกับใคร คนรับใช้ที่คอยดูแลเขา นอกจากดูแลชีวิตประจำวันตามเวลาแล้ว ปกติก็จะไม่อยู่รับใช้ในห้อง

หมิงโร่ให้ซือห้าวเฉินพานางไปยังห้องของเป่ยกงหลางเยว่ ขณะที่เป่ยกงหลางเยว่กำลังวาดรูปทิวทัศน์อยู่

ภาพที่เห็นเป็นผืนน้ำอันกว้างใหญ่ ที่รายล้อมด้วยภูเขา และมีต้นไม้หินประหลาดอยู่ด้านบน เรือลำหนึ่งล่องไปตามแม่น้ำ ทำให้ภาพนั้นเหมือนจริงขึ้น.....

นี่เป็นภาพที่วาดจากน้ำหมึก แต่เป็นการใช้หมึกที่มีความสมดูล ทำให้รู้สึกถึงความสง่างามของภาพบนกระดาษ

เป็นเพราะคนผู้นี้ ที่ทำให้แฟนของได้รับความลำบาก แต่หมิงโร่ก็ต้องยอมรับว่า ทักษะการวาดภาพของเป่ยกงหลางเยว่นั้นยอดเยี่ยมมาก

หมิงโร่หยิบน้ำซุปบำรุงที่ทำไว้แล้วจากห้วงกาลเวลา แล้ววางบนโต๊ะ ตอนที่หมิงโร่วางของบนโต๊ะ ก็ไม่ได้จงใจทำเบาๆ

แต่เป่ยกงหลางเยว่ที่กำลังจมอยู่กับการวาดภาพ ไม่มีการตอบสนองใดๆ

หมิงโร่เปิดฝาถ้วยน้ำซุป นี่คือน้ำซุปมังสวิรัติของนาง ใช้สมุนไพรและโสมภูเขาตุ๋นออกมา มีกลิ่มหอมมาก

หลางเยว่ก็มีปฏิกิริยาใดๆ หมิงโร่ไม่มีทางเลือก จึงตัดสินใจตบที่ไหล่เป่ยกงหลางเยว่เบาๆ

เป่ยกงหลางเยว่มองผู้หญิงตรงหน้าอย่างตะลึง นางไม่ใช่ผู้หญิงในทัศนคติของเขา แต่ดวงตานางสวยมาก ราวกับน้ำพุเยือกเย็นที่หลอมละลาย สดใสราวกับน้ำแร่ที่ไหลมาจากเขา เต็มไปด้วยความกระฉับกระเฉง

สายตานางอบอุ่น อบอุ่นกว่าสายตาที่ท่านย่ามองตนเอง

หมิงโร่ยกน้ำซุป แล้วทำท่าดื่ม “ให้เจ้าดื่มนะ”

เป่ยกงหลางเยว่มีปัญหาในการสื่อสาร อยากรู้มากว่าผู้หญิงคนนี้จะพูดอะไร แต่เขาได้ยินเพียงคำว่า ‘ท่าน’ เท่านั้น

เมื่อเห็นสายตาที่สับสนของเป่ยกงหลางเยว่ หมิงโร่ก็รู้สึกปวดหัว

นางคิดว่าจะป้อนเป่ยกงหลางเยว่เลย แต่เกรงคนขี้หึงของตนเอง ตอนนี้ก็ไม่พอใจมาก ที่นางทำของกินให้ผู้ชายคนอื่น

หากนางยังป้อนน้ำซุปให้เป่ยกงหลางเยว่อีก ผลลัพธ์ไม่คาดคิดจะตามมาแน่นอน

หมิงโร่หยิบซุปบำรุงออกมาอีกหนึ่งถ้วย จากนั้นนั่งตรงข้ามเป่ยกงหลางเยว่ แล้วดื่มอย่างเอร็ดอร่อย

เป่ยกงหลางเยว่มองหมิงโร่ดื่มซุปตาไม่กระพริบ หมิงโร่เอาน้ำซุปบำรุงวางตรงหน้าเป่ยกงหลางเยว่ เอาช้อนไว้ในมือเขา จากนั้นตนเองก็ดื่มต่อ

เป่ยกงหลางเยว่ก็ดื่มน้ำซุปตามหมิงโร่ เลียนแบบแม้กระทั่งอารมณ์ในการดื่ม

“ฟู่” หมิงโร่รู้สึกขบขันเขา

“ฟู่” เป่ยกงหลางเยว่ก็ยิ้มเลียนแบบหมิงโร่

ซือห้าวเฉินกำหมัดแน่น อยากต่อยหัวเป่ยกงหลางเยว่ให้เป็นกลียวไปเลย นี่มันเกิดอะไรขึ้น!

หมิงโร่ดื่มน้ำซุปเป็นเพื่อนเป่ยกงหลางเยว่ จากนั้นเก็บถ้วยซุป จากนั้นก็ปรบมือ “สำเร็จ!”

หมิงโร่พูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกซือห้าวเฉินพาออกจากเรือนไม้ไผ่ “ต่อไปไม่ต้องมาแล้ว”

“เขาไม่ขัดขืนที่จะรับอาหารจากคนแปลกหน้า มันเป็นการเริ่มต้นที่ดี” หมิงโร่ค่อนข้างมันใจใน ‘แผนการเพิ่มน้ำหนัก’ จึงดึงแขนเสื้อของซือห้าวเฉิน “อันที่จริง นี่เป็นเพียงการฟื้นฟูร่างกายอย่างหนึ่ง เจ้าก็คิดว่า ข้ากำลังรักษาเขาอยู่”

หมิงโร่อธิบายอาการของโรคแอสเพอร์เกอร์ให้ซือห้าวเฉินฟังอย่างละเอียด “คนที่เป็นโรคนี้ ไม่มีผลกระทบต่อสติปัญญา เพียงแต่ว่า บางคน จะมีความสามารถเฉพาะด้านที่โดดเด่นเป็นพิเศษ......”