บทที่ 505 ชิวสุ่ยและเจี่ยนโถง

ตั้งแต่นางฟ้าปรากฏตัว เขาก็ค่อยๆ รับรู้ถึงการปรากฏตัวของ ผู้คนรอบตัวเขา

เขารู้ว่า คนนี้ไม่ใช่คนรับใช้คนเดิมที่คอยรับใช้เขา

ก็เกิดความกังวล แต่ก็ไม่รู้ว่าต้องแสดงออกอย่างไร

หมิงโร่รู้ว่าจู่ก็เปลี่ยนสถานที่และคน เป่ยกงหลางเยว่ต้องไม่สบายใจแน่นอน ดังนั้น จึงมาส่งอาหารเช้าให้ เป่ยกงหลางเยว่ด้วยตัวเอง

เป่ยกงหลางเยว่เห็นนางฟ้า จึงรู้สึกผ่อนคลาย “กิน”

“อ้อ ได้เวลากินข้าวแล้ว” หมิงโร่เอาอาหารเช้าวางบนโต๊ะ

เป่ยกงหลางเยว่ล้างหน้าล้างตาแล้ว ก็มานั่งอยู่หน้าโต๊ะอย่างสุภาพ

หมิงโร่หยิบตะเกียบวางไว้ในมือเป่ยกงหลางเยว่ “กินกันเถอะ”

เป่ยกงหลางเยว่รับตะเกียบ กินหมี่ในถ้วยได้คำหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองหมิงโร่ “ไม่กิน?”

หมิงโร่รู้ว่าเขาต้องการถามว่า ทำไมนางถึงไม่กิน

อีกไม่กี่วันนางต้องจากไป ก็ไม่สามารถทานข้าวเป็นเพื่อนกับเป่ยกงหลางเยว่ จึงยิ้มแล้วพูดว่า “ข้ากินมาแล้ว เจ้ากินเลย”

“ตน....เอง....” คำรามออกมากหนึ่งคำ แล้วก็ก้มหน้าทานข้าวต่อ

หลังจากอาหารเช้า ยังไม่ถึงเวลาที่วาดรูป หมิงโร่เอาเจ้าขาวและแครอทที่หั่นเสร็จแล้วออกมา

หมิงโร่หยิบแครอทป้อนให้เจ้าขาว เจ้าขาวรู้สึกประหลาดใจกับสิ่งที่ไม่คาดคิด

ปกติแล้วมันจะกินเอง ทำไมวันนี้เจ้านายถึงป้อนเองกับมือ? คงจะไม่ใช่อาหารมื้อสุดท้ายของเขานะ?

หมิงโร่ยื่นแครอทชิ้นหนึ่งให้เป่ยกงหลางเยว่ ชี้ไปที่เจ้าขาวแล้วพูดว่า “นี่คือเจ้าขาว”

“เจ้า....ขาว....” ถึงแม้ตอนนี้เขาจะไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่พูดมากนัก แต่ก็สามารถจับประเด็นสำคัญได้

เจ้าขาวก็ให้การสนับสนุน เมื่อได้ยินเป่ยกงหลางเยว่เรียกมัน จึงกระโดดไปอยู่ตรงหน้าเป่ยกงหลางเยว่ กินแครอทในมือเขาแล้วเคี้ยวเสียงกรอบแกรบ

เป่ยกงหลางเยว่มองดูกระต่ายที่อยู่ใกล้ตนเองด้วยความประหลาดใจ จากนั้นยืนมือออกไปลูบหัวของมัน

หมิงโร่พบว่าเจ้าขาวสามารถทำงานเป็น ‘อาสามัครการรักษาโรคออทิสติก’ ได้ดี ทุกวันจะให้เจ้าขาวออกมาเล่นกับเป่ยกงหลางเยว่พักหนึ่ง

จากนั้น ก็จะให้เป่ยกงหลางเยว่สื่อสารกับคนรับใช้ที่คอยดูแลชีวิตประจำวันเขา

ก่อนที่หมิงโร่จะจากจวงจื่อ เป่ยกงหลางเยว่สามารถสื่อสารกับคนรับใช้ได้บางแล้ว สามารถบอกว่าตนเองอยากทำอะไร หรืออยากกินอะไร

หมิงโร่เก็บสัมภาระง่าย จึงมาบอกลาเป่ยกลงหลางเยว่ “ข้าต้องออกไปทำธุระ หลายวันกว่าจะกลับมา เจ้าอยู่ที่นี่ ต้องฝึกพูดกับเฟยฉวิน”

“ไม่......ไป?” เป่ยกงหลางเยว่คิดจะยื่นมือออกไปจับแขนเสื้อหมิงโร่ แต่จากหนังสือที่เขาเคยอ่าน ว่าไม่ควรทำแบบนั้น

จึงชะงักมือลง ไม่รู้ว่าควรจะยื่นไป หรือดึงมือกลับมา

“ไม่ไปไม่ได้” หมิงโร่หยิบเจ้าขาวออกจาก ‘กระเป๋าแขนเสื้อ’ แล้ววางบนมือเป่ยกงหลางเยว่ “เจ้าขาวจะอยู่เป็นเพื่อนกับเจ้า เจ้าต้องดูแลมันดีดี รอให้เจ้าเป็นเหมือนข้า ที่สามารถพูดออกมาได้มากมาย ข้าจะกลับมารับเจ้าขาว แล้วส่งเจ้ากลับบ้าน”

เป่ยกงหลางเยว่ไม่สามารถรับรู้คำพูดที่ยาวได้ในคราวเดียว จึงตอบตามประเด็นสำคัญที่ตนเองเข้าใจ “ข้า....พูดได้.....เจ้าจะกลับมา?”

“อ้อ” หมิงโร่ยิ้มแล้วพยักหน้า

“ได้” เป่ยกงหลางเยว่กอดเจ้าขาว มองหลังนางฟ้าเดินจากไป จึงตัดสินใจว่าจะตั้งใจเรียนและพูดให้เก่ง

งานแต่งงานของหลีหยินและเป่ยกงหลางเยว่ใกล้เข้ามาทุกที แม่นมและสาวใช้ที่ ‘ควบคุม’ หลีหยินกลับมาตระกูลเห้อเหลียน สาวรับใช้ทั้งสองเป็นคนสนิทของฮูหยินสามของตระกูลเห้อเหลียน หลังจากนั้นต้องกลับไปทำธุระตามที่ฮูหยินสามมอบหมาย