บทที่ 506 ช่วงที่ลูกสะใภ้ไม่อยู่ข้างกาย

หลีหยินกลอกตาไปมา แล้วถามขึ้นว่า “พวกเจ้าถนัดงานอะไร?”

ชิวสุ่ยพูดก่อนว่า “บ่าวเชี่ยวชาญในการทำขนมหวาน ตุ๋นซุป และซุปบำรุง”

“หม่อมฉันอ่านหนังสือออก คิดบัญชีเป็น” หมิงโร่สอบ

“ดีมาก” รูปร่างของหลีหยิน ค่อนข้างสูงกว่าผู้หญิงธรรมดาทั่วไป หมิงโร่ยังผองสูง น่ายิ่งดูยิ่งพึงพอใจ “เดียวให้เจี่ยนโถงคอยดูแลข้าตอนรับประทานอาหารนะ”

“ค่ะ คุณหนู” ก้มหน้าก้มตาตอบรับ

ปกติหมิงโร่รับประทานอาหารไม่ต้องให้ใครคอยดูแล ดังนั้น หากต้องดูแลหลีหยิน ก็เป็นอะไรใหม่ๆ

แต่หลีหยินเหมือนกับพึงพอใจตัวหมิงโร่มาก บอกว่าหากดูแลนางดีๆ จะมอบเสื้อผ้าเป็นรางวัล ให้นางใส่ดูว่าเหมาะไหม

“ชุดนี้ลูกชายท่านป้าเพิ่งส่งมาให้ ข้าไม่ค่อยชอบเสื้อสีชมพู เจ้าใส่แล้วเหมาะกับเจ้ามาก ข้อมอบเป็นรางวัลให้เจ้า”

“ขอบคุณรางวัลจากคุณหนู” หมิงโร่โค้งคำนับ

ทุกคนช่วยกันปรนนิบัติจนคุณหนูหลับไปแล้ว หมิงโร่หยิบเสื้อผ้าของตนเองกลับไปที่ห้องพัก

ชิงซิง ปี้เถา คนรับใช้ที่ฮูหยินสามตระกูลเห้อเหลียนส่งมา เมื่อทั้งทั้งสองเห็นหมิงโร่มาได้วันเดียวก็ได้รับรางวัลจากคุณหนู จึงรู้สึกไม่พอใจ จึงดักอยู่หน้าประตูของหมิงโร่และเชียวสุ่ย

“ไม่รู้ว่าคุณหนูชอบอะไรในตัวเจ้า ทำอะไรก็เงอะงะยังได้รับรางวัลอีก!”

หมิงโร่กำลังไตร่ครอง นางจะทำตัวนอบน้อม หรือว่าตอกกลับไปดี

ชิวสุ่ยใช้มือหิ้วสองคนขึ้นมา เหมือนกับลูกไก่ แล้วโยนไปนอกระเบียง “หากรู้สึกไม่พอใจก็ไปบอกคุณหนู พวกเราเป็นคนของฮูหยินใหญ่ที่ส่งมาดูแลคุณหนู หากอยากทำตัวเป็นนายคนที่สอง ก็ไปทำกับคนอื่นโน้น อย่ามาทำตัวอย่างนี้ต่อหน้าข้า!”

ทั้งสองตกตะลึงเล็กน้อย ชิงซิงหวาดกลัวกับความรุนแรงของชิวสุ่ย จึงไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง

ปี้เถานั้นนิสัยเจ้าเล่ห์ ลุกขึ้นมาแล้วปัดฝุ่นตามร่างกายออก “เจ้าเป็นหมาที่ชอบยุ่งเรื่องของชาวบ้าน! ข้าพูดกับเจ้าอยู่นะ?”

“ข้ากับเจี่ยนโถงเป็นพวกเดียวกัน พวกเจ้ารังแกนางก็เท่ากับรังแกข้า!” ตอนมาท่านชายใหญ่ได้กำชับแล้วว่า ให้นางดูแลเจี่ยนโถงให้ดี “อย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้ามาจากไหน หากยังมาหาเรื่องข้า ข้าจะไปฟ้องที่โรงทาส ดูว่าใครจะคุ้มครองพวกเจ้าได้!”

คนรับใช้คนสนิทของฮูหยินสามตระกูลเห้อเหลียน ถูกนำตัวจากมาจากซีเจี้ยแล้วมาอยู่ที่จงโจว พวกนางรู้ดีว่า ชิงซิงและปี้เถาไม่ใช้คนที่เกิดในจงโจวโดยกำเนิด หากไปฟ้องที่โรงทาสจะต้องถูกส่งตัวกลับไปแน่นอน

หากจะรับคนกลับมา ไม่เพียงแต่มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันยังต้องมีเงินอีก

ตระกูลเห้อเหลียนยอมซื้อคนรับใช้มาสองคนเพื่อเป็นสินสอด ดีกว่าต้องเสียกำลัง

ดังนั้น จึงรีบมาประณีประนอม “แม่นางชิวสุ่ยอย่าเพิ่งโกรธ เป็นเพราะชิงซิงและปี้เถาไม่รู้กาลเทศะ ท่านเป็นคนมีคุณธรรม อย่าได้เอาความกับพวกเราเลย”

“ใช้แล้วใช้แล้ว คุณหนุเพิ่งนอนหลับพักผ่อนไปแล้ว หากทำให้คุณหนูตื่นมันก็จะไม่ดี !” ชิวสุ่ยโบกมือให้กับปี้เถา

ปี้เถาอยากบอกแม่นม แต่ก็ไม่กล้าพูด ชิงซิงยิ่งหดหัว แล้วถอยหลังไป

หมิงโร่แอบยิ้ม คนที่เห้อเหลียนเจว๋ส่งมา นั้นแน่นอนจริง เป็นคนเรียบง่ายหยาบคายและมีประโยชน์

“พวกเรากับห้องไปพักผ่อนกัน เหนื่อยมาทั้งวันแล้วยังต้องมาจัดการนางสารเลวพวกนี้อีก น่าขยะแขยงจริงๆ” ชิวสุ่ยเปิดประตูห้อง หมิงโร่เดินตามไป

ห้องไม่ใหญ่ ทิศตะวันออกและตกมีเตียงฝั่งละเตียง ตรงกลางมีโต๊ะเก้าอี้หนึ่งชุด มีกล่องไม้สองกล่องอยู่ติดกำแพง สามารถเก็บเสื้อผ้าข้าวของได้

หมิงโร่รู้ว่าคงอยู่ที่นี่ไม่นาน จึงไม่คิดจะเก็บของเข้าที่ ใส่สัมภาระและเสื้อไว้ในกล่องไม้ จากนั้นจึงสะบัดผ้าห่มออกแล้วจัดที่นอน เตรียมตัวพักผ่อนแต่เช้า

ถึงแม้ว่าชิวสุ่ยจะไม่รู้ว่าเจี่ยนโถงเป็นใคร แต่มือขาวนุ่มนั้น ดูแล้วไม่เหมือนกับคนทำงาน “ข้าช่วยเจ้าจัดนะ”

“ไม่เป็นไร เจ้าทำของเจ้าเถอะ ไม่ต้องสนใจข้า” หมิงโร่ส่ายหัว

ชิวสุ่ยจัดที่นอนตัวเองเสร็จในเวลาอันรวดเร็ว เตรียมไปเอาน้ำร้อนมาล้างหน้าล้างตา แล้วมีคนมาเคาะประตูห้อง