บทที่ 507 ข้า อย่างมีชีวิต

เนื่องจากซือห้าวเฉินเคยเห็นหมิงโร่ฟื้นฟูอาการของเป่ยกงหลางเยว่ จึงเลียนแบบได้ง่าย

ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงก็ถึงพอใจมากกับความก้าวหน้าของหลานชาย ถึงแม้จะยังคงพูดไม่ได้เหมือนเดิม แต่ก็เข้าใจในสิ่งที่คนอื่นพูด

หากให้เขาทำอะไร พูดไปสิบครั้งก็มีอย่างน้อยสามครั้ง ที่เขาจะทำตาม ดีกว่าเมื่อก่อน ‘ที่ไม่เข้าใจอะไรเลย’ ดีขึ้นกว่าเก่าไม่รู้กี่เท่า

“ท่านสุ่ย ข้ามีเรื่องที่จะขอร้อง”

“เชิญฮูหยินเฒ่าบอกมา “ จวินเช่อลูบเคราปลอมของเขา

“อีกสองวันหลางเยว่ก็จะแต่งงานแล้ว ขอรบกวนท่าน ช่วยสอนเขาไหว้ฟ้าดิน.....”

“เรื่องนี้...” จวินเช่อทำสีหน้าลำบากใจ “ข้าสอนได้ แต่ท่านชายจะเรียนรู้ได้มากน้อยแค่ไหน ถึงตอนนั้นจะลืมไหม มันก็พูดอยากอยู่....”

“ท่านสอนเต็มที ถึงตอนนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าก็ไม่ได้บังคับอะไร” ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงพูด

“ข้าจะตั้งใจสอนให้เต็มที่ ท่านชายเข้าใจที่เราพูด แค่บางครั้งเขาไม่ได้ยินที่เราพูด......” จวินเช่อยกมือคารวะฮูหยินเฒ่าเป่ยกง “หากฮูหยินเฒ่าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ข้าจะพาท่านชายไปอบรบเรื่องมารยาทแล้ว”

“ได้ เชิญท่านตามสบาย”

ณ ฟู่หยวนซวิน แม่นมทั้งจัดเตรียมชุดแต่งงานและผ้าคลุมหัว แล้วเอาให้ฮูหยินใหญ่เหลียนเห้อดู

ฮูหยินใหญ่เหลียนเห้อลูบเนื้อผ้า ดูฝีมือการเย็บ แล้วก็ต้องส่ายหัว “ฮูหยินของเจ้าเป็นอะไรไป ลูกสาวแท้ๆ ออกแต่งงานทั้งที กระทั่งชุดแต่งงานก็ทำแบบถูไถ? ซื้อเสื้อจากที่ร้านมาสักตัวหนึ่ง ก็คงจะดีกว่าเสื้อตัวนี้”

แม่นมทั้งสองก้มหน้าลงไม่กล้าพูด คุณหนูใหญ่แต่งงานแทนคุณหนูรอง ฮูหยินคงไม่ยอมเอาชุดแต่งงานเครื่องประดับที่เตรียมให้คุณหนูรองออกมาใช้แน่นอน ชุดแต่งงานและผ้าคลุมหัวเป็นชุดที่ฮูหยินออกไปซื้อจากที่ร้านมาโดยไม่สนใจว่าดีหรือไม่.....

นายท่านเห็นว่าสินสอดมีน้อย ไม่เหมือนกับลูกสาวโดยตรงแต่งงาน จึงจัดเพิ่มขึ้นมากมาย ไม่อย่างนั้น คิดว่ารถม้าสองหลังก็ใส่ไม่เต็ม

“แม่นมชิว เจ้ารีบวัดตัวเหยาฮวา แล้วไปซื้อชุดอย่างดีจากร้านเชียนหยุนซิวมา” ฮูหยินใหญ่เหลียนเห้อเอามือลูบหน้าผาก “ใส่ชุดแต่งานที่ทำจากผ้าหยาบแล้วออกเรือน ตระกูลเป่ยกงคงคิดว่าได้ลูกสะใภ้ปลอมกลับไป!”

แม่นมทั้งสองยืนตัวแข็งทื่อ เกือบคุกเข่าลงต่อหน้าฮูหยินใหญ่เห้อเหลียน ก็นางเป็นลูกสาวปลอมจริงๆ

หลีหยินกลอกตา แล้วพูดอย่างอายๆ “ท่านป้าใหญ่ ให้แม่นมพาเจี่ยนโถงไปด้วยได้ไหม นางกับข้ารูปร่างพอๆ กัน เพื่อ หลีกเลี่ยงปัญหา หากใส่ไม่ได้แล้วต้องกลับไปเปลี่ยนอีก “

“งั้นก็ไปด้วยกัน” ฮูหยินใหญ่เห้อเหลียนใช้สายตาคาดคะเน เห็นว่ารูปร่างทั้งสองพอๆ กัน จึงให้แม่นมชิวพาหมิงโร่ไปซื้อชุดแต่งงาน

ส่วนผ้าคลุมหัว นางก็ไม่อยากสนใจ ก็ใช้แค่คลุมหัวเล็ก ซึ่งไม่เหมือนกับชุดที่ใครๆ ก็มองเห็น

ในวันแต่งงาน แม่นมทั้งสองแต่งตัวให้หลีหยินเสร็จตั้งแต่เช้า ในตระกูลเห้อเหียน หลีหยินไม่มีพี่น้อง และก็ไม่มีเพื่อนสนิท ดังนั้นจึงไม่มีใครมาอวยพร ในห้องเงียบสงบ

หลีหยินมองไปยังสาวใช้และแม่นมที่คอยปรนนิบัติแล้วพูดว่า “พวกเจ้าออกไปก่อน ข้าอยากอยู่เงียบๆ”

ช่วงนี้หลีหยินเชื่อฟังมาก แม่นมทั้งสองที่คอยเฝ้าระวังก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนคุณหนูแล้วกัน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาคนมารับเจ้าสาว หากท่านต้องการอะไร เดียวจะไม่มีคนคอยช่วย”

“งั้นก็ให้เจี่ยนโถงอยู่แล้วกัน พวกเจ้าออกไปให้หมด” หลีหยินโบกมืออย่างรำคาญ

มีผงละเอียดลอยออกมาจากแขนเสื้อของหลีหยิน ไม่มีใครสังเกตเห็น มีเพียงหมิงโร่ที่กลั้นหายใจ ไม่ได้ดูดผงพวกนั้นเข้าไป