บทที่ 509 นอนแต่หัวค่ำ

‘เป่ยกงหลางเยว่’ ไม่ต้องให้ใครสอน หยิบจอกเหล้าแล้วคล้องแขนแลกจอกเหล้าองุ่นกับภรรยา

แม่นมสีตัดผมของทั้งสองคน ผูกเป็นโบว์ ห่อด้วยผ้า แล้ววางไว้ที่ใต้หมอน “สามี

เป่ยกงหลางเยว่ไม่ชอบคนมาก ภายในเรือนชิงชิวจึงไม่มีคนรับใช้คนสนิทที่คอยรับใช้ ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงจจึงให้แม่นมเหว้ยมาคอยดูแล

แม่นมเหว้ยก็ให้ถุงเงินหนักแก่แม่นมสีเช่นกัน ยิ้มแล้วบอกให้สาวรับใช้พานางไปที่งานเลี้ยง

เมื่อแม่นมสีออกไปแล้ว ในห้องจึงเหลือเพียงแม่นมเหว้ย และยังมีแม่นมฝ่ายเจ้าสาวสองคนพร้อมกับชินสุ่ยและซิ่วจวีรวมทั้งหมดห้าคน

แม่นมเหว้ยมองดูฮูหยินน้อยที่สวยเหมือนดังดอกไม้ ก็รู้สึกดีใจแทนท่านชายใหญ่ แต่ก็กลัวว่าฮูหยินน้อยจะนิสัยไม่ดี มองท่านชายเหมือนคนผิดปกติ ทำให้สามีภรรยาไม่สามัคคีกัน

“ท่านชายใหญ่ชอบความสงบ ไม่ชอบพูด ต้องขอให้ฮูหยินน้อยคอยดูแลด้วย”แม่นมเหว้ยพูด

“งั้นก็เหมาะพอดีเลย ข้าก็ชอบความสงบ” หมิงโร่ยิ้มแล้วตอบ

“งั้นนิสัยก็คล้ายกันดี” แม่นมเหว้ยกระตุกมุมปาก นางใช้ชีวิตอยู่ในเรือนหลังกว่าครึ่งค่อนชีวิต คำพูดนี้ฟังดูเหมือนเชื่อผัง แต่ก็คล้าย ‘หรือทำให้คนอื่นได้รับความเสียหายโดยไม่รู้ตัว’ นางจึงแยกไม่ออก

ด้านนอกห้องได้จัดเตรียมขนมมงคลและกับข้าวหลากหลายชนิดหนึ่งโต๊ะ แม่นมฝ่ายเจ้าสาวบอกว่า “ท่านชายและฮูหยินน้อยมาทานขนมหวานด้วยกันไหม”

“ได้” หมิงโร่ลุกขึ้น แล้วค่อยพูดเสียงต่ำนุ่มนวล “สามี พวกเราไปทานขนมหวานกัน ท่านเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว น่าจะหิวแล้ว”

‘เป่ยกงหลางเยว่’ ไม่พูดอะไรแล้วจับมือภรรยา แล้วดึงภรรยามายังโต๊ะอาหาร “ทาน”

แม่นมเหว้ยเห็นท่านชายใหญ่ตั้งแต่เล็กจนโต ก็ไม่เคยเห็นท่านชายคุยกับคนอื่นก่อน เวลานี้เห็นเขาดึงตัวฮูหยินน้อยไปทานอาหารน้ำตาก็เกือบไหลออกมา—ดูเหมือนว่าสิ่งที่คนพูดก่อนหน้าที่ไม่ผิด ยินดีที่อาการของท่านชายใหญ่ดีขึ้นแล้ว

หมิงโร่และซือห้าวเฉินนั่งลง แม่นมเหว้ยจึงรีบมาปรนนิบัติในขณะรับประทานอาหาร

‘เป่ยกงหลางเยว่’ มองนางเหมือนกับไม่แยแสแล้วพูดว่า “ไป”

แม่นมเหว้ยตกตะลึง นี้เป็นครั้งแรกที่ท่านชายใหญ่พูดกับนาง ถึงแม้จะบอกให้นาง ‘ไป’ ก็ตาม นางก็รู้สึกดีใจมาก

“พวกเจ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไปกินอะไรร้อนๆ หากมีอะไรเดียวข้าค่อยเรียกพวกเจ้า” หมิงโร่บอกให้ทุกคนออกไป

แม่นมเหว้ยพาทุกคนออกมา ชิวสุ่ยเดินออกมาหลังสุด จากนั้นเปิดประตู

เมื่อนเห็นทุกคนออกไปแล้ว ฉือห้าวเฉินจึงถอด ‘หน้ากาก’ออก จากนั้นดึงหมิงโร่ไว้ในอ้อมแขน “ในที่สุดวันนี้ก็ได้แต่งงานกับหมิงโร่”

หมิงโร่เอามือโอบเอวซือห้าวเฉิน แล้วซบหน้ากับอกที่คุ้นเคย “ข้าคิดถึงเจ้ามาก”

“ข้าก็คิดถึงเจ้ามาก” ตั้งแต่ที่พวกเขาพบกันครั้งแรก ก็ไม่เคยอยู่ห่างกันนานขนาดนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ต้องอยู่ในจงโจวที่เต็มไปด้วยคนแปลกหน้าและอันตรายรอบด้าน ถึงแม้จะรู้ว่าหมิงโร่สามารถเอาตัวรอดได้ แต่ต้องให้นางอยู่ในอ้อมกอดถึงจะสบายใจ

“หิวแล้วใช่ไหม กินอะไรหน่อยไหม” ถึงแม้ซือห้าวเฉินอยากกอดภรรยาตัวเอง แต่ก็กลัวว่านางจะหิว

“อ้อ” หมิงโร่รู้สึกไม่หิวมาก แต่การแต่งงานเหนื่อยมาก พิธีแต่ละอย่างยุ่งยาก ตอนนี้นางแค่อยากนอนเป็นตาย

เห็นผู้หญิงที่รักอยู่ในอ้อมกอดของตนเอง ดวงตาซือห้าวเฉินเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “ต้องให้สามีป้อนเจ้าใช่ไหม?”

ซือห้าวเฉินมองอาหารหลากหลายชนิดบนโต๊ะ อาหารส่วนมากจะเย็นแล้ว มีแค่ ‘หมี่เส้นใหญ่’ ที่เพิ่งยกมา มีกลิ่นหอมมาก จึงยกหมี่มาไว้ด้านหน้า จากนั้นใช้ตะเกียบคีบแล้วป้อนหมิงโร่

หมิงโร่มองหมี่ที่ยื่นมาที่ปาก จึงคิ้วขมวด “ข้าไม่กิน”