บทที่ 510 หน้าบางจริงๆ

“เดี๋ยว รอเดี๋ยว” หมิงโร่เตะเท้าของนาง กระโปรงแดงไหวพลิ้วอยู่กลางอากาศ ทำให้เกิดส่วนโค้งที่สวยงาม

“ข้ารอมานานมากแล้ว” ซือห้าวเฉินจูบที่หน้าผากหมิงโร่เบา ๆ “งานแต่งงานวันนี้เรียบง่ายไป ทำให้หมิงโร่รู้สึกน้อยใจ ต่อไป จะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ให้หมิงโร่”

หมิงโร่พูดไม่ออก วันนี้ตนเองยุ่งตั้งแต่ช้าจรดค่ำจริงๆ แม้จะเป็นงานแต่งงานของหลานชายสายตรงของตระกูลเป่ยกง ก็ไม่น่าจะเข้ากับคำว่า ‘ความเรียบง่าย’มั้ง?

ส่วนเรื่องที่จะจัดให้ยิ่งใหญ่อีกรอบนั้น คงไม่จำเป็น

หมิงโร่ส่ายหัวไปมาเหมือนกับกลองไม้เขย่า “ข้าไม่รู้สึกน้อยใจ และก็ไม่ต้องการงานแต่งที่ยิ่งใหญ่ด้วย”

“ตามใจเจ้า” ซือห้าวเฉินพูดเสียงอบอุ่น ริมฝีปากเขาเตะที่ใบหูเบาๆ ทำให้รู้สึกคัน

หมิงโร่หดคอ ซือห้าวเฉินยิ้ม แล้วเอียงหัวหอมแก้มแดงของหมิงโร่

การหอมแบบนี้มันเป็นสิ่งที่คุ้นเคยมาก ทั้งสองอยู่ด้วยกันนาน จึงมีความเข้าใจที่ลึกซึ้งต่อกัน

ถึงแม้หมิงโร่มาจากโลกปัจจุบัน หรือจะเป็นแพทย์ก็ตาม

แต่ชาติก่อนเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว เรื่องทางทฤษฎีต้องหยุดไว้ก่อน

ตอนนี้ นางไม่อยากปฏิเสธซือห้าวเฉิน แต่แค่รู้สึกเขินอายเล็กน้อย

ยังดีที่วันนี้องค์หยุนชินอ๋องจะต้องเอาชนะให้ได้ จูบที่อ่อนโยนทำให้นางคลายความกังวลลง

หมิงโร่จองไปที่ดวงตาของซือห้าวเฉินที่ลึกล้ำดั่งทะเล ภายในมีเปล่งประกาย และมีเงาของนางอยู่ภายใน

หมิงโร่ถูกตรึงด้วยสายตาที่ดึงดูดนี้ แล้วมือคล้องคอซือห้าวเฉิน แล้วใบหน้าเล็กๆ ลูกไล้ตามซอกคอเขา “นี่คือห้องนอนของคนอื่น....”

“งั้นพวกเราไปที่ห้วงกาลเวลา” ซือห้าวเฉินพูดเสียงต่ำ เหมือนดั่งเสียงเปียนโนที่ประสานเสียงกับไวโอลีน และยังเปรียบเหมือนลมเย็นๆ ที่พัดผ่านน้ำพุร้อน

ตอนนี้ในหัวหมิงโร่สับสนไปหมด จึงทำตามที่ซือห้าวเฉินบอก แล้วทั้งสองคนก็เข้าไปในห้วงกาลเวลา แล้วยังไล่องค์ชายเสือขาวและหลิงหลงออกมา

“หมิงโร่เก่งมาก” ซือห้าวเฉินถูปลายจมูกหมิงโร่ แล้วจูบที่ริมฝีปากนาง

องค์ชายเสือขาวค่อยหมอบลงอย่างเกียจคร้านบนเตียงที่เต็มไปด้วยอินทผลัมสีแดง ถั่วลิสง ลำไย และเมล็ดบัว—ผ้าม่านสีแดงอ่อน แสงเทียนริบหรี่ ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกเสน่หา

หลิงหลงยากอยู่ในห้วงกาลเวลา ดูปาปามามาทำเรื่องน่าอาย

แต่ก็ถูกไล่ออกเพราะไม่เหมาะกับเด็ก จากความเศร้าก็เปลี่ยนมาเป็นอยากกินอาหาร แทะผลไม้แต่ละอย่างบนเตียงส่งเสียงกรอบแกรบ

องค์ชายเสือขาวกระติกหู เสียงดังจริงๆ กลืนลงไปเลยไม่ได้เหรอ?

หลิงหลงยังคงแทะเสียงกรอบแกรบ กลืนทีเดียวก็ไม่สง่างามนะซิ ข้านะไม่ใช่งูโง่นะ

เหลาเถี่ยเจาะกระดาษหน้าต่างจนเป็นรู แล้วตวัดเสียงฟู่ : เรียกข้าทำไม? ยี่? ทำไมไม่เห็นนายท่านกับนาหญิง? พวกเจ้าอยู่ที่เตียงกันทำไม?

เจ้าขาวถูกคำถามพวกนี้รบกวนจนหัวเสีย : หุบปาก!

หัวเจ้าเถี่ยแข็งเหมือนดั่งเหล็ก : ข้าไม่หยุด!

องค์ชายเสือขาวยกกงเล็บขึ้น แล้วส่งเสียงฟู่ ทำให้เหลาเถี่ยวกลับไปทางเดิม แล้วเลื้อยไปที่เรือน

เหลาเถี่ยรู้สึกไม่พอใจ เป็นสัตว์เลี้ยงของเจ้านายเหมือนกัน ทำไมถึงไม่สามารถนอนบนเตียงของเจ้านายได้!

เหลาเถี่ยจึงโกรธ แล้วก็เกิดความคิดชั่วร้าย — แล้วค่อยเลื้อยไปหาท่านราชครู......

มันแค่หัวเหล็ก แต่ส่วนอื่นไม่ใช่เหล็ก ไม่พอที่จะให้เสือขาวใช้กงเล็บตวัดในคราวเดียวเลย!

ความเจ็บปวดและความเขินอายแผ่ทั่วร่างกาย ในหัวของหมิงโร่มีแค่ความคิดเดียวคือ นางถูกซือห้าวเฉินหลอกแล้ว—มีแต่คนบอกว่ากลางคืนช่างยาวนาน แต่เวลาในห้วงกาลเวลานั้นยาวนานกว่าภายนอก......