บทที่ 512 ไม่รู้จะลงจากหลังม้าอย่างไร

นายท่านใหญ่เป่ยกงตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จึงให้คนสนิทส่งตัวนางสนมและลูก ไปยังจวนทางใต้ บอกกับคนนอกว่า เด็กคนนั้นเกิดมาก็เสียชีวิตแล้ว

ตั้งแต่นั้นมา นายท่านใหญ่เป่ยกงคิดว่าตนเองมีอาการป่วยที่ซ่อนอยู่ ที่ไม่สามารให้กำเนิดลูกชายที่สมบูรณ์ได้ เพื่อรักษาความลับนี้ เขาจึงไม่กล้าให้ฮูหยินและนางสนมตั้งครรภ์ เครื่องปรุงที่ใช้ในเรือนแต่ละหลัง จะมีการเพิ่มผงชะมดลงไป

เมื่อได้ดื่มน้ำชาคารวะจากลูกสะใภ้ แต่ละเรือนต้องให้ของรับขวัญ ฮูหยินใหญ่เป่ยกงเตรียมกำไลหยกคุณภาพปานกลางหนึ่งคู่ไม่ได้ใส่กล่อง สาวใช้ใช้ถาดยกมา คงกลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่านางให้กำไลหยก

หมิงโร่ยิ้มแล้วขอบคุณ แล้วให้ชิวสุ่ยเก็บไว้

ฮูหยินรองเป่ยกงก็ให้กำไลหยกหนึ่งคู่ แต่เป็นหยกขาว เนื้อละเอียดวาว มองดูก็รู้ว่าแพงกว่าหยกที่ฮูหยินเฒ่าให้ ส่วนเรือนสามและเรือนสี่นั้นแม้จะเป็นนางสนมของนายท่านใหญ่ แต่ของที่ให้ก็ไม่น้อยหน้า

หากเปรียบเทียบดูแล้ว ฮูหยินใหญ่เป่ยกงซึ่งแม่ย่าแท้ ๆ แต่กำไลหยกที่ให้ก็มีค่าน้อยกว่าคนอื่น

ฮูหยินใหญ่เป่ยกงคิดว่าลูกสะใภ้ของนางไม่ได้เติบโตที่จงโจว คงไม่เคยเห็นของมีค่ามาก่อน จึงเลือกกำไลที่มีคุณภาพปานกลาง นางคิดว่าเรือนทั้งสามก็คงดูถูกลูกสาวของตระกูลเหลียนเห้อที่เติบโตที่ซีเจี้ย คิดไม่ถึงว่าทุกคนจะเตรียมแต่ของมีค่าเพื่อทำให้นางขายหน้า

ฮูหยินรองเป่ยกงยิ้มที่มุมปาก ทุกคนรู้อยู่แล้วว่าฮูหยินเฒ่านั้นรักเป่ยกงหลางเยว่มาก ถึงแม้จะดูถูก ‘เหลียนเห้อเหยา’ ที่เติบโตที่ซีเจี้ย แต่ก็อยากทำดีต่อหน้าฮูหยินเฒ่า มีเพียงพี่สะใภ้อย่างนาง ที่ไม่ได้เกิดในตระกูลที่สูงส่ง แล้วยังไม่มองการณ์ไกลอีก

ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงรู้สึกไม่พอใจลูกสะใภ้ใหญ่อยู่แล้ว หากไม่ใช่ว่าตอนนั้นลูกชายคนโตจะแต่งงานกับนางให้ได้ ซึ่งเทียบไม่ได้กับตระกูลเจ้าในเมืองหยุนหลิงที่ไม่ติดอันดับด้วยซ้ำ ไม่ได้อยู่ในสายตานางเลย

ผู้หญิงที่มาจากตระกูลเล็กๆ น้อยๆ บรรทัดฐานและโลกทัศน์ก็ไม่ดี คอยจ้องจะขนสมบัติของตระกูลเป่ยกงไปยังบ้านตัวเอง นี่เป็นเหตุผลว่าทำไหมฮูหยินเฒ่าเป่ยกงยังต้องคอยดูแลจวนด้วยตนเอง ไม่ส่งมอบหน้าที่ให้กับลูกสะใภ้คนโต

ทุกคนที่นี่มองออกว่า ฮูหยินใหญ่สีหน้าไม่สู้ดีนัก

ฮูหยินรองเป่ยกงจึงรีบออกมาพูดสร้างบรรยากาศ “ท่านแม่ให้อะไรเป็นของรับขวัญเหยาฮวาเหรอ เอาออกมาให้พวกเราชื่นชมบ้าง”

ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงเตรียมรูปปั้นมรกตเจ้าแม่กวนอิมและมุกสีทองประดับหัว มองแวบเดียวก็รู้ว่าราคาสูงมาก

เมื่อฮูหยินใหญ่เป่ยกงเห็นของเหล่านั้น ทั้งละอายทั้งโกรธ นางจำได้ว่าตอนนางแต่งงานเข้ามาใหม่ ฮูหยินเฒ่าให้แค่ชุดมรกตประดับหัว ไม่ให้นางให้ของรับขวัญที่มีค่าอะไรเลย

หมิงโร่เห็นของเหล่านี้ ก็ไม่ได้แสดงออกมากเกินไป แค่ทำความเคารพขอบคุณ ฮูหยินใหญ่เป่ยกง สงสัยว่าลูกสะใภ้ของนาง ก็ไม่เคยออกมาเห็นโลกภายนอก จึงไม่รู้ว่าอะไรมีค่า

หมิงโร่เห็นของที่มีมูลค่าจนเคยชิน ของพวกนี้ พ่อชอบเอาเปรียบของนาง อาจารย์ที่ชอบเอาเปรียบ หรือแม่แต่ไท่ซ่างฮวาง ก็ให้ทีละลังเลย ซึ่งไม่ต้องพูดถึง

ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงถูกชะตากับหมิงโร่มาก เป็นผู้หญิงมีเสน่ห์ สวยไม่ฉูดฉาด มีอุปนิสัยเหมือนผู้หญิงจากตระกูลสูง ยิ่งเห็นนางไม่ถูกล่อใจด้วยสิ่งของพวกนี้ ยิ่งพึงพอใจเป็นอย่างมาก

“เอาละ ทานอาหารเช้ากัน” ฮูหยินใหญ่เป่ยกงพูด

ฮูหยินรองเป่ยกงเข้าไปประคองฮูหยินเฒ่า “ข้าให้ห้องครัวเตรียมเนื้อแกะนึ่งน้ำนมวัว ใช้เวลานึ่งถึงสองชั่วโมง ตอนนี้นุ่มมาก เดียวท่านแม่ทานเยอะนะ”

“ได้” ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงยิ้มแล้วพยักหน้า

หมิงโรงและ‘เป่ยกงหลางเยว่’ เดินตามหลังนายท่านเป่ยกงและฮูหยิน แล้วเดินไปยังห้องโถงบุปผา

ปกติตระกูลเป่ยกงจะทานข้าวที่เรือนใครเรือนมัน แล้วแบ่งอาหารสดหรืออาหารบำรุงอย่างสองอย่าง มาให้ ฮูหยินเฒ่าเพื่อแสดงความกตัญญู มีแค่วันขึ้นปีใหม่ หรือวันที่สำคัญอย่างวันนี้ ถึงจะทานข้าวร่วมกัน

มีโต๊ะกลมสองโต๊ะตั้งอยู่ในห้องโถงบุปผา ชายหญิงแยกกันนั่ง

ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงรักหลานชายมาก ปกติ ‘เป่ยกงหลางเยว่’ จะนั่งกับฮูหยินเฒ่าเป่ยกง