บทที่ 519 ตำแหน่งเจ้าบ้านสั่นคลอน

ช่วงบ่าย “เป่ยกงหลางเยว่” ดูจะฟื้นตัวขึ้นไม่น้อย สีหน้าก็ดูดีขึ้นมาก เขาลืมตาขึ้นและกวาดสายตามองโดยรอบ

ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงบิดผ้าเช็ดหน้า แล้วเช็ดเหงื่อที่ชุ่มอยู่บนหน้าผากของหลานชาย : “หลางเยว่......”

“น้องหญิงของข้าล่ะ ?” “ท่านชายใหญ่เป่ยกงพูดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

ดวงตาของฮูหยินเฒ่าเป่ยกงเบิกโพลง : “หลางเยว่ เจ้าว่าอะไรนะ ?”

“น้องหญิงของข้าล่ะ ?” “ท่านชายใหญ่เป่ยกง” พูดซ้ำอีกครั้ง

“ภรรยาของเจ้าไปปรุงโจ๊กให้เจ้าอยู่ในครัว” ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความดีใจ นางยกมือขึ้นปิดปากแล้วร้องไห้ออกมา—หลานชายของนาง ดูเหมือนจะสติดีแล้ว !

แม่นมเว่ยยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ฮูหยินเฒ่าเช็ดน้ำตา : “นายหญิงเฒ่า ท่านชายใหญ่หายดีแล้ว ท่านควรยินดีถึงจะถูก......”

“ดีใจ ข้ากำลังดีใจอยู่นะสิ !” ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงรับผ้าเช็ดหน้ามาจากมือของแม่นมเว่ย แล้วเช็ดน้ำตาด้วยตนเอง “เจ้ารีบไปตามเหยาฮั๋วมา บอกว่าหลางเยว่ฟื้นแล้ว !”

“ข้าน้อยจะรีบไปเดี๋ยวนี้ !” แม่นมเว่ยรีบไปหาฮูหยินน้อยที่ห้องครัวเล็ก

หมิงโร่มาถึงอย่างรวดเร็ว โดยมีชิวสุ่ยยกโจ๊กถั่วเขียวดอกไป๋เหอเดินตามมาด้านหลัง

หมิงโร่เดินตรงมาที่เตียง แล้วถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน : “ท่านพี่ ท่านดีขึ้นบ้างหรือยัง ?”

“ข้าหายดีแล้ว” “ท่านชายใหญ่เป่ยกง” ดึงมือของภรรยา “ทำให้น้องหญิงต้องเหนื่อยแล้ว”

“ข้าไม่เหนื่อย” หมิงโร่ยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว จากนั้นจึงหันมองฮูหยินเฒ่าเป่ยกง “ท่านชาย ท่านพี่หายดีแล้วเจ้าค่ะ !”

“อืม”

ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงปาดน้ำตาอีกครั้ง “ในที่สุดวันที่ข้ารอก็มาถึงเสียที !”

“ท่านย่าอย่าร้องไห้อีกเลย ท่านกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะพาน้องหญิงไปคารวะท่าน” “ท่านชายใหญ่เป่ยกง” ยิ่งพูดก็ยิ่งคล่องแคล่ว

“ดี ๆ ๆ” ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงพยักหน้าไม่หยุด “ยายดูเจ้ากินโจ๊กเสร็จแล้วก็จะไป เจ้าพักผ่อนให้เต็มที่ รอให้หายดีแล้วค่อยไปคารวะยายก็ยังไม่สาย”

“ท่านพี่ โจ๊กกำลังอุ่นพอดี ข้าจะประคองท่านขึ้นมาทานสักหน่อย” หมิงโร่ประคองซือห้าวเฉินขึ้นมา และช่วยวางหมอนพิงหลังให้กับเขาด้วยความใส่ใจ

หมิงโร่ป้อนโจ๊กซือห้าวเฉินหนึ่งชาม สุดท้ายยังใช้ผ้าเช็ดหน้าช่วยเช็ดปากให้กับสามีอีก

ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงรู้สึกพึงพอใจในตัวหลานสะใภ้เป็นอย่างยิ่ง : “เหยาฮั๋ว ตอนนี้หลางเยว่หายดีแล้ว เจ้าเองก็พักผ่อนให้เต็มที่สักสองสามวัน หลายวันมานี้เจ้าเองก็เหนื่อยไม่น้อย”

“เจ้าค่ะ” หมิงโร่พยักหน้า “อาการของท่นพี่หายดีแล้ว พวกเราเองก็สบายใจ”

“ข้าไปก่อนล่ะ เจ้าพักผ่อนเถอะ ไม่ต้องส่ง” ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงหันไปโบกมือให้กับหมิงโร่ แล้วจากไปอย่างอารมณ์ดี

ภายในห้องเหลือเพียงแค่หมิงโร่และซือห้าวเฉิน ทั้งสองหันมองหน้ากันแล้วยิ้ม

การ “ป่วย” ครั้งนี้ ไม่เพียงหลีกเลี่ยง “การกลับมาเยี่ยมครอบครัวหลังการแต่งงานครบสามวัน” ได้อย่างสมบูรณ์เท่านั้น ซ้ำยัง “รักษา” อาการทางจิตของท่านชายใหญ่เป่ยกงได้อีก นับว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

หมิงโร่ล้มตัวลงบนเตียง การทำหน้าที่เป็นพยาบาลพิเศษ นับว่าเหนื่อยจริง ๆ

ซือห้าวเฉินเริ่มนวดอย่างคล่องแคล่ว : “น้ำหนักมือพอดีไหม ?”

“พอดี” หมิงโร่ถอนใจออกมาเบา ๆ และนอนหลับไปด้วยความสบายอย่างรวดเร็ว

ช่วงนี้ในตอนกลางวัน องค์หยุนชินอ๋องนอนอยู่บนเตียงตลอดเวลา จนกระทั่งดึก จึงจะมีท่าทีกระปรี้กระเปร่า ดังนั้นจึงมีฝีมือในการนวดที่พัฒนาขึ้นทุกวัน