บทที่ 526 ยุ่งยากเล็กน้อย

หมิงโร่ผงะไปครู่หนึ่ง ตอนนี้หัวขโมยโอหังถึงขั้นนี้แล้วหรือ ถึงกล้ามาขโมยของกลางวันแสก ๆ เช่นนี้ !

หลิงหลงกระพือปีก : ท่านแม่ พวกเรารีบไปจับขโมยกันเถอะ !

หมิงโร่ลูบปีกของหลิงหลง เพื่อให้มันสงบลงเล็กน้อย แล้วหันไปพูดกับชิวสุ่ยที่ยืนอยู่ด้านหลังว่า : “เจ้าไปดูที่คลังพร้อมกับข้า ถ้าหากพบสิ่งผิดปกติ อย่าเพิ่งกะโตกกะตากไปก่อน”

“เจ้าค่ะ” ชิวสุ่ยพยักหน้า แล้วเดินตามฮูหยินน้อยไป

หมิงโร่และชิวสุ่ยค่อย ๆ เดินย่องไปที่คลัง เมื่ออยู่ห่างออกมาจากคลังเล็กสักระยะ ก็เห็นแม่นมฉางที่ฮูหยินใหญ่เป่ยกงส่งมา กำลังปัดกวาดอยู่ด้านหน้าประตูคลังเล็ก

วันนี้มีงานเลี้ยง ทุกเรือนล้วนส่งคนไปช่วยที่ด้านหน้า ส่วนคนที่เหลืออยู่ในจวน เนื่องจากเจ้านายต่างอยู่ในงานเลี้ยง จึงหาสถานที่สักแห่งเพื่องีบหลับสักพัก ต่อให้ทำความสะอาดก็ไม่สมควรที่จะทำเวลานี้

หมิงโร่ดึงตัวชิวสุ่ยไปหลบอยู่ด้านหลังก่อนหินก้อนหนึ่ง แล้วชะโงกหน้ามองไปยังคลังเล็ก—ประตูคลังปิดสนิท นอกจากแม่นมฉางทำความสะอาดที่ดูจะเป็นเรื่องแปลกไปสักหน่อย ก็ไม่มีอย่างอื่นที่ผิดปกติ

หมิงโร่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่สามารถมองออกได้ในทันทีว่านี่คือลูกไม้แบบไหน

เธอรู้สึกว่าชิวสุ่ยค่อย ๆ ถอยร่นไปเรื่อย ๆ เมื่อหันหน้ากลับไปมอง ก็พบว่าซือห้าวเฉินกำลังยืนอยู่ด้านหลังตนเอง ขณะที่กำลังจะถามว่าเขามาได้อย่างไร ซือห้าวเฉินก็สั่งให้นางมองไปทางคลัง

ประตูของคลังเล็กถูกคนเคาะจากด้านใน แม่นมฉางหันมองโดยรอบอย่างระแวดระวัง จากนั้นจึงหยิบกุญแจออกมาจากหน้าอก แล้วไขกุญแจที่ล็อกประตูคลังอยู่ แม่นมหยวนที่ฮูหยินใหญ่เป่ยกงส่งมาอีกคน ออกมาจากในคลัง โดยอุ้มสัมภาระและม้วนกระดาษอีกสองม้วนเอาไว้ในอ้อมแขน

หมิงโร่ตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น พวกนางไปเอากุญแจมาจากไหน !

ชิวสุ่ยพับเขนเสื้อขึ้น แล้วกระซิบว่า : “ฮูหยินน้อย ข้าจะเป็นคนจัดการพวกนางเอง !”

หมิงโร่และซือห้าวเฉินสบตากัน ตอนนี้หากจับพวกนาง ก็เป็นเพียงแค่สาวใช้สองคนที่ขโมยของ ไม่อาจทำให้เป็นเรื่องใหญ่ได้......

ซือห้าวเฉินครุ่นคิดอยู่สักครู่แล้วพูดว่า : “หายอดีมือสักสองคนมาคอยจับตาดูเอาไว้ ดูว่าพวกนางได้รับคำสั่งมาจากใคร”

“เช่นนั้นข้าน้อยกับชิงหมิงจะตามไปดู และให้ชิงเฟิงคอยอยู่เฝ้าที่เรือนเอาไว้” ชิวสุ่ยพูดพลางก็รีบไปหาชิงหมิง

มองดูแม่นมหยวนกับแม่นมฉางแอบเข้าไปในห้องที่พวกนางอยู่ ชิวสุ่ยและคนรับใช้อีกคนก็คอยเฝ้าจับตาดู จากนั้นซือห้าวเฉินจึงจูงมือหมิงโร่เดินกลับห้องนอนไป

หมิงโร่กำลังคิดว่า มิน่าล่ะ ก่อนหน้านี้ถึงมีเรื่องทำนองว่า ไม่มีขโมยแอบลักลอบเข้ามาในเรือน แต่กลับมีของหาย ที่แท้ไม่ใช่เพียงแค่เป็นขโมยที่อยู่ภายในบ้านเท่านั้น แต่พวกนางยังมีกุญแจอีกด้วย

ตอนนี้ จะทำเช่นไรเรื่องนี้ถึงจะกลายเป็นเรื่องใหญ่นะ ?

ขณะที่หมิงโร่กำลังครุ่นคิด ก็ถูกซือห้าวเฉิน “เคาะหัว”

“เอ๊ะ ?” หมิงโร่กะพริบตาปริบ ๆ แล้วหันมองชายหนุ่มที่ทำหน้าเคร่งขรึมอย่างไร้เดียงสา

“เดี๋ยวนี้กล้าหาญใหญ่แล้วนะ ? กล้าไปจับขโมยโดยลำพังเชียวหรือ ฮะ ?” ซือห้าวเฉินบิดคางของหมิงโร่

“ข้าไม่กล้าไปคนเดียวแน่นอน ยังพาหลิงหลงกับชิวสุ่ยไปด้วยอีกนะ !” หมิงโร่โต้เถียงด้วยเหตุผล

ซือห้าวเฉินกัดริมฝีปากของหมิงโร่ : “ต่อไปไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไร ต้องมาหาข้าก่อน เข้าใจหรือยัง ?”

“เจ็บนะ” หมิงโร่ป้องริมฝีปากที่ถูก “หมาป่าตัวใหญ่ใจร้าย” กัดเข้า

“หากไม่เจ็บสักนิด เจ้าก็คงไม่ยอมเชื่อฟัง” ซือห้าวเฉินหยิกแก้มของหมิงโร่

หมิงโร่มุดตัวออกมาจากแขนของซือห้าวเฉิน แล้วมานั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งหลัวฮั่น แล้วครุ่นคิดปัญหาเมื่อครู่ต่อ

ซือห้าวเฉินเอนตัวลงบนหมอนอิงที่อยู่ข้าง ๆ อย่างเกียจคร้าน : “ทำไมเงียบไปล่ะ ?”

“ไม่ไกล ๆ เลย อย่ามารบกวนการคิดของข้า” ถึงแม้แม่นมทั้งสองจะถูกฮูหยินใหญ่เป่ยกงส่งมาที่เรือนชิงชิว แต่หมิงโร่รู้สึกว่า คนที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังให้พวกนางขโมยของ น่าจะไม่ใช่ฮุหยินใหญ่เป่ยกง