บทที่ 528 เนรคุณ

ฮูหยินใหญ่เป่ยกงรีบขัดขวางทันที : “ท่านแม่ลงโทษไพร่ต่ำช้าทั้งสองก็พอแล้วนี่เจ้าคะ ซิงเอ๋อร์เป็นโรคทางตาอยู่ ตอนนี้ไม่อาจออกจากเรือนได้นะเจ้าคะ”

เมื่อไฉหยวนและกว่างจิ้นได้ยินก็คิดว่า นายหญิงกำลังจะให้พวกตนเป็นแพะรับบาปอย่างนั้นหรือ ?

คนรับใช้ขโมยของนับว่ามีโทษร้ายแรง มิหนำซ้ำพวกเขายัง “ขโมย” ไปมากมายขนาดนั้น ต่อให้มีหัวงอกออกมาเพิ่มอีกสักสิบหัวก็ยังไม่พอให้ตัด ยิ่งปกว่านั้น ของเหล่านี้ก็ไม่ใช่ของที่พวกเขาขโมยมาด้วย

ทั้งสองหันสบตากัน จากนั้นไฉหยวนก็พูดขึ้นว่า : “นายหญิงเฒ่าโปรดให้ความเป็นธรรมด้วย ข้าน้อยไม่รู้เลยว่าของเหล่านี้เป็นของที่ถูกขโมยมา ต่อให้ข้าน้อยจะใจกล้าแค่ไหน ก็ไม่กล้าเป็น “หัวขโมย” อย่างเด็ดขาดขอรับ”

กว่างจิ้นเองก็ไม่ยินดีจะถูกละทิ้ง : “ข้าน้อยเป็นคนรับใช้ในเรือนหน้ามาตลอด ไม่เคยไปที่เรือนของท่านชายใหญ่เลยสักครั้ง นายหญิงเฒ่าลองเรียกแม่นมที่ทำหน้าที่เฝ้ายามตรงประตูทางเข้าเรือนมาสอบถามได้นะขอับ......”

“ข้าไม่สนว่าเจ้า “จะรู้หรือไม่รู้” หรือจะ “เคยหรือไม่เคยเข้ามาในเรือนหลัง” ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน “ข้าเพียงแค่ถามว่า ใครเป็นคนให้เจ้านำของไปจำนำ”

เมื่อฮูหยินใหญ่ได้ยินแม่สามีเอ่ยถามเช่นนี้ ก็แทบจะหัวใจวาย

ไฉหยวน : “แม่นมฉางขอรับ”

กว่างจิ้น : “แม่นมหยวนขอรับ”

ทั้งสองหันมองหน้ากัน แล้วกลับคำ

ไฉหยวน：“แม่นมหยวนขอรับ”

กว่างจิ้น：“แม่นมฉางขอรับ”

“เอิ้ก” หมิงโร่ไม่อยากหัวเราะ แต่ทั้งคู่ช่างไม่เข้าขากันเอาเสียเลย

“แคก”

“แคก ๆ”

ทุกคนที่นั่งอยู่ นอกจากฮูหยินใหญ่เป่ยกงแล้ว ต่างก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

วันนี้ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงใจแข็ง ต้องการสืบเรื่องนี้ให้กระจ่าง จึงออกคำสั่งว่า : “เหล่าจู เจ้าไปพาตัวแม่นมหยวนกับแม่นมฉาง ที่อยู่ในเรือนของนายหญิงมา”

หมิงโร่เอ่ยปากอย่างรู้เวลา : “พ่อบ้านจูไปตามหาที่เรือนชิงชิวเถอะนะ หลายวันก่อน ท่านแม่ส่งพวกนางมาชี้แนะกฎระเบียบให้กับตระกูลเป่ยกงของเรา”

ที่จริงแล้วหมิงโร่เพียงอธิบายความจริงออกมา แต่ตอนนี้ทั้งสองมีความเกี่ยวข้องกับหัวขโมย เมื่อฟังดูแล้วจึงน่าขันเป็นพิเศษ

“เหอะ ๆ” ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงหัวเราะเยาะออกมา “ดูเหมือนครั้งนี้นายหญิงจะเลือกคนผิดนะ”

ตอนที่พ่อบ้านจูพาตัวแม่นมฉางและแม่นมหยวนมาที่เรือนใหญ่ ก็ไม่ได้บอกว่ามีเรื่องอะไร ทั้งสองจึงไม่คิดว่าเรื่องที่พวกนางไปขโมยของที่คลังเล็ก จะถูกเปิดโปงเสียแล้ว อย่างไรเสีย ของที่เก็บไว้ในคลัง ล้วนเป็นของที่ไม่ได้นำมาใช้บ่อยนัก ครั้งก่อนที่พวกนางขโมย ก็ผ่านไปนานมากแล้ว แต่ก็ยังไม่มีใครสังกตเห็น

ทั้งสองเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ เมื่อเห็นไฉหยวนและกว่างจิ้นนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น ก็รู้สึกเหมือนมีคนเอากระบองมาทุบที่หัว ความคิดเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวก็คือ—ตนเองจบเห่แน่ !

ฮูหยินใหญ่เป่ยกงได้ยินไฉหยวนกว่างจิ้นซักทอดถึงแม่นมฉางและแม่นมหยวน ก็รู้ว่าเรื่องนี้คงไม่ดีแน่

แม่นมหยวนเป็นแม่นมของแม่นม เรื่องที่ขโมยของย่อมต้องเกี่ยวพันถึงซิงเอ๋อร์อย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ทั้งสองคน คือคนที่ตนเองส่งไปยังเรือนชิงชิว

หากนางออกหน้าแทนทั้งสองคน ก็จะถูกผู้คนสงสัย ว่าตนเองส่งคนไปขโมยสินสอดของลูกสะใภ้......ตอนนี้จึงทำได้เพียง ไม่ให้พวกนางเอ่ยปากพาดพิงถึงซิงเอ๋อร์ได้

ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงยังไม่ทันเอ่ยปาก ฮูหยินใหญ่เป่ยกงก็รีบตำหนิขึ้นมาก่อน : “ดูเรื่องที่พวกเจ้าทำสิ ส่งเจ้าไปปรนนิบัติฮูหยินน้อยแท้ ๆ พวกเจ้ากลับไม่ทำตัวเป็นคนรับใช้ที่ดี ซ้ำยังทำเรื่องสกปรกอีกด้วย......”