บทที่ 532 มาจากไหน

หมิงโร่และซือห้าวเฉินกินมื้อเช้าเสร็จ ก็ไปคำนับเช้าที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าเป่ยกง ทั้งสองเดินไปที่ประตูเรือนหลัก ก็เห็นฮูหยินผู้เฒ่าเป่ยกงพาซื่อสีและแม่นมเหว้ยออกไป ท่าทางเหมือนจะออกไปด้านนอก

“น้อมคำนับท่านย่า” ซือห้าวเฉินและหมิงโร่เดินหน้าไปน้อมคำนับ

“พวกเจ้ามาเถอะหรือ ‘เหยาฮั๋ว’ ไปเยี่ยมท่านป้ารองกับข้าที หลางเยว่ไปยุ่งกับงานตัวเองเถอะ” ฮูหยินผู้เฒ่าเป่ยกงตอนนี้รู้สึกปวดหัวมาก

เช้านี้ บุตรสะใภ้เอกทั้งสองคนไม่มีใครมาเลย กลับส่งคนออกมา หนึ่งคนบอกว่าเวียนศีรษะอย่างรุนแรงจนลงจากเตียงไม่ได้ อีกคนหน้าผากโดนกระแทก ต้องหาหมอ

“ได้” หมิงโร่เดินหน้าไปพยุงแขนของฮูหยินผู้เฒ่าเป่ยกง “ท่านย่า พวกเราไปกันเถอะ”

ตอนที่มาถึงเรือนฝูซี ฮูหยินรองเป่ยกงกำลังพิงอยู่บนหมอน ศีรษะพันผ้าเส้นด้ายฝ้ายไปหลายชั้น ยังคงมีเลือดซึมออกมา เป่ยกงซือซือนั่งเช็ดน้ำตาอยู่ข้างเตีบง

หมอเพิ่งจะทำแผลบนหน้าผาก และจ่ายยาให้แล้ว กำชับให้กินยาต้มขับพิษร้อนหลายๆ วัน จะได้ไม่ต้องทำให้แผลอักเสบ

หมอถือกล่องยาออกจากประตูไป มารดาผู้ให้กำเนิดเป่ยกงเจิ้นห่ายท่านน้าอู๋จึงรีบเดินตามไปติดๆ “หมอรอก่อน ท่านต้องช่วยดูอาการของคุณชายรองด้วย”

ตอนนี้ฮูหยินรองเป่ยกงได้ยินเรื่องที่เกี่ยวกับเป่ยกง ก็เครียดจนไม่รู้ว่าจากไหน

เช้านี้เกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น นายท่านผู้เฒ่าต่อให้ตีให้สัตว์เดรัจฉานตายไปอย่างไร นางก็ไม่อยากสนใจแล้ว แต่ตอนนี้พวกเขาครอบครัวรองคกอับ เรื่องก็บานปลายจนทำให้นายท่านผู้เฒ่ารู้ ครอบครัวรองเกรงว่าคงไม่ได้เข้าตาผู้เฒ่าเช่นเขาแล้ว

“ฮูหยิน ฮูหยินผู้เฒ่าและฮูหยินน้อยมาเยี่ยมท่านแล้ว” แม่นมคนสนิทของฮูหยินรองเป่ยกงรีบเตือนขึ้น

“ท่านแม่ ท่านรีบมานั่งเถอะ” ฮูหยินรองเป่ยกงจะลงเตียงประเดี๋ยวนี้ “เสี่ยวถาว ชงซีชานหยินเจินขั้นดีมาหน่อย”

“เจ้านอนดีๆ เถอะ ไม่ต้องลุกขึ้น” ฮูหยินผู้เฒ่าเป่ยกงนวดมือของนาง

“เดิมทีสะใภ้แตกต่างที่ควรไปรับใช้ท่านแม่ กลับให้ท่านแม่มาเยี่ยมข้า นี่ทำให้สะใภ้ลำบากใจเหลือเกิน” ฮูหยินรองเป่ยกงเอาผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตา “ ‘เหยาฮั๋ว’ รีบนั่งสิ ซือซือไปยกเก้าอี้มาให้พี่สะใภ้ของเจ้าสิ”

ซือซือเป่ยกงตอบกลับสั้นๆ ไม่รู้ว่าเหตุใดท่านแม่ถึงให้ตัวเองไปยกเก้าอี้ให้ ‘เห้อเหลียนเหยาฮั๋ว’ ทำได้เพียงทำตามอย่างไม่เต็มใจ “พี่สะใภ้เชิญนั่งเถอะ”

“ขอบคุณมากๆ ” หมิงโร่ก็ค่อนข้างคาดคิดไม่ถึง ฮูหยินรองเป่ยกงเป็นผู้ที่มีคุณสมบัติที่ดีไม่ว่าจะทำอะไรย่อมได้เปรียบ ไม่รู้ว่าแอบซ่อนความลับอะไรไว้

พวกนางพูดคุยเรื่องสัพเพเหระไปสองสามคำ ฮูหยินรองเป่ยกงจึงพูดขึ้น “วันมะรืนเป็นวันเกิดของฮูหยินใหญ่ฉีเตียว เช่นนี้ข้าก็คงไปไม่ได้แล้ว ข้ากำลังคิดว่าจะรบกวน ‘เหยาฮั๋ว’ เป็นตัวแทนข้าไปร่วมงานฉลองวันเกิดของฮูหยินฉีเตียว......”

หมิงโร่รู้สึกว่าไปร่วมงานฉลองวันเกิดก็ไม่ได้มีอะไร แค่กลัวว่าถึงเวลาจะเจอฮูหยินใหญ่เฮ่อเหลียนเท่านั้น โป๊ะแตกไปคงไม่ดี “ข้าเพิ่งถึงเมืองหยุนหลิงได้ไม่นาน แค่กลัวว่าจะทำให้เรื่องของท่านป้ารองเสีย”

ฮูหยินผู้เฒ่าเป่ยกงกลับมั่นใจในตัวหลานสะใภ้คนนี้อย่างมาก ก็อยากให้โผล่หน้าต่อหน้าผู้คนมากมาย “แค่งานเลี้ยงวันเกิดทั่วไปเท่านั้นน่ะ จะได้ไปพูดคุยเล่นกับพวกคุณหนูพวกฮูหยินจากตำหนักต่างๆ เจ้าไปเถอะ”

“เช่นนั้นข้าก็จะทำตามที่ท่านย่าพูด” หมิงโร่ทำได้เพียงตกลง

เป่ยกงซือซือเห็นคุณชายสี่ตระกูลฉีเตียว ภายในใจรู้สึกพอใจในชาติตระกูลและหน้าตาของชีเตียวจิ่นอย่างมาก ตอนนี้ไม่รู้ว่าทางฝั่งตระกูลฉีเตียวคิดอย่างไรบ้างแล้ว อยากถือโอกาสงานฉลองวันเกิดของฮูหยินใหญ่ฉีเตียวไปสืบหาความคืบหน้า

นึกไม่ถึงเช้าวันนี้ท่านแม่โดนกระแทกหน้าผากแล้ว นางที่เป็นบุตรีคนหนึ่งที่ยังไม่ออกเรือน กลับไม่เหมาะไปร่วมงานตามลำพัง ฉะนั้นเมื่อครู่นี้ถึงได้ร้องไห้กันอย่างเสียใจเช่นนั้น

ภายในใจของเป่ยกงซือซือไม่อยากให้พี่สะใภ้ที่มาจากซีเจี้ยพานางไปบ้านตระกูลฉีเตียว มักจะรู้สึกว่าเช่นนี้จะทำให้นางตกต่ำ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ไป ทำได้เพียงยอมรับด้วยความจำใจ

เรื่องนี้เป็นไปตามนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าสั่งให้ฮูหยินรองเป่ยกงพักผ่อนดีๆ แล้วพาหมิงโร่จากไป

“ ‘เหยาฮั๋ว’ ไม่ต้องกังวล พวกเรากับตระกูลฉีเตียวคบกันหลายชั่วคนแล้ว ไม่มีใครทำให้เจ้าลำบากใจแน่นอน” ฮูหยินผู้เฒ่าเป่ยกงตบมือของหมิงโร่ “แต่ว่า ป่าใหญ่ขึ้น นกอะไรก็ย่อมมี ถ้าเจอคนในตระกูลชุนยวี่ ไม่ต้องสนใจพวกเขาก็พอ”