บทที่ 533 ร่างเตี้ยและโครงหน้าแหลม

ฉืออู่เห็นคนขึ้นรถแล้ว เขาก็เริ่มทำงานที่มากประสบการณ์ ขับรถม้าด้วยความเอาใจใส่

รถม้าจอดลงตรงหน้าประตูจวนฉีเตียว มีคนหน้ามานำทาง “ฮูหยินน้อยเป่ยกง คุณหนูเป่ยกง เชิญด้านในขอรับ”

ก็มีข้ารับใช้มานำรถม้าไปจอดในที่จอดโดยเฉพาะ ฉืออูเลือกตำแหน่งจอดที่เข้าง่าย จอดรถม้าให้เรียบร้อย

ตระกูลฉีเตียวเก่งด้านสถาปัตยกรรมและสถาบันต่างๆ แค่เดินเข้าประตูไปก็เห็นถึงสิ่งปลูกสร้างและศาลาที่สวยงามแล้ว

แต่ก่อนเป่ยกงซือซือเคยมาที่ร่วมงานเลี้ยงที่จวนตระกูลฉีเตียว แต่ในขณะนั้นก็ยังไม่มีความคิดที่จะแต่งเข้าตระกูลฉีเตียว มุมมองและความคิดก็เลยแตกต่างจากตอนนี้อย่างสิ้นเชิง

“พี่สะใภ้ ตระกูลของท่านมีเรือนที่สวยงามเช่นนี้เลยหรือ?” เป่ยกงซือซือทำหน้าที่ดูภูมิใจ ราวกับว่าตอนนี้นางเป็นฮูหยินของตระกูลฉีเตียวไปแล้ว

“เป็นเช่นนั้น” ไม่ว่าจะเป็นตำหนักหยุนจงหรือว่าตำหนักหยุนชินอ๋อง ต่างก็งดงามและวิจิตรงดงามกว่าที่นี่ ดังนั้น หมิงโร่จึงไม่ตกใจกับจวนตระกูลฉีเตียว

“เหอะๆ” เป่ยกงซือซือแค่รู้สึกว่าแม่นางที่มาจากซีเจี้ย เมื่อตบหน้าบวมและทำให้คนอ้วน ความรังเกียจในในใจก็ยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้น

หมิงโร่เกลียดแค้นที่จะไปสนใจเป่ยกงซือซือจะคิดอย่างไร มาถึงห้องโถงหลัก พอได้คำนับกับฮูหยินใหญ่ที่เป็นเจ้าของวันเกิดวันนี้ ก็ได้ส่งของกำนัลที่มาจากตระกูลเป่ยกง ก็ถือว่าภารกิจสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว

สำหรับอีกครึ่งหนึ่ง ก็คงทำได้เพียงรอท่านเหว่ยมอบหมายต่อไปแล้ว

ภายในห้องโถง ก็มีฮูหยินและคุณหนูมาไม่น้อย เป่ยกงซือซือไปเสวนากับเหล่าคุณหนูที่คุยกันเป็นประจำ หมิงโร่ที่ตอนแรกก็ไม่ชอบสุงสิงกับคนแปลกหน้า จึงแค่อยู่เฉยๆ และดื่มชาอย่างเงียบๆ

“เจ้าก็คือภรรยาที่เจ้าโง่เป่ยกงสู่ขอหรือ?” เสียงที่มีเสน่ห์และขี้เล่นดังขึ้นในหูของนาง

หมิงโร่ก้มหน้าลง ไม่แม้แต่สบตากับอีกฝ่าย

“นี่ เจ้าหูหนวกหรือไร” เสียงๆ นั้นสูงขึ้น “ฟ้าหูหนวก พื้นดินเป็นใบ้ กลับเหมาะสมกันอย่างมาก”

หมิงโร่หรี่ตาลงเล็กน้อย แล้ว เมื่อมองไปที่ทิศทางของเสียง กลับเห็นคนอ้วนเตี้ยในชุดคลุมสีส้มมองไกลๆ คล้ายส้ม “เจ้ากำลังพูดกับข้าอยู่หรือ?”

“มิฉะนั้นล่ะ?” สตรีร่างเตี้ยเงยหน้าที่บานเยี่ยงกะละมังเงิน “นอกจากเจ้าแล้ว ใครจะแต่งงานกับคนโง่อีก”

หมิงโร่มองสตรีร่างเตี้ยคนนี้อายุไม่น้อยแล้ว กลับเกล้าผมทรงของสาวน้อยที่ยังไม่ออกเรือน มุมปากของนางจึงเลิกยิ้มอันร้ายกาจขึ้น “แต่งออกก็ย่อมดีกว่าแต่งไม่ออก ยิ่งไปกว่านั้น สามีของข้าก็ไม่ใช่เจ้าโง่อะไรทั้งนั้น เหนือศีรษะสามฟุตมีเทพเทวา คุณหนูท่านนี้ต้องสะสมคุณธรรมในการพูดให้มาก อนาคตจะได้หาสามีที่ดีได้”

“เจ้า!” การแต่งไม่ออกก็คือสิ่งที่เจ็บปวดในใจของชุนยวี่อ้าย ทว่าเพราะนางเป็นคุณหนูใหญ่ของชุนยวี่ ปกติทุกคนแค่ซุบซิบนินทาลับหลัง กลับไม่ได้พูดต่อหน้า

เวลานี้สตรีสูงเพรียวที่สวมใส่กระโปรงสีฤดูใบไม้ร่วงเดินมาหนึ่งคน “อ้ายอ้ายของพวกเราแค่มีนิสัยตรงไปตรงมา เหตุใดฮูหยินน้อยเป่ยกงถึงต้องเคร่งเครียดเช่นนี้?”

หมิงโร่เห็นสตรีคนนี้กลับมีศีรษะสามเหลี่ยม แค่อยากจะเข้าไปตวาดใส่นาง ไอ้อสูรพิษ คืนท่านปู่มาให้ข้าประเดี๋ยวนี้!

“เมื่อเราเคารพผู้อื่น ผู้อื่นก็จะเคารพเราเหมือนกัน” หมิงโร่พุ่งตรงไปที่ ‘สตรีโครงหน้าแหลม’ สตรีคนนั้นยิ้มจางๆ “ข้าแค่มีนิสัยตรงไปตรงมา ฮูหยินท่านนี้อย่าได้ถือสาข้าเลย”

ฮูหยินรองชุนยวี่โดนคำพูดของตัวเองยัดปาก เครียดจนเกือบจะเอนหลัง "เจ้า!"

เดิมทีหมิงโร่รู้สึกว่าสตรีร่างเตี้ยคนนี้และสตรีร่างสูงเพรียวคนหนึ่ง ไม่เหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน แต่ดูจากท่าทางโง่ๆ ที่ทำแก้มป่องนั้นเหมือนกันเด๊ะๆ กลับดูเหมือนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน

ฮูหยินใหญ่ฉีเตียวสังเกตเห็นสถานการณ์ของทางฝั่งนี้ กำลังจะมาร่วมสนุกด้วย กลับเห็นแม่นมเฒ่าที่คอยรับใช้อยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าฉีเตียวเดินมา "คำนับฮูหยินน้อยเป่ยกงเจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่าของพวกเราอยากเจอท่าน ไม่ทราบว่าฮูหยินน้อยยินดีพบหน้ากันหรือไม่"