บทที่ 534 กุญแจสุสานบรรพบุรุษ

“ขอบคุณมาก” ท่านเหว่ยรับยาเม็ดมา แล้วเอาหยกสีนิลมงคลที่ใหญ่เท่าฝ่ามือออกมาหนึ่งอัน พร้อมยื่นไปให้หมิงโร่ “นี่คือ ถือว่าเป็นค่าหมอเถอะ”

หมิงโร่มอง 'หยกมงคล' มุมปากก็อดยกขึ้นไม่ได้ วันนี้งานเลี้ยงมื้อเที่ยงหัวข้อคือกุมารน้ำเต้าหรือ......สิริมงคลสิริมงคล ได้สมดั่งใจข้าปรารถนา รีบสำแดงฤทธิ์?

ท่านเหว่ยเห็นหมิงโร่กลับไม่รู้ว่า 'มงคล' นี้เอาไว้ใช้ทำอะไร แค่เพียงอธิบายขึ้นต่อ “ตระกูลฉีเตียวเก่งในการสร้างและออกแบบกลประตู รับผิดชอบในการสร้างสุสานของจักรพรรดิในอดีต”

“นี่คือกุญแจสำคัญในการเปิดทางลับในวังใต้ดิน ผ่านทางลับก็สามารถเข้าไปในสุสานได้”

แววตาของหมิงโร่เป็นประกายความขี้เล่น ตอนที่ซ่อมแซมสุสานได้เหลือทางลับไว้ แล้วยังมีกุญแจ นี่คือขบวนการของการขโมยสุสานนี่นา!

ท่านเหว่ยมองเห็นแววตาของแม่หญิงหมิงโร่ ก็รู้สึกนางกำลังคิดมิชอบมาพากล “เหอะๆ ตระกูลฉีเตียวไม่มีมีทางทำเรื่อง 'โจรกรรม' เพียงแค่ว่าไม่ใช่จักรพรรดิทุกองค์จะเป็นราชาที่มีคุณธรรม นอกจากนี้ยังมีขุนนางบางส่วนที่จะดูแลการก่อสร้างสุสานเพื่อฝังแล้ว ตระกูลขุนนางจะทิ้งหนทางไว้สำหรับการพัฒนาในอนาคต อย่างไร ผู้ที่ดูแลการก่อสร้างสุสานได้คือชนชั้นสูงของเผ่า......”

“อ้อ” ถึงแม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจ เหตุใดท่านเหว่ยถึงให้กุญแจ ‘สุสานบรรพบุรุษ’ ของตระกูลซือห้าวเฉินกับตัวเอง แต่สุดท้ายคือก็คือของของตระกูลซือห้าวเฉิน นางก็ควรรับไว้ก่อน

ท่านเหว่ยอธิบายชัดเจนแล้วก็เรียกแม่นมเข้ามา ให้นางส่งหมิงโร่กลับไปที่ห้องโถงจัดเลี้ยงตรงเรือนหน้า

หมิงโร่เดินตามแม่นมออกจากห้องนอน เป่ยกงซือซือได้ยินเสียงเคลื่อนไหว แล้วเลิกชายกระโปรงขึ้น “พี่สะใภ้ ท่านพาข้าเข้าไปน้อมคำนับฮูหยินผู้เฒ่าหน่อยเถอะ”

“ร่างกายของฮูหยินผู้เฒ่าไม่ค่อยดี ท่านหลับไปแล้วเจ้าค่ะ บ่าวจะรายงานความประสงค์ดีของคุณหนูเป่ยกงให้ฮูหยินผู้เฒ่าทราบเจ้าค่ะ” แม่นมทำท่าทาง 'เชิญ'

เป่ยกงซือซือทำได้เพียงเดินตามฝีเท้าของหมิงโร่ด้วยความไม่เต็มใจ แน่นอน ปากก็ไม่ได้หยุดพูด “พี่สะใภ้ท่านอยู่ในห้องนอนของฮูหยินผู้เฒ่าฉีเตียวนานเยี่ยงนั้น ทำอะไรกันหรือ?”

“พูดเรื่องสัพเพเหระเท่านั้น” มุมปากของหมิงโร่เผยยิ้มจางๆ “เพียงแต่ว่า ฮูหยินผู้เฒ่าฉีเตียวได้ยินว่า หลังจากที่ข้าแต่งเข้าตระกูลเป่ยกง สุขภาพของสามีของข้าค่อยๆ แข็งแรงขึ้น ทุกคนในจวนต่างก็รื่นเริงดีใจ รู้สึกว่าข้าคือคนที่มีโชคลาภ เลยอยากจะพูดคุยกับข้าเยอะๆ จะได้มีโชคลาภไปด้วย”

เพราะมีแม่นมคนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่าฉีเตียวอยู่ จึงไม่ควรโวยวาย เป่ยกงซือซือเกลียดจนกัดฟัน นางโตมาขนาดนี้ ยังไม่เคยเห็นคนที่หน้าด้านหน้าทนและไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อน กล้าติดทองบนหน้าตัวเองขนาดนี้!

แม่นมพาหมิงโร่ไปที่ห้องโถงงานเลี้ยง ฮูหยินใหญ่ฉีเตียวถามขึ้น แม่นมเพียงแค่บอกว่า ฮูหยินผู้เฒ่าโปรดปราน ‘ฮูหยินน้อยเป่ยกง’ มาก ฮูหยินผู้เฒ่าให้ฮูหยินใหญ่ดูแลนางดีๆ

ฮูหยินใหญ่ฉีเตียวจึงให้หมิงโร่นั่งโต๊ะของแขกคนสำคัญ เป่ยกงกงซือซือเลยถือว่าพลอยได้รับผลประโยชน์ของ 'ฮูหยินน้อยเป่ยกง' ไปด้วย จึงได้นั่งที่นั่งดีๆ ตามหมิงโร่

พบจบงานเลี้ยงตอนเที่ยง ทางฝั่งฮูหยินผู้เฒ่าฉีเตียวก็ส่งของขวัญมากมายมาอีก ฮูหยินใหญ่ฉีเตียวเห็นแม่สามีให้ความสำคัญกับ ‘ฮูหยินน้อยเป่ยกง’ จึงดึงหมิงโร่มาพูดคุยอะไรมากมาย บอกว่าพบหมิงโร่ครั้งแรกก็รู้สึกสนิทสนมเหมือนเป็นเพื่อนเก่าแก่ และก็ให้ของขวัญบางอย่างกับนาง

เป่ยกงซือซือไม่อยู่ในภายใต้การเชิญชวนของฮูหยินใหญ่ฉีเตียว รอไปสักพักก็อดทนรอไม่ไหวอีกต่อไป จึงพาสาวรับใช้ตัวเองเดินไปตรงประตูจวน

ตระกูลฉีเตียว 'ดูแล' แขกเหรื่อด้วยความใส่ใจเป็นอย่างมาก มีห้องไว้ให้คนขับรถม้าพักผ่อนโดยเฉพาะ แล้วยังให้น้ำร้อนกับของว่าง

เพื่อที่จะสอดแนมข่าวสารของแต่ละจวนในนครหยุนหลิง ฉืออู่ จึงคลุกคลีอยู่ในโรงน้ำชาอยู่ครึ่งค่อนวัน จนกว่ามีคนมาหาเขา บอกว่านายของตระกูลเป่ยกงออกมาแล้ว

ฉืออู่รีบเร่งม้ามาข้างรถม้า สังเกตเห็นใต้เกี้ยวม้ามีเศษไม้ ฉืออู่ก้มลงไปดูใต้รถม้า สังเกตเห็นเพลารถม้าโดนคนหักไปครึ่งหนึ่ง ถ้าเดินไประหว่างทางแบบนี้ ล้อรถม้าก็คงจะหลุดออกไป