บทที่ 535 ฟ้ามีตา

ทันทีที่หมิงโร่ขึ้นรถม้าก็เห็นซือห้าวเฉินนั่งอยู่บนรถม้า “สามีมารับข้า ข้าซาบซึ้งใจจริงๆ ”

“มีคนรังแกภรรยา ผู้เป็นสามีก็ต้องมาเรียกความเป็นธรรมให้เป็นเรื่องธรรมดา” ซือห้าวเฉินพูดด้วยเสียงเรียบ “พวกเราไปเดินเล่นที่ถนนส่าจินเถอะ”

ถนนส่าจินเป็นถนนการค้าหนึ่งเส้นของนครหยุนหลิง คนร้านค้าที่ขายของอันประณีตมากมาย เหล่าคุณหนูในเมืองต่างก็ชอบไปเดินถนนเส้นนี้

หมิงโร่สังเกตเห็น เมื่อเทียบจงโจวกับทั้งสี่แคว้นแล้ว ประเพณีพื้นบ้านจะรักนวลสงวนตัวมากกว่าเล็กน้อย หนุ่มสาวเดินด้วยกันตรงถนน ส่วนมากชายหนุ่มจะอยู่ด้านหน้า หญิงสาวจจะอยู่ด้านหลัง ทั้งสองต้องห่างกันสามฉือ

แน่นอน บางคนก็จะใกล้กันหน่อย แต่ก็ต้องอยู่ด้านหน้าและด้านหลัง

‘ฮูหยินน้อยเป่ยกง’ เติบโตในซีเจี้ย เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับอะไรในแวกวงตระกูลชั้นสูงในนครหยุนหลิง ดังนั้น ‘ฮูหยินน้อยเป่งกง’ ที่ไม่รู้จักกฎของจงโจว แน่นอนว่าต้องเดินเคียงไหล่ ‘คุณชายใหญ่เป่ยกง’

พอเดินเล่นร้านค้าหลายชนิด หมิงโร่รู้สึกว่าคนจงโจวสมควรที่จะหยิ่งผยองในตัวเอง ในบางด้าน เช่นการผลิตสินค้าและทักษะความสามารถนั้นเลิศล้ำกว่าแคว้นสี่

เฉกเช่น กระดาษของจงโจวจะทนและขาวสะอาดมากกว่านั้น กระดาษที่ดีที่สุดของแคว้นสี่ เทียบเท่าแค่เกรดกลางของจงโจว

และงานฝีมือที่หลอมโลหะ จงโจวก็มีแล้ว และเป็นโลหะที่ค่อนข้างเหมือน ‘เหล็ก’ เพียงแต่ว่าต่อให้อยู่จงโจว โลหะชนิดนี้เอาไปผลิตอาวุธทหารก็จะแพงมาก ไม่ได้ใช้งานทั่วไป

ยาที่ถูกเรียกว่า 'ยาเซียน' ในแคว้นสี่ หรือว่ายาที่ล้ำค่ามาก ก็แทบจะมีขายทุกร้าน ราคาก็ไม่ได้ถูกๆ

ในมุมมองที่หมิงโร่มองจงโจว ฐานะรวยและจนนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ตระกูลชั้นสูงดั่งที่ว่าต่างก็ครอบครองทักษะที่ล้ำสมัยและครอบครองความร่ำรวย มาตรฐานชีวิตของตระกูลชั้นสูงต่างจากแคว้นสี่อย่างสิ้นเชิง

แต่การใช้ชีวิตของคนทั่วไป ก็แทบจะไม่แตกต่างอะไรกับแคว้นสี่ ‘ของดี’ ของจงโจวนั้นมีมากมาย แต่คนทั่วไปนั้นมิอาจบริโภคได้ ฉะนั้น 'มี' หรือ 'ไม่มี' สำคัญพวกเขาแล้ว ก็ไม่ได้แตกต่างอะไรมาก

หมิงโร่ซื้อของประณีตไม่น้อย คิดว่าจะเอากลับไปให้เป็นของฝากและซื้อให้ตัวเองด้วย ฉืออู่ที่เป็นข้ารับใช้ แทบอยากจะให้ตัวเองกลายเป็นพี่จางหยู อย่างไรสองมือก็ไม่พอใช้อยู่แล้ว

"เจ้าเอาของพวกนี้ไว้บนรถม้าก่อน พวกเราไปพักเท้าที่โรงน้ำชา ประเดี๋ยวไปหาพวกเราที่โน้น" หมิงโร่ชี้ไปยังโรงน้ำชาตรงกันข้าม

"ได้ขอรับ" ฉืออู่กลับไม่เป็นกังวลว่าหาไม่เจอ ทหารลับมีวิธีติดต่อเป็นพิเศษ ฉุนยี่พวกเขาตามนายไป เขาต้องหาเจอแน่นอน

หมิงโร่และซือห้าวเฉินค่อยๆ เดินเข้าไปในโรงน้ำชา ขอไปนั่งในห้องส่วนตัว แล้วสั่งน้ำชาและของว่างที่ขึ้นชื่อสองสามอย่าง

หมิงโร่หยิบขนมฝูหรงมากัดหนึ่งชิ้น ทั้งนุ่ม หอมและหวาน นึกถึงฮูหยินผู้เฒ่าเป่ยกงน่าจะชอบ ก็ให้ชิวสุ่ยไปสั่งหนึ่งชุด ประเดี๋ยวจะเอากลับไปให้ฮูหยินผู้เฒ่าเป่ยกงชิม

หมิงโร่พิงอยู่ขอบหน้าต่าง มองบรรยากาศถนนอันมีการจราจรคับคั่งด้านนอก จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องของม้าหนึ่งตัวดังขึ้น จึงหันไปมองตามทิศทางของเสียง แค่เห็นม้าหนึ่งตัวที่ลากรถม้าจู่ๆ ล้มลง แม้กระทั่งเกี้ยวม้าที่เอนไปด้านหน้ามี 'ส้ม'" ผลใหญ่กลิ้งออกมาจากเกี้ยวม้า จากนั้นมีเสียงกรีดร้องดังขึ้น

บนรถนนมีคนมากมาย ทางนั้นมีการส่งเสียงดังมาก ไม่นานก็มีคนมุงดูความวุ่นวายนี้

เดิมทีชุนยวี่อ้ายที่กินของว่างบนรถม้า จู่ๆ ก็ล้มลงจากด้านในรถม้า ต่างก็อึ้งกันไปหมด

ตอนที่สาวใช้พยุงนางขึ้น ปากของนางยังคาบขนมหมาฮวาอยู่หนึ่งแท่ง ดูๆ แล้วตลกมาก

ฮูหยินรองชุนยวี่มีเรือนร่างสูงอยู่แล้ว ตัวจึงติดอยู่ในเกี้ยวม้า แต่หน้าผากไปกระแทกโดนผนังรถม้า ทำให้เขียวบวม

"นี่เป็นคุณหนูของตระกูลใดกัน ดูสภาพแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเป็นเอ๋อไปแล้วนะ?"

"ไม่น่าจะเป็นคุณหนูมั้ง คุณหนูตระกูลชั้นสูงที่ไหนกินขนมหมาฮวาครึ่งแท่งต่อคำเดียว......"