บทที่ 536 เลี้ยงบุตรีดี ร้อยตระกูลย่อมแห่กันสู่ขอ

ฮูหยินรองเป่ยกงอดขมวดคิ้วไม่ได้ “เกิดอะไรขึ้น?”

หญิงรับใช้ก้มหน้าต่ำลง แล้วเล่าเรื่องกับฮูหยินตัวเองไปหนึ่งรอบ

ฮูหยินรองเป่ยกงฟังจบ ก็ไม่สนเท้าที่พลิกของบุตรีอีก พร้อมด่าคนขึ้นมาทันที “ตอนเช้าที่เจ้าตื่นนอนออกไปข้างนอก ไม่ได้เอาสมองไปหรือไร ไหนๆ ก็รู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าและฮูหยินใหญ่ฉีเตียวชอบนาง เจ้ายังให้คนขับรถม้ากลับมา ให้พวกนางมองเจ้าอย่างไร?”

ตอนอยู่ในเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าฉีเตียว เป่ยกงซือซือโมโหจนขาดสติ แล้วจะคิดมากเช่นนี้ได้อย่างไร ในใจรู้ว่าตัวเองเลอะเทอะ แต่ก็ยังถกเถียงเพื่อตัวเอง “ข้านั่งอยู่ในเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าฉีเตียวไปหนึ่งชั่วยาม ยังไม่ได้เข้าไปน้อมคำนับ เก็บกลั้นความโมโหไม่ไหวอีกต่อไป.......”

“เจ้าทำเช่นนี้ นอกจากทำให้คนหาว่าเจ้าไม่รู้จักกาลเทศะแล้ว แล้วยังจะมีประโยชน์อะไรอีก? ไม่มีรถม้า นางจะกลับมาไม่ได้หรือไร?” ฮูหยินรองเป่ยกงถอนหายใจ “ถ้านางไปฟ้องฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินผู้เฒ่าต้องสั่งสอนเจ้าอีกแน่”

“ข้า.......” เป่ยกงซือซือไม่พอใจในใจอย่างมาก แต่กลับถกเถียงกลับไม่ได้แม้แต่คำเดียว

“เจ้าอะไรของเจ้า!” ฮูหยินรองเป่ยกงหันไปมองหญิงรับใช้ “จำไว้ให้ดี ขาของคุณหนูใหญ่พลิกตั้งแต่อยู่ในจวนฉีเตียวแล้ว รู้สึกเจ็บจนทนไม่ได้ ถึงได้กลับจวนมาก่อน”

“เจ้าค่ะ” หญิงรับใช้ตอบกลับโดนด่วน

“ส่งสาวใช้ไปดูตรงประตูจวน ทันทีฮูหยินน้อยกลับจวน ก็ให้กลับมารายงานข้าทันที” ฮูหยินรองเป่ยกงนวดขมับของตัวเอง “เสี่ยวถาว เปิดคลังเก็บของ เอาจวงฮัวต่วนออกมาหนึ่งผืน”

เป่ยกงซือซือกัดฟันกรอดจนฟันเกือบแตกไปหมด “สตรีคนหนึ่งที่มาจากซีเจี้ยจะเคยเจอของดีอะไร เหตุใดถึงต้องให้จวงฮัวต่วนกับนางด้วย!”

“ถ้าเจ้ามีปัญหาเหมือนนางเพียงแค่ครึ่งเดียว ข้าก็คงไม่ต้องเสียจวงฮัวต่วนไปหนึ่งผืนหรอก” ฮูหยินรองเป่ยกงก็รู้สึกไร้ความอดทน ตระกูลฉีเตียวยังหวังว่า ‘เฮ่อเหลียนเหยาฮั๋ว’ ไปติดตามแน่ะ

“เหอะ!” เป่ยกงซือซือหันหน้าไปทางอีกด้าน ตัวเองจะสู้แม่นางคนที่ไม่มีประสบการณ์คนนั้นได้อย่างไร “เหตุใดหมอถึงยังไม่มาล่ะ? จะทำให้ข้าเจ็บตายเลยหรือไร?”

“หมอมาแล้ว.......” หญิงรับใช้ที่อยู่ใต้ชายคาระเบียงรีบรายงานขึ้น

หมิงโร่และซือห้าวเฉินกินอาหารเย็นที่โรงน้ำชาเสร็จถึงจะกลับจวน ทั้งสองลงจากรถม้า เสี่ยวซือที่เฝ้าประตูเอาโคมไฟมา “ฟ้ามืดแล้ว คุณชายใหญ่และฮูหยินน้อยเอาโคมไฟเดินไปเถอะขอรับ”

“ขอบใจเจ้าแล้ว” ชิวสุ่ยรับโคมไฟไว้เดินนำทางไปด้านหน้า

ทั้งสองกลับเรือนชิงชิว ซือห้าวเฉินเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปที่ห้องสมุด ร่ำเรียนตำรากับนายท่านผู้เฒ่าเป่ยกง

หมิงโร่อาบน้ำเสร็จ เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่ใส่ในบ้าน นั่งลงตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ให้ซิ่วจวีช่วยนางมวยผม

“ฮูหยินน้อย ฮูหยินรองมาแล้วเจ้าค่ะ” ทิงหยูเข้ามารายงาน

“เชิญป้ารองไปที่โถงบุหงาก่อนเถอะ” หมิงโร่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ตอนที่กินของว่างในโรงน้ำชาตอนเย็น ฉืออู่พูดถึงเรื่องที่คนขับรถม้าของตระกูลชุนยวี่มาตัดเพลารถม้า

นางยังไม่ทันได้ถามถึงเป่ยกงซือซือ ฮูหยินรองเป่ยกงมาหาทันทีเลยหรือ?

ฮูหยินรองเป่ยกงเพิ่งจะยกถ้วยชา ก็เห็นถึงหมิงโร่ที่เดินเข้ามาในโถงบุหงาอย่างช้าๆ ......ด้านบนสวมเสื้อฝ้ายสีนวลจันทร์ ด้านล่างสวมกระโปรงไหมพรม ผมยาวผูกด้วยยางรัดผมหลวมๆ เท่านั้น และดูเหมือนว่าเขาอาบน้ำเสร็จและพร้อมที่จะพักผ่อน

แม้ว่าจะเป็นชุดธรรมดา แต่ก็ทำให้ใบหน้าที่ดีของ 'น้ำใสออกมาจากต้นพู่ระหง' และฮูหยินรองเป่ยกงก็มองจนเคลิบเคลิ้ม