บทที่ 538 ดวงแข็ง

ซือห้าวเฉินครุ่นคิด ทำอย่างไรจึงจะกำจัดฝูงหมาป่าที่ตามล่าไม่หยุด ทั้งยังไม่ทำให้ท่านผู้เฒ่าเป่ยกงสงสัย มีสองตัวพุ่งมาใกล้ พุ่งมาหาพวกเขา

ท่านผู้เฒ่าเป่ยกงเป็นหัวหน้าตระกูลมานานหลายปี แม้จะอยู่ในยามอันตราย แต่ก็ตัดสินใจได้ทันเวลา เขาตัดสินใจที่มีประโยชน์ที่สุด

เขาผลักซือห้าวเฉินออกไป แล้วใช้ร่างของตนเองบังหมาป่าร้าย： “เจ้าออกไปตามคน！”

“ท่านปู่......” หากซือห้าวเฉินหนี คาดว่าท่านผู้เฒ่าเป่ยกงต้องตายด้วยน้ำมือของหมาป่าอย่างแน่นอน

“ไม่ต้องสนใจข้า ไปเร็ว！” เขาใกล้จะตายแล้ว แม้จะโชคดีหนีรอดไปได้ แต่ก็ไม่อาจปกป้องตระกูลเป่ยกงได้

เห็นหมาป่าสองตัวพุ่งตัวไปหาท่านผู้เฒ่าเป่ยกง ซือห้าวเฉินหยิบยาสลบออกมาจากกระเป๋าเสื้อ สาดไปที่หมาป่า

หลิงหลงไม่เข้าใจว่าสถานการณ์ในตอนนี้คืออะไรกันแน่ มองท่านพ่อด้วยความสงสัย： ทั้งที่สามารถฟาดหมาป่าให้ตายได้ในคราเดียว เหตุใดต้องใช้ยาสลบ? อีกทั้ง ยาสลบนี้สำหรับมนุษย์ ไม่ส่งผลต่อหมาป่าเท่าใดนัก......”

นี่ไม่ใช่หรือ หมาป่าเพียงเคลื่อนไหวช้าลงเล็กน้อย กรงเล็บที่ตอนแรกจะข่วนเอวของท่านผู้เฒ่าเป่ยกง พลาดไปโดนน่อง ท่านผู้เฒ่าเป่ยกง ล้มลงบนพื้น

ซือห้าวเฉินทำสัญญาณมือ ‘กำจัดทิ้ง’ ให้หลิงหลง หลิงหลงเข้าใจในทันที ：ท่านพ่อ ให้ข้าปกป้องท่านเถอะ！

หลิงหลงจัดการหมาป่าสองตัวนั้น ซือห้าวเฉินฉีกชายเสื้อ ทำแผลที่เท้าให้ท่านผู้เฒ่าเป่ยกง หลังจากนั้นแบกเขาขึ้น ออกไปจากเขตหวงห้าม

ร้องเรียกองครักษ์ที่คอยคุ้มกันท่านผู้เฒ่ามาช่วย พร้อมกับสั่งให้คนกลับไปส่งข่าว ขณะเดียวกันก็พาท่านผู้เฒ่าเป่ยกงกลับจวน

ตอนที่ซือห้าวเฉินและท่านผู้เฒ่าเป่ยกงกลับถึงจวน เรื่องที่ท่านผู้เฒ่าเป่ยกงได้รับบาดเจ็บในเขตหวงห้ามมีคนรายงานแล้ว คนทั้งสี่ครอบครัวต่างมากันจนพร้อมหน้า กำลังรอที่โถงหลักด้วยความกังวล

ได้ยินบ่าวรับใช้รายงานว่า ท่านผู้เฒ่าและคุณชายใหญ่กลับมาแล้ว ภายใต้การเดินนำของฮูหยินผู้เฒ่าเป่ยกง ทุกคนเข้ามาในเรือน

เห็น ‘คุณชายใหญ่เป่ยกง’ แบกท่านปู่เดินเข้ามา：” ท่านย่า หมอมาถึงหรือยังขอรับ?”

“ยังเลย ท่านปู่ของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” ฮูหยินผู้เฒ่าเดินตามซือห้าวเฉินมุ่งหน้าไปยังห้องนอน พร้อมกับเอ่ยถาม

“น่องของท่านปู่ถูกหมาป่าข่วนขอรับ” ซือห้าวเฉินเดินมาถึงข้างเตียง นายท่านใหญ่เป่ยกงและนายท่านรอง ช่วยกันยกบิดาขึ้นเตียง

ระหว่างทางซือห้าวเฉินให้ยาคลายยาสลบกับท่านผู้เฒ่าเป่ยกงแล้ว หลังจากท่านผู้เฒ่าถูกวางลงบนเตียง ก็ค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา

ซือห้าวเฉินเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นบนหุบเขาให้ทุกคนฟังสั้นๆ ทั้งยังบอกว่าตนสาดยาสลบก่อน แล้วสาดยาพิษจึงโชคดีพาท่านปู่หนีรอดจากหมาป่าได้

อารมณ์ที่ซ่อนเร้นในนัยน์ตาของฮูหยินรองเป่ยกงและนายท่านรองเป่ยกง ล้วนซับซ้อนอย่างมาก......เจ้าเด็กคนนี้ ช่างดวงแข็งจริงๆ！

เมื่อทุกคนได้ฟังต่างทอดถอนหายใจ มีเพียงเป่ยกงเจิ้นห่ายพุ่งตัวออกมาหาเรื่อง： “ในเมื่อท่านพี่นำยาไปด้วย เหตุใดจึงไม่รีบนำออกมาใช้? หากนำออกมาใช้เร็วกว่านี้ ท่านปู่ก็ไม่บาดเจ็บแล้ว......”

ซือห้าวเฉินหรี่ตาลง ใช้สายตามองไปยังเป่ยกงเจิ้นห่ายที่ถูกบิดาของเขาทุบตีจนหน้าปูดบวม ： “ผงยาที่ข้าพกไว้มีจำกัด แน่นอนว่าต้องหาโอกาสที่มั่นใจจึงจะนำออกมา”

เดิมทีนายท่านรองเป่ยกงก็รู้สึกว่าเป่ยกงเจิ้นห่ายพูดมีเหตุผล แต่เมื่อถูก ‘เป่ยกงหลางเยว่’ โต้กลับ ทำให้ลูกชายของตนดูโง่เขลายิ่งนัก แทบอยากจะตีลูกอีกครั้ง

ทันทีที่ท่านผู้เฒ่าเป่ยกงลืมตาขึ้น ก็เห็นความโง่เขลาของเป่ยกงเจิ้นห่าย รู้สึกหงุดหงิดยิ่งนัก

พ่อบ้านจู เดินสาวเท้าเล็กๆ ‘กลิ้ง’ เข้ามา： “ฮูหยินผู้เฒ่าขอรับ หมอมาแล้วขอรับ”

“ให้หมอเข้ามารักษา พวกเจ้าออกไปให้หมด” ท่านผู้เฒ่าเป่ยกงพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“ท่านพ่อ ท่านตื่นแล้ว รู้สึกอย่างไรบ้าง?” นายท่านรองเป่ยกงรีบพุ่งตัวไปด้านหน้าเตียง

“หยุดเอะอะโวยวายได้แล้ว！” ท่านผู้เฒ่าเป่ยกงหลับตาลง

：

：