บทที่ 539 เจ้ารู้หรือไม่

“ได้” หมิงโร่ให้ชิวสุ่ยนำซุปถั่วเขียวต้มที่ช่วยดับร้อน เข้าไปในเรือนหลัก

ตอนที่ซือห้าวเฉินและหมิงโร่ไปถึงเรือนหลัก คนอื่นๆ ในเรือนถูกฮูหยินผู้เฒ่าเป่ยกงไล่กลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงฮูหยินผู้เฒ่าเป่ยกงคอยเฝ้า

“ท่านย่า ท่านแม่” ซือห้าวเฉินและหมิงโร่ทำความเคารพพร้อมกัน

“ท่านปู่ให้เจ้ากลับไปพักไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงกลับมาอีก?” ฮูหยินผู้เฒ่าเป่ยกงพูด

“หลานนำซุปถั่วเขียวต้มมา ตอนนี้ท่านปู่เป็นอย่างไรบ้างแล้ว?”

“หลางเยว่ เจ้าเข้ามา” เมื่อท่านผู้เฒ่าเป่ยกงได้ยินคำพูดของ ‘หลานชายคนโต’ เขาก็ร้องเรียกหลานชายเข้าไป

ซือห้าวเฉินยกซุปถั่วเขียวต้มเข้าไปในห้อง ฮูหยินผู้เฒ่าเป่ยกงหันไปถามหมิงโร่： “ ‘หลางเยว่’ ไม่ได้บาดเจ็บกระมัง?”

“น่าจะเป็นเพราะชนบางอย่างบนหุบเขา ร่างกายจึงมีรอยฟกช้ำเล็กน้อย” หมิงโร่รู้สึกว่า หากซือห้าวเฉินไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อย คงจะไม่เหมาะกับบุคลิกของเป่ยกงหลางเยว่

“บาดเจ็บสาหัสหรือไม่?” ฮูหยินผู้เฒ่าเป่ยกงไล่ถาม

“ไม่ได้เป็นอะไรมากเจ้าค่ะ ทายาก็หายแล้ว”

“เช่นนั้นก็ดี” ในที่สุดฮูหยินผู้เฒ่าเป่ยกงก็โล่งอก “ท่านปู่ของพวกเจ้าขึ้นไปบนหุบเขานั้นบ่อยครั้ง ไม่เคยเจอฝูงหมาป่ามาก่อน นี่ไม่ใช่ฤดูเหมันต์ หมาป่าไม่ถึงขั้นหิวจนต้องลงมาหาอาหารใต้หุบเขา......”

หมิงโร่ไม่รู้ว่าท่านผู้เฒ่าเป่ยกงคิดอย่างไรกับ ‘หลางเจว๋ฮวา’ จึงไม่ได้คิดจะบอกเรื่องนี้ให้ฮูหยินผู้เฒ่าเป่ยกงทราบ： “วันข้างหน้าหากท่านปู่จะขึ้นเขาอีกครั้ง ต้องพาคนไปมากๆ ในป่าลึก ไม่รู้ว่ามีสัตว์ร้ายใดซ่อนตัวอยู่บ้าง”

“เหยาฮั๋วพูดถูก” เวลานี้ฮูหยินผู้เฒ่าเป่ยกงก็หวาดกลัวเล็กน้อย หากครั้งนี้พาคนไปมากพอ ก็คงไม่มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น

แม้ท่านผู้เฒ่าเป่ยกงจะบาดเจ็บที่เท้า แต่ยังคงมีสติดี ซือห้าวเฉินเข้าไปในห้อง เขานอนพิงหัวเตียง ไม่ได้นอนลงไป

“ท่านปู่” ซือห้าวเฉินหยิบเศษผ้าที่เปื้อนหลางเจว๋ฮวาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ทั้งยังเอารูปหลางเจว๋ฮวายื่นให้ท่านผู้เฒ่าเป่ยกง เขากดเสียงลงต่ำแล้วพูด “ ‘เหยาฮั๋ว’ อยู่ที่โลกทางทิศตะวันตกเคยพบเจอพืชที่เรียกว่าหลางเจว๋ฮวา แค่เพียงเปื้อนเกสรของพืชชนิดนี้ ก็จะถูกหมาป่าโจมตีขอรับ”

สีหน้าของท่านผู้เฒ่าเป่ยกงเคร่งขรึมขึ้นมาทันที： “เจ้าไปตามหนานฟางเข้ามาพบข้า”

“ขอรับ” ซือห้าวเฉินตามองครักษ์คนสนิทของท่านผู้เฒ่าเป่ยกงเข้ามา

“นายท่านขอรับ” หนานฟางคุกเข่าข้างหนึ่ง

ท่านผู้เฒ่าเป่ยกงนำเศษผ้าและภาพวาดให้หนานฟาง บอกให้เขาสืบอย่างละเอียด

ตอนบ่าย หนานฟางสืบได้เรื่องบางอย่าง กลับมารายงานก่อน： “นายท่านขอรับ ข้าน้อยเจอหลางเจว๋ฮวาที่กำลังผลิบาน บริเวณทางเข้าเขตหวงห้ามจริงๆ ขอรับ

ข้าน้อยเห็นว่าหลางเจว๋ฮวาผิดปกติเล็กน้อย เมื่อลองดูอย่างถี่ถ้วนแล้ว พบว่ามีร่องรอยของชั้นดีที่เพิ่งถูกฝัง น่าจะมีคนย้ายมาปลูกเมื่อไม่นานนี้ขอรับ”

“หึ！ ช่างเป็นวิธีการที่แยบยลจริงๆ！” ท่านผู้เฒ่าเป่ยกงหัวเราะในลำคอ “สืบให้ละเอียด ข้าจะดูสิว่า ใครหมายจะเอาชีวิตข้า！”

“ข้าน้อยจะทำสุดความสามารถขอรับ” หนานฟางรับคำสั่งแล้วเดินออกไป

ตอนปิดไฟ หมิงโร่และซือห้าวเฉินค่อยกลับเรือนชิงชิวของตนเอง วันนี้หมิงโร่อยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าเป่ยกงด้วยความประหม่ามาทั้งวัน เมื่อกลับมานางก็ฟุบลงบนโต๊ะ

ซือห้าวเฉินก็นั่งลง นวดให้ภรรยา： “ลำบากน้องหญิงแล้ว”

“เจ้าค่ะ” หมิงโร่ยินดีที่จะทำงานในนายาทั้งวัน ก็ไม่อยากนั่งแบบกุลสตรีเช่นนี้ทั้งวัน “สืบทราบหรือยังเจ้าคะว่าเป็นฝีมือของผู้ใด?”

：