บทที่ 540 พาตัวไปที่คุกน้ำ

“เรื่องที่เกิดขึ้นในเขตหวงห้าม เจ้ามีอะไรจะพูด?” ท่านผู้เฒ่าเป่ยกงมองลูกชาย ‘ผู้กตัญญู’ ตรงหน้าด้วยแววตาเคร่งขรึม

นายท่านรองเป่ยกงตกใจ หรือว่าเรื่องที่เอาหมาป่าขึ้นเขาถูกเปิดโปงแล้ว！ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ไม่ว่าอย่างไร ก็ไม่อาจยอมรับเรื่องนี้เด็ดขาด： “ท่านพ่อ ลูกไม่รู้ว่าท่านกำลังพูดอะไร......”

“เฮ้อ” ท่านผู้เฒ่าเป่ยกงถอนหายใจ “ผู้อาวุโสของตระกูลที่อำเภอติ้งอันส่งจดหมายมา สุสานและศาลบรรพบุรุษบนเขาหยวนควรทำนุบำรุงได้แล้ว เจ้าพาครอบครัวรองกลับไป จัดการเรื่องนี้เถอะ

หลังจากซ่อมแซมศาลบรรพบุรุษเสร็จแล้ว ก็ลงหลักปักฐานที่นั่น คอยกราบไหว้บรรพบุรุษ ห้ามกลับมาเมืองหยุนหลิงตามอำเภอใจ”

นายท่านรองเป่ยกงคุกเข่าลงบนพื้น： “ท่านพ่อ ลูกยินดีที่จะกลับไปซ่อมบำรุงศาลบรรพบุรุษ สุสานบรรพบุรุษ แต่บ้านของลูกอยู่ที่นี่ ท่านจะไม่ให้ลูกกลับมาได้อย่างไร

ท่านพ่อ ท่านช่างใจร้ายกับลูกเหลือเกิน......”

“ข้าใจร้าย?” ท่านผู้เฒ่าเป่ยกงพูดเสียงเยือกเย็น “เจ้ามันคนสารเลวสังหารบิดา ยังมีหน้ามาบอกว่าข้าใจร้าย！

ข้าเคยบอกว่า ตำแหน่งหัวหน้าตระกูลเป่ยกง ผู้ที่มีความสามารถจะได้สืบทอด คำว่า ‘ความสามารถ’ ที่ข้าพูดถึง ข้าอาศัยความสามารถที่แท้จริง ไม่ใช่ทำเรื่องเหลวไหลไปวันๆ”

“ลูกถูกป้ายสี！” นายท่านรองเป่ยกงที่เป็นชายชาตรี ถึงกับร้องไห้ฟูมฟาย ทว่าท่านผู้เฒ่าเป่ยกงกลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย

เมื่อนายท่านรองเป่ยกงไม่เห็นบิดาจะเปลี่ยนคำพูดแม้แต่น้อย ดูเหมือนว่าแกล้งทำตัวน่าสงสารไม่ได้ผล เขาจึงตัดสินใจโยนความผิดทั้งหมดไปให้ฮูหยินรองเป่ยกง： “ท่านพ่อโปรดใจเย็น......ลูกไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เกรงว่านางเฉินจะสร้างเรื่องอยู่เบื้องหลัง！ ข้าจะไปสืบความจริงเดี๋ยวนี้ เอาคำตอบมาให้ท่านพ่อ！”

“หนานฟาง” ท่านผู้เฒ่านวดขมับ นี่หรือบุตรชายของเขาเป่ยกง ยามเกิดปัญหาโยนความผิดให้สตรี ช่างไม่มีความรับผิดชอบจริงๆ

“นายท่านขอรับ” หนานฟางเดินเข้ามาจากด้านนอก

“พาเขาไปดูคนที่สารภาพความจริงในคุกน้ำ” ท่านผู้เฒ่าเป่ยกงผายมือ บอกให้พวกเขาออกไป

หนานฟางก็ไม่เกรงใจ กระชากคอเสื้อของนายท่านรองเป่ยกง แล้วมุ่งหน้าไปยัง ‘คุกน้ำ’ อย่างรวดเร็วราวกับบิน

คุกน้ำในตระกูลเป่ยกง มีคนถูกจำนวนไม่น้อย

คนที่บุกรุกเขตหวงห้าม จารชนของฝ่ายต่างๆ ที่ถูกจับได้ ล้วนถูกขังที่นี่ คุกน้ำที่นี่จากตื้นไปลึก นักโทษทั่วไปขังไว้ชั้นนอกสุด น้ำถึงหัวเข่า ชั้นกลางน้ำถึงเอว ชั้นในสุด ขังนักโทษที่ทำผิดร้ายแรง น้ำถึงแผงอก แต่หากตัวเล็ก เกรงว่าจะมีเพียงศีรษะที่โผล่พ้นน้ำ

นายท่านรองเป่ยกงไม่เคยเข้ามาในคุกน้ำมาก่อน เมื่อเข้ามาก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าลอยมา กลิ่นฟุ้งจนเขาเกือบจะอาเจียนอาหารเช้าออกมา

ยิ่งเดินเข้าไปลึก เห็นนักโทษที่ถูกขังในน้ำ รู้สึกเหน็บหนาวในใจยิ่งนัก......ทั้งที่คนเหล่านั้นยังมีชีวิต แต่กลับไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่น้อย แช่ตัวอยู่ในน้ำ ราวกับศพที่ลอยบนน้ำอย่างไรอย่างนั้น......

เข้ามาส่วนลึกสุดของคุกน้ำ ไม่ค่อยสว่างเท่าใดแล้ว สายตาของนายท่านรองเป่ยกงค่อยๆ ปรับจนมองเห็นด้านใน เวลานี้เขาค่อยเห็นชัดเจน ด้านในมีคนแช่อยู่สองคน คือคนที่เขาส่งไปจัดการหลางเจว๋ฮวาเมื่อคืน และคนที่ก่อนหน้านี้ส่งออกไปจากเมืองหยุนหลิง

ทั้งสองหุ่นระดับปานกลาง น้ำส่วนที่ลุกที่สุดในคุกน้ำ น้ำถึงคางพวกเขาแล้ว พวกเขาจำต้องจับโซ่ที่ล่ามเอาไว้แน่นๆ จึงจะลอยเหนือน้ำ เมื่อเห็นนายท่านของตน แววตาของทั้งสองที่คล้ายจมน้ำตายไปแล้ว กลับมาทอประกายอีกครั้ง

พวกเขายื่นมือให้นายท่านรองเป่ยกง แขนของพวกเขามีรอยแส้ เหตุเพราะแช่อยู่ในน้ำนาน บาดแผลจึงถูกแช่จนบวมและซีขาว： “นายท่าน......นายท่านช่วยพวกข้าด้วย......ให้พวกข้าตายในทันทีเถอะขอรับ......”

พวกเขารู้ดีว่าตนทำความผิดเช่นนั้นไปแล้ว ถูกจับมาที่นี่ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย เวลานี้ขอเพียงให้ตนตายเร็วๆ เท่านั้น